ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 590 เซียวเหยี่ยนโกรธจริงๆ แล้ว

ตอนที่ 590 เซียวเหยี่ยนโกรธจริงๆ แล้ว

คำนวณว่าได้เวลาแล้ว กำลังเตรียมจะผลักเฉินเสี้ยวหรูออก จู่ ๆ

ก็มีคนผลักประตูห้องเปิดออก

คนที่เดินเข้ามาคือเซียวเหยี่ยน หลิงอวี้จื้อรู้สึกเพียงแต่มีลมจาก

ฝ่ามือพัดมาวูบหนึ่ง เธอรีบผลักเฉินเสี้ยวหรูออก

เฉินเสี้ยวหรูก็ปล่อยหลิงอวี้จื้อ รับฝ่ามือของเซียวเหยี่ยน กำลัง

ภายในของสองคนปะทะกัน ทุกอย่างในห้องร่วงกราวลงพื้นเพราะ

กำลังภายในที่แข็งแกร่ง แม้แต่หลิงอวี้จื้อก็ล้มลงกับพื้น เห็น

หลิงอวี้จื้อล้มลงพื้น เซียวเหยี่ยนก็เก็บฝ่ามือ รีบเข้าไปประคอง

หลิงอวี้จื้อ

เฉินเสี้ยวหรูก็ไม่ได้คิดจะลงมือกับเซียวเหยี่ยนที่นี่ จุมพิตเมื่อ

สักครู่ทำให้เขารู้สึกพึงใจมาก เซียวเหยี่ยนได้เห็นกับตาตนเองก็ยิ่ง

ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดี เห็นได้ชัดว่าเขาอารมณ์ดีมาก แตกต่างกัน

อย่างชัดเจนเมื่อเปรียบเทียบกับใบหน้าหม่นหมองของเซียวเหยี่ยน

“เซียวเหยี่ยน ไม่นานอวี้จื้อก็จะเป็นของข้าแล้ว ทะนุถนอมเวลา

นี้ไว้ เอ่ยลาอวี้จื้อให้ดี ๆ เถิด! ข้าขอตัวลาก่อน”

เฉินเสี้ยวหรูพูดจบก็เตรียมจะไป เซียวเหยี่ยนยังอยากจะลงมือ

แต่ถูกหลิงอวี้จื้อรั้งไว้

“เอวข้าเจ็บมากเลย”

ถึงแม้ที่นี่จะเป็นจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ วิทยา

ยุทธของทั้งสองคนก็สูสีกัน หากลงมือที่นี่กันจริง ๆ ก็ไม่เป็นผลดี

ต่อใคร สู้กันจริง ๆ เซียวเหยี่ยนก็เสียเปรียบ ที่สำคัญที่สุดคือเซียวเห

ยี่ยนโดนพิษ หลิงอวี้จื้อกลัวว่าถ้าเขาลงมือแล้วจะไปเร่งให้พิษออก

ฤทธิ์เร็วขึ้น

ประโยคนี้ใช้ได้ผลกับเซียวเหยี่ยนตามคาด ได้ยินว่าหลิงอวี้จื้อ

เจ็บเอว เซียวเหยี่ยนก็รีบประคองหลิงอวี้จื้อลุกขึ้น

“ชนโดนเอวหรือ”

หลิวอวี้จื้อพยักหน้า น ้าตารื้น

มือใหญ่ของเซียวเหยี่ยนนวดเอวของหลิงอวี้จื้อ ออกแรงเบามาก

แต่สีหน้าก็ดูไม่ได้เลย หน้าตึงเช่นนั้นอยู่ตลอด ปกติเขาเป็นคนที่

ทุกข์สุขก็ไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า คราวนี้ขอเพียงไม่ใช่คนโง่ก็

ต้องดูออกว่าเขาอารมณ์ไม่ดี

หลิงอวี้จื้อนึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเขาจะกลับมาเวลานี้ ครั้งที่แล้ว

เธอเห็นฉากระหว่างเขากับเฉินปี้ คราวนี้เซียวเหยี่ยนก็เห็นฉาก

ระหว่างเธอกับเฉินเสี้ยวหรู ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะมีเหตุผล แต่คนที่เป็น

ฝ่ายเห็นย่อมรู้สึกไม่ดี เธอเคยมีประสบการณ์นี้แล้ว ด้วยเหตุนี้จึง

เข้าใจความรู้สึกเช่นนั้นดี

เธอยื่นมือออกไปดึงแขนเสื้อของเซียวเหยี่ยน เหมือนเด็กที่ทำผิด

มา

“อาเหยี่ยน ข้า…”

เซียวเหยี่ยนยังคงหน้าบึ้งตึง หยุดนวด นัยน์ตาดำขลับนั้นลึกจน

มองไม่เห็นปลายทาง

“อวี้จื้อ เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร”

หลิงอวี้จื้อก้มหน้าต่อ เสียงยิ่งต ่าลงไปเรื่อย ๆ

“ท่านเป็นผู้ชายของข้า”

“ในเมื่อรู้เช่นนี้ เหตุใดยอมให้ชายอื่นมาแตะต้องตัวเจ้า ข้ากลัว

เจ้าจะเกิดเรื่อง เมื่อรู้ว่าเฉินเสี้ยวหรูมาที่จวน ก็รีบกลับมาทันที แล้ว

เจ้าให้ข้าเห็นสิ่งนี้หรือ ข้ารู้ว่าเจ้าอยากช่วยชีวิตข้า แต่เจ้าใช้วิธีนี้ได้

อย่างไร ข้าไม่ได้ตกต ่าถึงขนาดต้องให้ผู้หญิงของตนเองมาช่วยชีวิต

เช่นนี้”

เซียวเหยี่ยนโกรธจริง ๆ แล้ว มิหนำซ ้ายิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ เห็นฉาก

นั้นเข้า เขาก็โกรธจนแทบจะกระอักเลือด ราวกับมีอะไรบางอย่าง

เข้ามาบดทุบใจของอย่างแรง เจ็บปวดมาก

“อาเหยี่ยน ข้าไม่มีวิธีอื่นแล้ว ข้าไม่อยากเห็นท่านเป็นอะไรไป

ต่อหน้าต่อตา ข้าเพียงแต่อยากให้ท่านมีชีวิตอยู่ต่อไปเท่านั้น”

“อยู่ไปเช่นนี้ก็เป็นความอัปยศ ข้าไม่ได้เป็นเพียงอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์ แต่ข้าเป็นผู้ชายคนหนึ่งด้วย”

แววตาของเซียวเหยี่ยนแอบแฝงความผิดหวัง

“เจ้าไม่เข้าใจข้าเช่นนี้เชียวหรือ เราเคยตกลงกันไว้ว่าจะไม่มีเรื่อง

เช่นนี้เกิดขึ้นอีก ข้าเข้าใจว่าทำเช่นนี้จะเป็นการทำร้ายจิตใจเจ้า

ตอนนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่”

เซียวเหยี่ยนพูดจบก็หมุนตัวจากไป หลิงอวี้จื้อยืนอยู่ที่เดิม หยิบ

ผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกเสื้อแล้วเช็ดปาก เธอย่อมเข้าใจ เธอรู้ว่า

เซียวเหยี่ยนโกรธจริง ๆ แล้ว เรื่องนี้ไม่ว่าเป็นใครก็ต้องโกรธ ในใจ

ได้แต่รู้สึกผิดอย่างมหันต์ นั่งลงบนเก้าอี้อย่างไร้เรี