ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 584 คิดจะเล่นลูกไม้อีกแล้ว

ตอนที่ 584 คิดจะเล่นลูกไม้อีกแล้ว

เมื่อนึกได้ว่าเมื่อก่อนมู่หรงนี่อวิ๋นเจ้าชู้มากรัก ในใจมู่หรงหงก็ดี

ใจอย่างยิ่ง หรือว่ามู่หรงนี่อวิ๋นมีลูกกับใคร

เพียงแต่สองสามเดือนก่อนไม่เคยเห็นมู่หรงนี่อวิ๋นใกล้ชิดกับ

ใคร มัวแต่รักใคร่ใหลหลงพระชาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

คนเดียว เรื่องนี้ก็ทำให้เขาปวดหัวอย่างยิ่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ หาก

เขาทิ้งลูกเอาไว้คนหนึ่งจริง ๆ นี่ก็จะเป็นข่าวดีข่าวใหญ่ของจวนมู่

หรงอย่างแท้จริง

ทิศตะวันตกเฉียงใต้ล้วนเป็นสถานที่ ๆ เหล่าเจ้านายและขุนนาง

อาศัยอยู่ หรือว่าที่นั่นจะหมายถึงบุตรสาวขุนนาง

ตามเหตุผลแล้วไม่น่าเป็นไปได้ ถึงแม้มู่หรงนี่อวิ๋นจะเจ้าชู้ แต่ก็

ไม่ไปหาเรื่องลูกสาวขุนนาง ลูกสาวขุนนางไม่เหมือนกับผู้หญิงใน

สถานเริงรมย์ ไม่สามารถจะไปหาเรื่องได้ตามอำเภอใจ

เหตุใดตรงจุดนี้มู่หรงนี่อวิ๋นจึงไม่รู้จักบันยะบันยัง มู่หรงหงยิ่ง

คิดก็ยิ่งสงสัย

ถึงแม้ในใจมู่หรงหงจะมีคำถาม แต่ก็มิได้สงสัยคำพูดของเหลียน

ไห่ ปีนั้นเขาเป็นพยานเห็นเหตุการณ์นั้นกับตาตนเอง ตอนนั้นเขา

เองยังตกใจ เชื่อจริง ๆ ว่าเหลียนไห่นั้นเก่งกาจเหนือมนุษย์ มิ

เช่นนั้นที่ลานประหารคงไม่มีทั้งฟ้าร้องฟ้าผ่า ฟาดมือเพชรฆาตขาด

ตายคาที่ เขาจึงพูดขอบคุณทันที

“ขอบคุณไต้ซือที่ชี้แนะ”

“นี่เป็นวาสนาของข้ากับไต้เท้ามู่หรง ไต้เท้ามู่หรงมิต้องเกรงใจ”

อวิ๋นซั่วก็กลัวว่านานไปแล้วจะมีพิรุธ ลุกขึ้นทันที

“ข้าเป็นคนนอกอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ควรไปแล้ว ไต้เท้ามู่หรงมิต้อง

โศกเศร้าเกินไป ข้าขอแสดงความเสียใจด้วย”

พูดจบอวิ๋นซั่วก็บอกลา มีบทเรียนจากฮ่องเต้องค์ก่อนแล้ว มู่หรง

หงก็ไม่กล้ารั้งอวิ๋นซั่วไว้ พาอวิ๋นซั่วไปส่งที่ประตูจวนด้วยตนเอง

นอกจากนั้นยังใช้ให้คนมอบทองหนึ่งร้อยตำลึงให้ เพียงแต่ถูกอวิ๋น

ซั่วปฏิเสธ

เมื่อส่งอวิ๋นซั่วไปแล้ว มู่หรงหงก็สืบค้นทางทิศตะวันตกเฉียงใต้

ทันที ลองดูว่าจะหาเบาะแสเจอหรือไม่

อวี้ไท่เฟยอาศัยอยู่ในวัง เซียวเหยี่ยนจะฆ่านางก็ไม่ง่าย ประกอบ

กับอวี้ไท่เฟยเป็นคนของสำนักอู๋จี๋ เขาจำเป็นต้องส่งองครักษ์ลับชั้น

ยอดไปถึงจะทำภารกิจสำเร็จ เมื่อผ่านการวางแผนแล้ว คืนวันนี้อู่จิ้น

กับมั่วชิงจะนำเองก่อน แอบเข้าไปในวังที่นอนของอวี้ไท่เฟย

ส่วนหลิงอวี้จื้อและเซียวเหยี่ยนคอยฟังข่าว เซียวเหยี่ยนชอบเล่น

หมากรุก ถึงแม้หลิงอวี้จื้อจะเล่นไม่เป็น แต่เวลาว่างก็เคยเรียนมา

บ้าง ประกอบกับเธอมีความสามารถในการทำความเข้าใจสูงมาก

เรียนไปสักระยะหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะเอาชนะเซียวเหยี่ยนไม่ได้ แต่ก็

สามารถต่อสู้กับเซียวเหยี่ยนได้

สองคนกำลังเล่นหมากรุก หลิงอวี้จื้อถือหมากสีขาว ขมวดคิ้ว

มองกระดาน เซียวเหยี่ยนเก่งกาจจริง ๆ อุดช่องทางไว้หมดจนเธอ

ไม่มีทางไปเลย เหลือเพียงแต่ต้องฆ่าตัวตายเองกับต้องยอมแพ้

“ไอ้หยา อาเหยี่ยน เหตุใดท่านรีบฆ่าข้าเช่นนี้ ไม่เหลือเส้นทาง

รอดให้ข้าเลยแม้แต่เส้นทางเดียว”

หลิงอวี้จื้อบ่นอุบอิบ

“เจ้าคิดจะเล่นลูกไม้อีกแล้วหรือ”

เซียวเหยี่ยนถามด้วยสีหน้าเหลืออด เขายอมอ่อนให้หลิงอวี้จื้อมา

หลายตาแล้ว ผลคือเธอก็ยังพาหมากตานี้มาสู่ความตาย

“อย่างไรข้าแพ้หมากรุกแล้วก็ไม่มีความสุข ท่านคิดดูว่าจะทำ

อย่างไร”

หลิงอวี้จื้อเล่นลูกไม้อย่างถึงที่สุด กับเซียวเหยี่ยนเธอไม่มีทักษะ

หมากรุกเลย เธอนึกว่าเซียวเหยี่ยนจะโกรธ ปรากฏว่าเซียวเหยี่ยน

ยอมเธอตลอด ยอมให้เธอป่วนประสาท

เซียวเหยี่ยนยื่นมือออกไปเอาหมากออกสองสามตัว

“ตอนนี้ล่ะ”

หลิงอวี้จื้อเห็นทางออกแล้ว ยิ้มหน้าบานทันที หอมแก้ม

เซียวเหยี่ยนหนึ่งครั้ง

“สามี ขอบคุณนะ หมากเกมนี้ให้ข้าชนะเถิด!”

เดิมทีที่เซียวเหยี่ยนเล่นหมากรุกกับหลิงอวี้จื้อก็แค่อยากจะสนุก

สักหน่อย เขาชอบดูท่าทางหลิงอวี้จื้อเวลาเฮฮามีความสุข เห็น

หลิงอวี้จื้อดีใจขนาดนี้ เขาก็มองหลิงอวี้จื้ออย่างเอาใจ

“ให้เจ้าชนะได้ แต่ อวี้จื้อ เจ้าควรแสดงออกอย่างไรบ้าง”

หลิงอวี้จื้อเป็นฝ่ายจูบริมฝีปากเซียวเหยี่ยนก่อน จูบครั้งเดียวก็

ควรพอแล้ว

เดิมทีเธอคิดจะจูบเบา ๆ แบบแมลงปอแตะผิวน ้า ใครจะไปรู้ว่า

พอเซียวเหยี่ยนได้จูบริมฝีปากหลิงอวี้จื้อแล้วก็ไม่ยอมปล่อย ยื่นมือ

ออกมารั้งเอวเธอไว้

หลิงอวี้จื้อผลักเซียวเหยี่ยนออก

“หมาก…”

“เจ้าชนะแล้ว”

เซียวเหยี่ยนตอบกลับอย่างคลุมเครือ แล้วอุดริมฝีปากหลิงอวี้จื้

ออีกครั