ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 570 มีเพียงเจ้าที่ช่วยข้าได้

ในเมื่อสองคนนี้ มองจากสายตาคนนอกไม่เห็นความเกี่ยวข้อง

กัน เกรงว่ามู่หรงหงก็ไม่ยอมรับด้วย ยุคเว่ยตะวันตกไม่มีการ

ทดสอบความเป็นบิดา จะพิสูจน์ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกมู่หรงนี่อวิ๋นก็

เป็นเรื่องยากอีกเรื่องหนึ่ง

เรื่องนี้หากแพร่สะพัดออกไปก็จะมีผลกระทบต่อจูจิ่นแรงมาก

ไม่เพียงแต่จะรักษาลูกไว้ไม่ได้ ยังต้องติดคุกด้วย ระดับการยอมรับ

เรื่องนี้สำหรับทุกคนคือศูนย์ ไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์ชนชั้นสูงหรือ

ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปก็เป็นเช่นนี้หมด หลิงอวี้จื้อพยักหน้าอย่าง

แรง

“อื้ม ข้าจะคิดหาทุกวิถีทางเพื่อปกป้องเด็กคนนี้ การคลอดเด็ก

ออกมาอย่างปลอดภัยไม่ใช่เรื่องยาก เรื่องยากคือให้ตระกูลมู่หรง

ยอมรับเด็กคนนี้ อาจิ่น เจ้าคิดอย่างไร”

“สิ่งที่นี่อวิ๋นเสียดายที่สุดก็คงเป็นเรื่องไร้ทายาท ถึงแม้ว่าจะเป็น

คุณชายร ่ารวยเจ้าชู้ แต่ก็มิใช่จะไม่มีความรับผิดชอบต่อตระกูล ข้า

อยากให้ลูกรู้จักบรรพบุรุษและกลับคืนสู่ราก หากคิดเพียงจะแอบ

คลอดลูก ข้าก็สามารถจากไปตามลำพังได้ หาที่ ๆ ไม่มีใครรู้จักข้า

แล้วคลอดลูก อาศัยความสามารถของข้า การจะเลี้ยงเขาให้เติบโต

ไม่ใช่ปัญหา”

น ้าเสียงของจูจิ่นมีความแน่วแน่ เมื่อรู้ว่ามู่หรงนี่อวิ๋นเกิดเรื่อง

แล้ว นางก็ยิ่งตัดสินใจเด็ดขาด ต้องให้เด็กคนนี้รู้จักและกลับคืนสู่

ครอบครัว ชาตินี้นางไม่มีทางแต่งงานอีกแล้ว นี่เป็นตอนจบที่นาง

ตัดสินใจให้ตัวเอง

“เจ้ายังสาว หากจะเข้าตระกูลมู่หรงนี่อวิ๋น ชีวิตนี้เจ้าจะแต่งงาน

อีกไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงอยู่ในจวนมู่หรง อาจิ่น เจ้าตัดสินใจแน่วแน่

แล้วหรือ”

“หากคนไม่มีใจ แต่งงานไปชีวิตก็ไม่มีความสุข สวรรค์เมตตาข้า

มากแล้ว ถึงได้มอบลูกคนนี้แก่ข้า ชีวิตนี้ข้าไม่แต่งงานกับใครอีก

ทั้งนั้น อวี้จื้อ เดิมทีข้าไม่เคยคิดจะแต่งงานอยู่แล้ว ข้าแต่งตัวเป็น

ผู้ชายตั้งแต่เด็ก ทั้งชีวิตนี้ก็เป็นเช่นนี้แล้ว ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่

รอวันแต่งงานมีลูก

ข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดต้องชอบมู่หรงนี่อวิ๋น เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเขาทำ

หน้าดูแคลนข้าตลอด ในสายตาข้าเขาก็เป็นแค่คุณชายบ้านรวยเจ้าชู้

เจ้าสำราญ ไม่เคยคิดว่าคุณชายเจ้าสำราญคนนี้จะด้านที่มีความรัก

ลึกซึ้งเพียงนี้ ซ ้ายังเป็นคนมีคุณธรรมมาก ไม่เหมือนกับมู่หรงนี่อวิ๋

นคนก่อนที่ข้าเคยรู้จักเลย

นี่เป็นชะตาชีวิตของข้า เป็นชีวิตที่ข้าเลือกเอง ข้าย่อมต้องยอมรับ

ข้าก็เคยอิจฉาเจ้า แต่เรื่องเช่นนี้อิจฉาไปก็ไร้ประโยชน์ ข้ารู้ว่าเจ้า

ต้องช่วยข้าแน่นอน ถึงแม้จะไม่มีนี่อวิ๋น เจ้าก็จะช่วยข้า”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกผิดมาก

“ขอโทษนะ อาจิ่น ข้า…”

“เจ้าขอโทษอะไรข้า นี่อวิ๋นไม่ชอบข้าก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ข้า

แค่เคยมีใจอิจฉาเจ้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ข้าไม่ทำอะไรเจ้าเพราะเหตุเช่นนี้

หรอก”

จูจิ่นจิตใจนิ่งสงบมาก ยื่นมือออกไปตบไหล่หลิงอวี้จื้อเบา ๆ

“ข้าได้ยินมาว่าสองสามวันมานี้เจ้าไม่ออกไปไหนเลย พูดถึงเจ้า

อาเหยี่ยนก็ทำหน้ากังวล คนตายก็ไปแล้ว เจ้าควรจะร่าเริ่งขึ้นมาได้

แล้ว มิเช่นนั้นคนที่ทุกข์ที่สุดก็คืออาเหยี่ยน”

“เรามาคิดหาวิธีกัน”

หลายวันนี้หลิงอวี้จื้อทำอะไรก็ไม่มีแรง ตอนที่หนานเยียนตายก็

เป็นเช่นนี้ สลดหดหู่อยู่หลายวัน

ตอนนี้จู่จิ่นอุ้มท้องนี่อวิ๋นน้อยอยู่ ทันใดนั้นเธอก็เหมือนได้

มองเห็นความหวัง มีกำลังวังชาขึ้นมาแล้ว เพียงแต่หวังว่าจะปกป้อง

เด็กคนนี้ที่มู่หรงนี่อวิ๋นทิ้งเอาไว้ให้ดี ๆ

“หากไปหาไทเฮา นางจะเชื่อหรือไม่”

หลิงอวี้จื้อคิดอย่างละเอียด หากมู่หรงกวานเยวี่ยยอมรับเรื่องนี้

เช่นนั้นเรื่องก็จะง่ายขึ้นมาก คำพูดของนางมีอิทธิพลต่อมู่หรงหง

มาก ประเด็นสำคัญคือหากนางไม่เชื่อ จะยิ่งน่ากลัวกว่าบอกมู่หรง

หงเสียอีก หากเข้าวังฉางเล่อกงไปแล้ว เด็กคนนี้ก็จะตาย

“ตอนนี้ยังไปหาไทเฮาไม่ได้ เสี่ยงเกินไป ถึงแม้ไทเฮาจะเป็น

ห่วงเรื่องนี้มาก แต่ไทเฮาก็มีอคติต่อเราทั้งคู่ ไม่เชื่อง่าย ๆ มิหนำซ ้า

อาจจะจับเอาเรื่องนี้มาทำให้เจ้าลำบากด้วย”