ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 569 ตั้งครรภ์แล้ว

“อาจิ่น นั่งสิ”

เงียบสักครู่หนึ่ง หลิงอวี้จื้อก็แค่นยิ้มทักทายจูจิ่น

ระยะนี้เธอไม่ได้เจอจูจิ่นเลย เธอเหมือนจะรับรู้ความคิดของจูจิ่น

ได้ จู่ ๆ เห็นจูจิ่นมีลักษณะเป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกว่าตัวเองเดาไม่ผิด จูจิ่

นต้องมีความรู้สึกพิเศษกับมู่หรงนี่อวิ๋นแน่นอน

จูจิ่นนั่งลง นางผอมลงมากจริง ๆ ขนาดเบ้าตายังจมโบ๋ลงไป

เดิมทีจูจิ่นไม่ใช่หญิงสาวร่างเล็ก ตอนนี้กลับผอมเสียจนลมพัด

วูบหนึ่งก็ปลิวได้ ดูเหมือนคนป่วยไปทั้งร่าง

สีหน้าก็ขาวซีดไม่มีเลือดฝาด หากมองแวบเดียวเหมือน

เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ดูไม่มีเสน่ห์ดึงดูดเลย จูจิ่นเมื่อก่อนนับว่า

เป็นหญิงสาวที่ทั้งช่างพูดและขี้เล่น

“อาจิ่น เหตุใดเจ้าผอมลงขนาดนี้ ป่วยแล้วหรือไม่”

จูจิ่นส่ายหน้า มองหลิงอวี้จื้อด้วยแววตาที่ซับซ้อน ผ่านไปนาน

ในที่สุดก็เอ่ยว่า

“สุดท้ายเขาก็ตายเพื่อเจ้าได้ ข้ารู้มานานแล้วว่าเขารักเจ้าขนาดนี้

ข้าไม่ได้ตำหนิเจ้า เรื่องนี่อวิ๋นชอบเจ้าไม่ใช่ความลับตั้งนานแล้ว

นอกจากเจ้า ใคร ๆ ก็รู้”

“คนที่เจ้าชอบคือนี่อวิ๋น ถูกต้องหรือไม่”

ถึงแม้ว่าหลิงอวี้จื้อจะสงสัย แต่ก็ไม่เคยถามจูจิ่นมาก่อน ตอนนี้

ในเมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว หลิงอวี้จื้อจึงถามไปตรง ๆ เสียเลย

จูจิ่นไม่ได้ปฏิเสธ และไม่ได้ยอมรับ มือของนางวางบนท้อง

“ข้าเพิ่งรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ ยังไม่ทันบอกเรื่องนี้กับเขา เขาก็ไป

เสียแล้ว”

“เจ้า…เจ้า…”

หลิงอวี้จื้อมองจูจิ่นอย่างตกใจ นางตั้งครรภ์แล้วหรือ ซ ้ายังเป็น

ลูกของมู่หรงนี่อวิ๋นด้วย พวกเขามีความสัมพันธ์เช่นนี้กันตั้งแต่

เมื่อไหร่ เธอไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

“จำได้หรือไม่ ครั้งก่อนที่เราดื่มสุรากัน วันนั้นข้าพาเขากลับจวน

มีความสัมพันธ์ทางกายกับเขา เขาดื่มสุราไปเยอะมาก สะลึมสะลือ

นึกว่าข้าเป็นเจ้า ข้าควรจะผลักเขาออกไป สุดท้ายก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น

นี่อวิ๋นไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ ้า เมื่อรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์แล้ว ข้าก็อยาก

บอกเรื่องนี้ให้เขารู้ แต่ข้าไม่กล้า ข้ากลัวว่านี่อวิ๋นจะดูถูกข้า เรื่องนี้

ไม่เกี่ยวกับเขา ข้าเองที่ไม่รู้จักศีลธรรมและความละอายใจ ข้าก็ไม่รู้

ว่าตอนนั้นตัวข้าเป็นอะไร ตอนนี้เขาไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว ข้า

อยากคลอดลูกคนนี้”

หลิงอวี้จื้อยังไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ ได้แต่มองจูจิ่นเหม่อ ๆ ทื่อ ๆ

อยู่อย่างนั้น สมองตามไม่ค่อยทัน จูจิ่นท้องลูกของมู่หรงนี่อวิ๋น นี่

เหนือความคาดหมายจริง ๆ และแน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ควรค่า

แก่การยินดี เธอยื่นมือไปจับข้อมือของจูจิ่น

“อาจิ่น เจ้าตั้งครรภ์จริง ๆ ใช่หรือไม่”

จูจิ่นพยักหน้า ครั้งนี้ไม่มีเจตนาที่จะล้อเล่นเลย น ้าเสียงจริงจัง

มาก

“ดีจังเลย”

เมื่อมั่นใจแล้ว ใบหน้าหลิงอวี้จื้อก็ปรากฏรอยยิ้ม เธอดีใจแทน

มู่หรงนี่อวิ๋นจริง ๆ

เธอมาจากยุคปัจจุบัน ไม่ได้คิดอะไรมากในทันที ลืมไปว่าจูจิ่น

ยังไม่ได้แต่งงาน ยุคเว่ยตะวันตกนี้ไม่ยอมเรื่องจูจิ่นท้องก่อนแต่ง

แน่

นี่เป็นความผิดร้ายแรงมาก เมื่อใดที่รายงานทางการ จะต้องนั่ง

คุกเมื่อนั้น ถึงแม้จะไม่รายงานทางการ ปิดเรื่องนี้ต่อไป คนใน

ครอบครัวส่วนใหญ่ก็จะต้องโดนโทษรุนแรงไปด้วย เด็กก็จะไม่ถูก

เก็บไว้แน่

“ตอนนี้มีแต่เจ้าที่ช่วยข้าได้ เด็กคนนี้ต้องรักษาเอาไว้”

หลิงอวี้จื้อเพิ่งตระหนักถึงความหมายในคำพูดของจูจิ่น รอยยิ้ม

บนใบหน้าหุบหายในพริบตา

จริงด้วย ตัวเองลืมไปได้อย่างไร นี่ยุคเว่ยตะวันตกนะ

จูจิ่นยังไม่ได้แต่งงานกับมู่หรงนี่อวิ๋น ที่สำคัญที่สุดคือมู่หรงนี่อวิ๋

นจากโลกนี้ไปแล้ว หากบอกว่าเด็กคนนี้เป็นของมู่หรงนี่อวิ๋น ก็ไม่

มีหลักฐานอะไรเลย