ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 568 ยังตั้งสติไม่ได้
ตอนที่ 568 ยังตั้งสติไม่ได้
“ได้ตามที่เจ้าปรารถนา”
อะไรที่ควรพูดก็พูดหมดแล้ว มู่หรงกวานเสวี่ยเหมือนไม่มีเรื่อง
อะไรจะสั่งเสียอีก ไม่นานนางก็หลับตาลง มั่วชิงยืนอยู่ข้าง ๆ ใจไม่
อยู่กับตัวขณะมองศพของมู่หรงกวานเสวี่ย ตอนนี้นางหวังเพียงว่า
จะได้กำจัดเจียงสือเร็ว ๆ ไม่รู้นางทำร้ายคนไปเท่าไหร่กันแน่
หลิงอวี้จื้อและเซียวเหยี่ยนเข้าห้องไปด้วยกัน โต๊ะมีกับข้าววาง
เต็ม ทั้งหมดเป็นกับข้าวที่มู่หรงนี่อวิ๋นทำ เซียวเหยี่ยนยังรู้สึก
ประหลาดใจ เขาไม่คิดว่ามู่หรงนี่อวิ๋นก็ทำกับข้าวเป็น นี่เหนือความ
คาดหมายของเขามาก
หลิงอวี้จื้อยกเก้าอี้หวายมาตัวหนึ่ง สองคนยกมู่หรงนี่อวิ๋นมานั่ง
บนเก้าอี้หวาย เธอพยายามแค่นยิ้มให้เซียวเหยี่ยน
“อาเหยี่ยน ท่านดูสิ ทั้งหมดนี้นี่อวิ๋นทำเอง ข้ายังไม่ได้กินข้าวเลย
พวกเรากินอะไรกันสักหน่อยเถิด”
“ไม่นึกเลยว่านี่อวิ๋นก็มีทักษะเหมือนกัน”
เซียวเหยี่ยนรู้สึกซาบซึ้งในทุกสิ่งที่มู่หรงนี่อวิ๋นทำให้
หลิงอวี้จื้อเหลือเกิน
เขารู้ดีว่าคราวนี้มู่หรงนี่อวิ๋นก็ช่วยหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง เมื่อก่อนเขา
ยังคิดจะตอบแทนน ้าใจของมู่หรงนี่อวิ๋น นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันรอให้
โอกาสมาถึง มู่หรงนี่อวิ๋นก็ตายจากไปเสียก่อน
และเขาก็รู้ดีว่าจากวันนี้เป็นต้นไปหลิงอวี้จื้อจะจดจำมู่หรง
นี่อวิ๋นฝังใจ ถึงแม้จะไม่ได้มีความรู้สึกแบบหญิงชาย แต่ในใจหลิ
งอวี้จื้อ มู่หรงนี่อวิ๋นก็มีตำแหน่งอยู่ในใจเธอ
เซียวเหยี่ยนไม่ได้หึงหวงเลย สิ่งที่เขาต้องการคือหัวใจของหลิ
งอวี้จื้อ เพียงรู้ว่าใจของหลิงอวี้จื้อคิดถึงแต่เขา ไม่ว่าจะมีคนกี่มาก
น้อยจะมารักหลิงอวี้จื้อ เขาก็ไม่สนใจ
หลิงอวี้จื้อคีบเนื้อปลาเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเอียด แล้วหันไป
ทางมู่หรงนี่อวิ๋นพูดชมว่า
“นี่อวิ๋น เจ้าทำปลานี้อร่อยจริง ๆ ฝีมือระดับหัวหน้าพ่อครัวเลย”
พูดพลาง หลิงอวี้จื้อก็ก้มหน้า น ้าตาพรั่งพรูออกมาอีก ไหลรินลง
มาตามแก้มหยดลงในชามข้าว เซียวเหยี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ย่อมรู้ว่าห
ลิงอวี้จื้อร้องแล้ว เอื้อมมือไปโอบหลิงอวี้จื้อไว้ในอ้อมแขน
หลิงอวี้จื้อพิงไหลเซียวเหยี่ยนร้องไห้สะอึกสะอื้น นี่เป็นครั้งแรกที่
เซียวเหยี่ยนเห็นหลิงอวี้จื้อเสียใจขนาดนี้
เห็นเธอเป็นเช่นนี้ เซียวเหยี่ยนก็ปวดใจมาก ยื่นมือไปเช็ดน ้าตา
ให้หลิงอวี้จื้อ
“อวี้จื้อ นี่อวิ๋นไม่อยากเห็นเจ้าเสียใจขนาดนี้หรอก ข้ามาช้าไป
เอง”
หลิงอวี้จื้อร้องจนพูดไม่ออก เสียงก็แหบแห้งไปหมด อาจจะ
เพราะเหนื่อยเหลือเกิน สุดท้ายเธอก็หลับสนิทในอ้อมแขนของเซียว
เหยี่ยน เซียวเหยี่ยนจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว ก็อุ้มหลิงอวี้จื้อกลับ
จวน
จากนั้นสองสามวัน หลิงอวี้จื้อก็สลดหดหู่มาก ทุกวันนั่งเหม่อ
ลอยอยู่ในห้อง ไม่เห็นรอยยิ้มใด ๆ บนใบหน้าของเธอ เธอยังตั้งสติ
ไม่ได้ และยังไม่เชื่อว่ามู่หรงนี่อวิ๋นตายแล้ว
สำหรับจวนมู่หรงแล้ว ข่าวนี้คือปรากฏการฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
เดิมทีมู่หรงหงก็ร้อนใจแทบทนไม่ไหวอยู่แล้ว จัดแจงให้มู่หรง
นี่อวิ๋นแต่งงาน นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันได้แต่งเข้าบ้าน มู่หรงนี่อวิ๋นก็
ไปก่อนเสียแล้ว เมื่อคิดได้ว่าจากนี้ไป จวนมู่หรงจะไร้ทายาทแล้ว
ทันใดนั้นมู่หรงหงก็แก่ลงหลายปี ทันใดนั้นก็ล้มป่วยไป
หลิงอวี้จื้อไม่ไปงานศพของมู่หรงนี่อวิ๋นเลย เธอไม่กล้า
เผชิญหน้า และรับความจริงไม่ได้ว่ามู่หรงนี่อวิ๋นไม่ได้อยู่บนโลก
ใบนี้แล้ว ด้วยเหตุนี้เธอจึงเอาแต่ปิดประตูอยู่แต่ในจวนไม่ออกไป
ไหน ใช้ชีวิตสลดหดหู่อยู่หลายวัน
ช่วงเวลานี้ เซียวเหยี่ยนคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด และไม่ได้พูด
อะไรมาก ทำเพียงอยู่เคียงข้างเธอเงียบ ๆ เมื่อฝังศพมู่หรงนี่อวิ๋นแล้ว
จู่ ๆ จูจิ่นก็มาปรากฏตัวที่จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
จูจิ่นผอมลงไปมาก ดูซูบซีดอย่างยิ่ง ใบหน้าไม่ได้ทาแป้ง แต่สวม
ชุดสีแดงชาด นี่เป็นสีที่มู่หรงนี่อวิ๋นชอบที่สุด