ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 558 บุญวาสนาจะสิ้นสุดลงแล้ว

ตอนที่ 558 บุญวาสนาจะสิ้นสุดลงแล้ว

“นี่อวิ๋น เจ้าบอกความจริงกับข้า เหตุใดเจ้าต้องรีบร้อนออกจาก

เมืองหลวง เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ไม่มีอะไร ข้าอยู่เมืองหลวงจนเบื่อแล้ว ดังนั้นข้าอยากขึ้นเขามา

สงบจิตสงบใจ”

หลิงอวี้จื้อขยี้ตา

“เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่หรือ ข้าอยากฟังความจริง เจ้าเอามือเจ้ามา

ให้ข้าดูสิ”

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็ไม่รอ รีบคว้ามือมู่หรงนี่อวิ๋นมา เห็นฝ่ามือ

ของเขากลายเป็นสีดำหมดแล้ว ในใจเธอก็ยิ่งเป็นทุกข์

มั่วชิงก้าวเข้ามาตรวจดู เห็นสภาพฝ่ามือของมู่หรงนี่อวิ๋นแล้ว สี

หน้าก็เปลี่ยนทันที

“คุณชายมู่หรง เกิดอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ ตามหลักการแล้วพิษ

ดอกอวี้จีไม่ควรจะขยายเร็วขนาดนี้”

มู่หรงนี่อวิ๋นกลัวว่าหลิงอวี้จื้อยิ่งดูยิ่งทุกข์ รีบชักมือกลับไป

พยายามอย่างถึงที่สุดที่จะทำเป็นไม่มีอะไร

“ข้าก็ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไรไป หลายวันมานี้ ข้าเริ่มกระอักเลือด

ล่าสุดสองสามวันนี้มานี้ยิ่งเป็นบ่อยขึ้น ข้ารู้ว่าจุดจบกำลังจะมาถึง

พี่ใหญ่หวังว่าข้าจะมีลูกเพื่อสืบสกุลให้จวนมู่หรง นี่เป็นความ

รับผิดชอบของข้าอยู่แล้ว แต่ข้าไม่อยากทำให้ใครเสียเวลา สุขภาพ

ข้าเป็นเช่นนี้ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกกี่วัน และอาจจะไม่สามารถมีทายาท

ได้ อวี้จื้อ นางมาทำให้เจ้าลำบากใจหรือไม่

พี่ใหญ่ไม่เชื่อคำพูดของข้า นึกว่าข้าไม่ยินยอม รอข้าตายแล้ว

นางก็จะรู้ว่าข้าไม่ได้โกหก”

“ไม่ต้องพูดแล้ว นี่อวิ๋น เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แน่ ต้องทำ

ได้แน่”

มู่หรงนี่อวิ๋นยิ้มเยาะพูดว่า

“อาจจะเป็นเพราะข้าโชคไม่ดี ดังนั้นพิษจึงกำเริบเร็วไปหน่อย

อวี้จื้อ ตอนแรกข้าอยากแอบหนีมาคนเดียว นึกไม่ถึงว่าจะทำให้เจ้า

ตกใจ

ข้าอยากพูดอะไรที่เห็นแก่ตัวสักหน่อย จริงๆ ข้าก็หวังว่าจะได้

เจอเจ้าอีกสักครั้งก่อนตาย ได้พูดคุยดีๆ กับเจ้า

ความลับนั้นข้าเก็บไว้ในใจมาแสนนานแล้ว ตอนนี้เจ้าได้

แต่งงานกับคนดีๆ ชีวิตมีความสุขมาก คำเหล่านี้เดิมทีข้าไม่ควรพูด

ในเมื่อท่านเทวดาให้โอกาสกับข้าแล้ว เจ้าก็รู้ตัวแล้ว ข้าก็ไม่อยากจะ

ปิดเจ้าอีก ทุกครั้งที่หาข้ออ้าง ช่างเหนื่อยเหลือเกิน

ที่จริงข้ากลัวว่าพวกเราจะเป็นไม่ได้แม้แต่เพื่อนกัน ดังนั้นข้าจึง

ไม่กล้าพูดอะไรเลย”

น ้าตาของหลิงอวี้จื้อกลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว เธอยกมือขึ้นเช็ดน ้าตา

“เจ้าเป็นคนโง่ที่สุดในใต้หล้าเลย เจ้าทำเช่นนี้คุ้มค่าหรือ”

“เจ้ามีความสุขและชีวิตดี ทั้งหมดนี้คุ้มค่าแล้ว”

มู่หรงนี่อวิ๋นไม่ปิดบังความรู้สึกรักในแววตาอีกแล้ว ได้บอก

ความลับกับหลิงอวี้จื้อก่อนตาย เขาก็ไม่เสียดายแล้ว มิเช่นนั้น

ความลับนี้คงได้พาลงโลงไปด้วย

“เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิด และไม่ต้องเก็บคำพูดเหล่านี้ไปใส่ใจ นี่เป็น

สิ่งที่ข้ายินดีทำ ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า

ข้ารู้ว่าในชีวิตนี้ ระหว่างเราเป็นไปไม่ได้ ได้อยู่เคียงข้างเจ้าใน

สถานะเพื่อนที่ดีต่อกัน ข้าก็พอใจมากแล้ว สิ่งนี้เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

สำหรับพวกเรา

เสียดายที่ข้าไม่มีเวลาแล้ว หนทางต่อไปข้างหน้าก็ไม่มีทางได้อยู่

เป็นเพื่อนเจ้าแล้ว เจ้ากับท่านอ๋องต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เช่นนี้

ข้าถึงจะอยู่ในปรโลกอย่างสบายใจ”

มู่หรงนี่อวิ๋นทำหน้าเสียดาย แน่นอนเขาไม่อยากตาย แต่ไม่

สามารถหลีกหนีเรื่องที่เกิดขึ้นได้อีกแล้ว เขาต้องยอมรับจุดจบนี้

แม้ว่าในใจจะไม่อยากแต่ก็ต้องปล่อยมือ ระหว่างพวกเขา บุญ

วาสนาสิ้นสุดลงอย่างบริบูรณ์แล้ว

ตอนนี้เขาเพียงแต่หวังว่าหลิงอวี้จื้อกับเซียวเหยี่ยนจะรักหวาน

ชื่นกันไป เช่นนี้เขาก็ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว ต่อไปเวลาหลิงอวี้จื้

อว่าง สามารถมาคุยกับเขาที่หลุมศพได้ก็ดี

“นี่อวิ๋น เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว และห้ามยอมแพ้ด้วย พวกเราจะไป

หาแมลงจิ่วเซียง ข้าไม่เชื่อว่าทั้งโลกนี้จะมีแมลงจิ่วเซียงตัวนั้นตัว

เดียว จะต้องมีตัวที่สองแน่”