ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 559 ทำกับข้าวมื้อสุดท้ายให้เจ้า

เห็นหน้าหลิงอวี้จื้อร้อนรน มู่หรงนี่อวิ๋นก็ไม่อยากให้หลิงอวี้จื้อ

เป็นกังวล ได้แต่ตอบรับว่า

“ได้ ข้าก็เชื่อว่าโชคของข้าไม่เลวร้ายขนาดนี้ ข้ายังอยากเห็นเจ้า

ตั้งครรภ์คลอดลูก”

ปากมู่หรงนี่อวิ๋นพูดเช่นนี้ แต่ในใจรู้ดีว่าเขาไม่มีโอกาสแล้ว

ร่างกายของเขา เขาเข้าใจดี กระอักเลือดบ่อยเช่นนี้ เขาไม่สามารถ

ทนไปถึงวันที่เจอแมลงจิ่วเซียง และถึงแม้เจอแมลงจิ่วเซียงเแล้ว

อย่างมากที่สุดก็อยู่ได้อีกเพียงครึ่งปี ชีวิตของเขาถูกลิขิตเอาไว้แล้ว

“เจ้ายังต้องเป็นพ่อบุญธรรมให้ลูกข้าอีก เจ้าห้ามอู้เด็ดขาด นี่อวิ๋น

เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป”

“เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นพระชายาอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์แล้ว ร้องไห้งอแงเช่นนี้ ไม่กลัวคนอื่นเขา

หัวเราะเยาะหรือไร”

หลิงอวี้จื้อทำเสียงหึอย่างเย็นชา

“ข้าจะดูสิว่าใครกล้าหัวเราะเยาะข้า”

“เจ้ารู้จักพูดจาเช่นท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้วนะ

อยู่ใกล้ใครก็จะเป็นเหมือนคนนั้นจริงๆ เวลาสั้นๆ เจ้าก็เป็นเช่นนี้

แล้ว เวลานานไปจะขนาดไหน”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดจาเยาะเย้ย

“รีบนั่งเถิด ไม่ต้องยืนแล้ว”

มู่หรงนี่อวิ๋นเรียก หลิงอวี้จื้อนั่งลง เพิ่งจะนั่งลง มู่หรงนี่อวิ๋นก็ส่ง

ถังไม้ไปตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ ยิ้มราวกับมอบสมบัติให้แล้วพูดว่า

“เจ้าดูสิ นี่เป็นปลาที่ข้าจับมาจากลำธารเล็กๆ แถวนี้”

หลิงอวี้จื้อเหลือบมองลงไปดูปลาในถังไม้ ข้าในมีปลาจี้สีดำสอง

ตัว กะจากสายตาหนักประมาณครึ่งชั่ง เธอทำหน้าประหลาดใจ

ทันที

“เจ้าก็มีทักษะด้านนี้ด้วยหรือนี่”

“ในเมื่อมาแล้ว ก็กินข้าวที่นี่สักมื้อแล้วค่อยไปเถิด ข้าจะตุ๋นซุป

ปลาให้เจ้า เจ้าก็มาได้เวลาพอดี ปลานี้เพิ่งจับเมื่อตอนเช้า นอกจาก

ปลา ข้ายังจับไก่ป่ามาได้ตัวหนึ่ง และเด็ดเห็ดมาจำนวนหนึ่ง เย็นนี้

รีบกินข้าวสักหน่อย จะได้ทันเวลาก่อนปิดประตูเมือง”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดพลางถือถังไม้ไปห้องครัว หลิงอวี้จื้อตามมู่หรง

นี่อวิ๋นเข้าไปในครัว ห้องครัวนี้อยู่ข้างหลังเรือนไม้ไผ่ แค่สร้างเป็น

เพิงหลังหนึ่ง นับว่าเป็นห้องครัวที่เรียบง่ายมาก แต่ข้างในกลับมี

เครื่องปรุงครบครัน

“เจ้าเรียนทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่”

หลิงอวี้จื้อจำได้ว่าตอนที่อยู่ตำบลเถาหยวน มู่หรงนี่อวิ๋นยัง

ทำกับข้าวไม่เป็น นี่ก็ผ่านไปไม่นานเท่าไร นึกไม่ถึงว่าจะทำกับข้าว

เป็นแล้ว เรื่องตกปลาจับไก่ พูดได้ว่าเพราะเขามีวิทยายุทธ์ แต่

ทำกับข้าวเป็นทักษะที่ต้องเรียนรู้ใหม่ ทักษะนี้นางยังทำไม่เป็นเลย

“ข้าต้องอาศัยอยู่ที่นี่ อย่างไรก็ต้องเรียนทำเรื่องพวกนี้ให้เป็น มิ

เช่นนั้นต้องรอให้คนอื่นมาค่อยส่งข้าวให้ข้าหรือ การพึ่งพาตัวเองก็

ไม่เลวนะ”

มู่หรงนี่อวิ๋นนั่งยองๆ กับพื้น เริ่มขอดเกล็ดปลา เขาเรียน

ทำกับข้าวจนเป็นไม่ใช่เพราะตนเองต้องอาศัยอยู่ที่นี่เลย แต่เป็น

เพราะจะแข่งกับเซียวเหยี่ยน

ตั้งแต่รู้ว่าเซียวเหยี่ยนทำกับข้าวเป็น ตั้งแต่อยู่ที่ตำบลเถาหยวน

เขาก็เริ่มแอบศึกษาการทำอาหารแล้ว พอกลับมาก็แอบเชิญแม่ครัว

มาสอนตนเองที่บ้านพักแขก

ก็เพื่อเผื่อวันใดวันหนึ่งได้ทำกับข้าวให้หลิงอวี้จื้อกิน ตอนแรก

คิดว่าไม่มีโอกาสแล้ว นึกไม่ถึงว่าในที่สุดท่านเทวดาก็ประทาน

โอกาสให้เขา ให้เข้าได้แสดงฝีมือ

กับข้าวเหล่านี้เดิมทีเป็นอาหารสำหรับสองวันนี้ของเขา จะจับ

ปลาสักตัวหรือจับไก่ป่าสักตัวไม่ง่ายจริงๆ ถึงแม้เขาจะมีวิทยายุทธ์

แต่ก็เสียแรงกำลังไปมากกว่าจะจับของพวกนี้มาได้

หลิงอวี้จื้ออดใจไม่ไหวต้องยกนิ้วหัวแม่มือให้

“สุดยอด”

ได้รับคำชมจากหลิงอวี้จื้อแล้ว มู่หรงนี่อวิ๋นก็ดีใจมาก

“อวี้จื้อ เจ้าออกไปก่อน ข้าจัดการธุระที่นี่เอง”

“อย่างไรข้าก็ไม่มีอะไรทำ ให้ข้าช่วยเถิด เป็นลูกมือให้เจ้า”

เพียงแต่มู่หรงนี่อวิ๋นยืนกรานจะไล่หลิงอวี้จื้อออกไป หลิงอวี้จื้อ

ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ฟังมู่หรงนี่อวิ๋น ออกจา