ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 557 หามู่หรงนี่อวิ๋นเจอ

ไปถึงธรณีประตู หลิงอวี้จื้อก็หยุดเดิน แล้วกลับไปที่ห้องอีกครั้ง

เขียนจดหมายฉบับหนึ่งให้หรูเยียน สั่งการว่าเมื่อเซียวเหยี่ยนกลับ

มา ให้เอาจดหมายนี้ให้เซียวเหยี่ยน แล้วจึงออกจากจวนไป

มู่หรงนี่อวิ๋นไม่ได้ไปไหนไกล แค่อยู่บนเขาฟางซานนอกเมือง

หลวง ตั้งแต่กลับมาจากตำบลเถาหยวนแล้ว เขาก็ให้คนสร้างเรือน

ไม้ไผ่หลังหนึ่งไว้บนเขาฟางซาน ถือว่าที่นี่เป็นสถานที่อำลาโลก

ของตนเอง

ข้างนอกแดดจัดจ้า เขาเอนกายบนเก้าอี้หวาย มือถือเหล้าหนึ่งกา

เหม่อมองฟ้าสีฟ้า

ฤดูใบไม้ผลิปีนี้อากาศดีจริงๆ ไม่เหมือนปีที่แล้วที่ฝนตกพรำๆ

ตลอดเวลา ใกล้ๆ เรือนไผ่มีป่าไผ่ อยู่ที่นี่ ชีวิตช่างอิสระเสรี

“มู่หรงนี่อวิ๋น”

ทันใดนั้น มู่หรงนี่อวิ๋นรู้สึกเหมือนมีคนกำลังเรียกเขา และเป็น

เสียงของหลิงอวี้จื้อด้วย เขานึกว่าตนเองประสาทหลอนไปเอง

เพียงแต่เสียงนั้นเหมือนจริงมากขึ้นเรื่อยๆ

เขารีบลุกขึ้น เห็นเงาร่างสีเหลืองไข่ห่าน เขาฟางซานไม่ใหญ่

มิหนำซ ้ายังปลูกแต่ป่าไผ่ และไม่สูงชัน ด้วยเหตุนี้มั่วชิงจึงพาเธอขี่

ม้ามาถึงที่นี่

หลิงอวี้จื้อกระโดดลงมาทันที เห็นเงาร่างสีแดงเข้มมาแต่ไกล วิ่ง

หอบแฮกไปตรงหน้ามู่หรงนี่อวิ๋น สะดุดกิ่งไม้เกือบล้ม

มู่หรงนี่อวิ๋นรีบวิ่งเข้ามา หลิงอวี้จื้อลุกขึ้นจากพื้น ปัดดินออกจาก

ตัว

“เจ้าช่างสง่างามเหลือเกิน มาที่นี่โดยไม่บอกไม่กล่าวกันเลย

สถานที่ดีเช่นนี้ เหตุใดไม่เชิญข้ามาลองพักบ้าง นี่อวิ๋น เช่นนี้ใจแคบ

เกินไปแล้วนะ”

สำหรับการปรากฏตัวของหลิงอวี้จื้อ มู่หรงนี่อวิ๋นตกใจมาก เขา

ไม่คิดเลยว่าจู่ๆ หลิงอวี้จื้อจะมา มู่หรงกวานเย่ว์หรือมู่หรงกวาน

เสวี่ยเป็นคนบอกเธอแน่นอน

เรื่องนี้เดิมทีเขาไม่คิดจะให้หลิงอวี้จื้อรู้ แต่เขารู้ว่าคงปิดหลิ

งอวี้จื้อไว้ได้ไม่นาน มู่หรงกวานเย่ว์รู้เรื่องนี้แล้ว ไม่ช้าก็เร็วนางก็จะ

บอกหลิงอวี้จื้อ

“ข้าลองมาดูที่นี่ก่อน หากเจ้าชอบ ต่อไปข้าจะให้ที่นี่แก่เจ้า ว่า

อย่างไร”

มู่หรงนี่อวิ๋นยิ้มให้หลิงอวี้จื้อราวกับไม่มีเรื่องอะไร ดูเหมือนคน

ไม่เป็นอะไร น ้าเสียงก็สบายๆ มาก

ถึงแม้ในใจหลิงอวี้จื้อรู้สึกแย่ แต่ใบหน้าก็ยังยิ้ม มองสำรวจเรือน

ไผ่ที่อยู่ข้างหลังมู่หรงนี่อวิ๋น

“ไม่เชิญข้าเข้าไปดูหน่อยหรือ”

“อวี้จื้อ เชิญ”

มู่หรงนี่อวิ๋นทำท่าเชิญ หลิงอวี้จื้อเดินไปโดยไม่เกรงใจ เครื่อง

เรือนภายในเรือนไม้ไผ่เรียบง่ายมาก มีเพียงโต๊ะเก้าอี้ ข้างในมีสอง

ห้อง แต่ละห้องมีหนึ่งเตียง ยืนข้างในสามารถได้กลิ่นหอมสดชื่น

จางๆ ของไม้ไผ่

โต๊ะในห้องโถงกลางมีกระดาษ หมึก พู่กัน แท่งฝนหมึก และยัง

มีสีสำหรับวาดรูปมากมาย บนนั้นวาดรูปหลิงอวี้จื้อเอาไว้

หลิงอวี้จื้อเดินไปข้างหน้า เห็นตัวเองในภาพยิ้มราวกับดอกไม้

บาน ในใจเธอก็เจ็บแปลบ

มู่หรงนี่อวิ๋นดูเหมือนจะอาย รีบม้วนภาพเหมือนหลิงอวี้จื้อ

อธิบายอย่างกระอักกระอ่วน

“ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ก็เลยฝึกมือเสียหน่อย อวี้จื้อ เจ้าคงไม่ถือสา

หรอกนะ!”

หลิงอวี้จื้อนึกขึ้นมาได้ว่าคราวก่อนเธอก็เคยเห็นภาพเหมือน

ตัวเองที่จวนมู่หรง เพียงแต่ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดมาก ในใจเธอ มู่

หรงนี่อวิ๋นเป็นพี่น้องสนิทกันมาตลอด พี่น้องที่ปฏิบัติต่อกันด้วยน ้า

ใสใจจริง

“ข้าจะรังเกียจได้อย่างไร เหตุใดเจ้าถึงโง่ขนาดนี้”

ปากหลิงอวี้จื้อยิ้ม แต่ดวงตากลับแดงแล้ว เมื่อคิดขึ้นมาได้ว่า

เพื่อนสนิทของเธอคนนี้จะจากไปตลอดกาลแล้ว ในใจเธอก็

โศกเศร้าถึงที่สุด

เห็นหลิงอวี้จื้อจะร้องไห้แล้ว มู่หรงนี่อวิ๋นก็รู้ว่าเธอต้องรู้ความ

จริงแล้วแน่นอน ทำหน้าไม่ยี่หระ

“ข้ายังไม่ตายเลย เจ้าก็จะร้องแล้วหรือ รอข้าตายก่อนแล้วค่อย

ร้