ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 551 มำเสียเที่ยว

“เฉินปี้ใจโหดจริงๆ พี่น้องที่เคยดีกันตกทุกข์ได้ยาก ไม่เพียงแต่

ไม่ช่วย ยังเหยียบซ ้าอีก”

“คนเช่นนี้ไม่มีทางจบสวยแน่ ตอนนั้นข้าตาบอดไปเอง มองนาง

เป็นพี่น้องที่ดีต่อกันไปได้”

ลู่ซูหว่านพูดจาดูแคลน

“พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เจ้าช่วยลูกข้าไว้ ข้า

จะตอบแทนเจ้า รอร่างกายข้าดีขึ้นก่อน ข้ามีของขวัญอย่างหนึ่ง

อยากมอบให้เจ้า”

“ข้านึกว่าเจ้าไม่ซาบซึ้งเสียอีก”

ปฏิกิริยาโต้ตอบเช่นนี้ของลู่ซูหว่านเหนือความคาดหมายของ

หลิงอวี้จื้อ ไม่นึกว่าพระชายาเว่ยอ๋องจะมีวันที่ได้ข้องเกี่ยวกับ

เซียวเหยี่ยนอย่างเช่นวันนี้

ลู่ซู่หว่านยังขอบคุณนางอีกด้วย ได้เผชิญหน้ากับนางตอนสงบๆ

เช่นนี้ ทำให้หลิงอวี้จื้อรู้สึกประหลาดใจมาก ราวกับว่าได้ทำความ

รู้จักลู่ซูหว่านผู้ถูกร ่าลือกันกว่าเป็นคนเหลี่ยมจัดเสียใหม่

ลู่ซูหว่านถอนหายใจหนึ่งครั้ง

“การแข่งขันระหว่างท่านเว่ยอ๋องกับท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ

แทนพระองค์ต้องมีผู้แพ้ผู้ชนะ ไม่ข้าก็เจ้าที่ต้องตาย สำหรับเรื่องใน

วันนี้ ข้าเตรียมใจมานานแล้ว แพ้ก็แพ้ไป ไม่มีอะไรต้องพูดอีก ก็ได้

แต่โทษว่ากลวิธีสู้เขาไม่ได้ บ่นใครไม่ได้ อย่างน้อยท่านอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์ก็รักษาสัญญา เขามอบหนทางให้ลูกข้าได้เกิด

จริงๆ”

“ยากนักที่จะได้เห็นเจ้าเข้าใจหลักคุณธรรมอย่างถ่องแท้เช่นนี้”

หลิงอวี้จื้อชื่นชม

“เจ้าเป็นเช่นนี้ ก็คุ้มค่าที่ข้าช่วยเจ้าแล้ว”

“ข้าก็ได้แต่หวังว่าต่อไปลูกข้าจะอยู่ห่างไกลข้อพิพาท เป็นคน

ธรรมดา พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ต้องระวังเฉินปี้

เอาไว้ นางแค้นเคืองเจ้าอยู่ในใจ ยังไม่ยอมรามือแน่นอน ผู้หญิงคน

นี้ใจคด เสแสร้งเก่งเป็นที่สุด ไม่สามารถเชื่อคำพูดใดๆ ของนางได้

เลย”

หลิงอวี้จื้อยิ้มอย่างไม่ยี่หระ

“นางเสแสร้งเก่งจริงๆ แต่หลอกข้าไม่ได้หรอก ขอบคุณพระ

ชายาเว่ยอ๋องมากที่เตือน”

แววตาของลู่ซูหว่านหมองลง

“ข้าไม่ได้เป็นพระชายาเว่ยอ๋องแล้ว หากพระชายาอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์ไม่รังเกียจ เรียกข้าว่าซูหว่านก็พอ พูดไปก็

รู้สึกละอายใจ เมื่อก่อนข้าดูถูกดูแคลนพระชายา หลงคิดอยู่เสมอว่า

พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คงจะอาศัยโชคเล็กๆ

น้อยๆ จึงเดินมาถึงวันนี้ได้ ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าข้าคิดผิดไป ข้าคุยโวว่า

ตนเองฉลาด แต่กลับเกือบตายด้วยน ้ามือเฉินปี้

เจ้ายังไม่ทันได้แต่งงานก็ไล่เฉินปี้ออกจากจวนอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์ได้ ทำให้เฉินปี้เสียโอกาสในการได้ใกล้ชิด

กับท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์โดยสิ้นเชิง ข้าไม่มีทาง

ต้านทานเฉินปี้ได้ เรื่องนี้ต้องพึ่งพาพระชายาแล้ว เดิมทีข้าคิดจะ

หยิบสิ่งนั้นไปด้วย แต่มอบให้พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์จะดีกว่า”

“เจ้าเสี่ยงชีวิตเข้าเมืองมาเพื่อของสิ่งนั้นหรือ”

หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่าสิ่งของที่ลู่ซูหว่านพูดถึงคืออะไร ถึงทำให้นาง

เต็มใจเสี่ยงชีวิตกลับมาเอา

“ใช่ ข้ามาเพื่อของสิ่งนั้นจริงๆ เพื่อเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องขึ้น ข้าจะ

บอกพระชายาว่าของนั้นอยู่ที่ไหน พระชายาส่งคนไปเอาที่จวนท่าน

เว่ยอ๋องเถิด!”

“แล้วแท้จริงสิ่งนั้นคืออะไรหรือ”

หลิงอวี้จื้อถามอย่างใคร่รู้

นางสงสัยจริงๆ อะไรกันที่ทำให้ลู่ซูหว่านยินดีเสี่ยงชีวิตอย่าง

ใหญ่หลวงเพื่อกลับมา และยังอยากมอบให้ตนเองด้วย

นางบอกว่าจะมอบให้เธอ จะต้องเป็นของที่เป็นประโยชน์

แน่นอน มิเช่นนั้นลู่ซูหว่านคงไม่พูดเช่นนี้

“มุกเมฆาสวรรค์”

ลู่ซูหว่านหยุดสักครู่ถึงได้พูดออกมา หลิงอวี้จื้อทำหน้างง นี่คือ

อะไร ฟังดูแล้วน่าจะเป็นไข่มุก ก็แค่ไข่มุกเม็ดหนึ่ง คุ้มค่าให้

ลู่ซูหว่านตั้งใจวิ่งมาหาเลยหรือ

เห็นหลิงอวี้จื้อทำหน้างง ลู่ซูหว่านก็รู้ว่าเธอไม่รู้จริงๆ ว่ามุกเมฆา

สวรรค์คืออะไร แต่ก็ไม่อยากอธิบายมาก

“หากเจ้าอยากรู้ก็ไปถามท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ดู

เขาต้องรู้จักแน่นอน สิ่งนี้เป็นสมบัติที่ท่านเว่ยอ๋องได้มาโดยมิได้

ตั้งใจ”

“ในเมื่อเป็นสมบัติ เหตุใดเจ้าไม่เก็บเอาไว้ให้ตัวเองล่ะ”

“ไม่มีหินอาตมัน เก็บมุกเมฆาสวรรค์ไว้ก็ไม่มีประโยชน์ เป็น

เพียงไข่มุกธรรมดาเม็ดหนึ่งเท่านั้น ข้าไม่สามารถครอบครองหิน

อาตมันได้ สำหรับข้าแล้ว สิ่งนี้ก็เหมือนของไร้ค่า”