ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 550 ข้ำมองคนผิดไป

ตอนที่ 550 ข้ำมองคนผิดไป

“หยุดรถ”

เฉินปี้สั่งการเอง

เมื่อได้ยินคำสั่งของเฉินปี้ คนบังคับรถม้าก็หยุดรถ ลู่ซูหว่านคุม

ตัวเฉินปี้ลงรถไป เห็นโอกาสก็ปล่อยเฉินปี้ แล้ววิ่งไปข้างหน้าอย่าง

เร็ว เฉินปี้ยังคงตกใจอยู่ ตะโกนว่า

“ตะลึงอะไรกันอยู่ ยังไม่รีบตามไปอีก”

ลู่ซูหว่านมีครรภ์อยู่ในท้อง ซ ้ายังเป็นพระชายาที่โตมาจากชน

ชั้นสูงชีวิตสบาย ปกติใส่ใจแต่เรื่องกิริยามารยาท เคยวิ่งป่าราบโดย

ไม่สนใจภาพลักษณ์เช่นนี้เสียที่ไหน ด้วยเหตุนี้ร่างกายจึงไม่ได้

แข็งแรงนัก

ส่วนคนบังคับรถม้านั้นทำงานทุกวัน ซ ้ายังเป็นชายวัยฉกรรจ์ วิ่ง

เร็วมาก ลู่ซูหว่านเห็นว่ากำลังจะถูกตามทันแล้ว นางก็ร้อนใจแทบ

ทนไม่ไหว นางรู้ว่าเมื่อใดที่ถูกตามทัน เมื่อนั้นตัวเองก็ไม่มีโอกาส

ไปไหนได้อีกแล้ว

หลิงอวี้จื้อนั่งรถม้าผ่านมาตรงนี้พอดี เธอแง้มม่านหน้าต่างเห็น

ผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นสาวชาวนาวิ่งป่าราบอยู่ข้างหน้า ข้างหลังมีผู้ชาย

วัยกลางคนกำลังไล่ตาม

ตอนแรกเธอนึกว่านี่เป็นสามีภรรยาคู่หนึ่ง ก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง

จากนั้นก็เห็นว่าข้างหลังมีสาวน้อยคนหนึ่งกำลังหอบหายใจ นั่น

ไม่ใช่ซูฮว่าหรอกหรือ

ในเมื่อเป็นซูฮว่า เช่นนั้นสถานะของผู้หญิงและผู้ชายที่อยู่

ข้างหน้าก็น่าสงสัยแล้ว

เธอให้คนหยุดรถม้า สั่งให้มั่วชิงลงไปดู

มั่วชิงตอบรับ นางมีวิทยายุทธ์ ไม่นานก็ตามผู้หญิงผู้ชายสองคน

นั้นทัน จากนั้นก็ใช้ขาดักผู้ชายคนนั้นล้มกับพื้น พอเห็นว่าเป็นมั่ว

ชิง ซูฮว่าก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ เหมือนเห็นโรคระบาดอย่างไรอย่าง

นั้น กลับหลังหันวิ่งทันที

มั่วชิงพาผู้หญิงที่เหมือนสาวชาวนาคนนั้นกลับไปที่รถม้า เมื่อ

เห็นหน้าชัดๆ แล้ว หลิงอวี้จื้อก็ตะลึง

“พระชายาเว่ยอ๋อง เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไม่ใช่ออกนอกเมือง

ไปแล้วหรือ”

ลู่ซูหว่านวิ่งไปพักใหญ่ ยังเหนื่อยอยู่ ขึ้นรถม้ามาแล้วก็อ้าปาก

หอบหายใจ

จู่ๆ นางก็จับท้องตัวเอง มีสีหน้าตกใจ แววตาที่มองหลิงอวี้จื้อ

เต็มไปด้วยความวิงวอน

“ท้องข้า…เจ็บ ขอร้องเจ้า ช่วยลูกข้าด้วย”

หลิงอวี้จื้อเพิ่งนึกได้ว่าลู่ซูหว่านมีครรภ์ รีบบอกให้คนรถเร่ง

ความเร็ว พูดปลอบว่า

“เจ้าใจเย็นๆ ลูกเจ้าจะไม่เป็นอะไร”

เห็นหลิงอวี้จื้อรับปาก ลู่ซูหว่านก็โล่งอก ร้อนใจจนถึงขีดสุด

ท้องก็ปวดแปลบเป็นระยะๆ นางไม่มีทางจินตนาการได้เลย หากลูก

เป็นอะไรไป ตนเองจะอยู่ต่อไปอย่างไร ตอนนี้นางยังมีชีวิตอยู่ได้

อย่างปลอดภัยก็ล้วนเพื่อลูกในท้องทั้งสิ้น

เมื่อถึงจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้ว หลิงอวี้จื้อก็รีบ

เชิญหมอมา และประคองลู่ซูหว่านไปห้องรับรองแขกด้วยตนเอง

หมอประจำจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ถือกล่องยาเข้า

มาอย่างรีบร้อน จับชีพจรลู่ซูหว่านทันที รายงานว่า

“พระชายาขอรับ ฮูหยินคนนี้ครรภ์ถูกกระทบกระเทือน ยังดีที่มา

ทันเวลา มิเช่นนั้นคงรักษาเด็กไว้ไม่ได้แล้ว

ข้าจะรีบจ่ายยาป้องกันทารกในครรภ์ทันที จากนั้นจะต้อง

พักผ่อนนิ่งๆ ระยะหนึ่ง ลงจากเตียงไม่ได้ มิเช่นนั้นมีโอกาสสูงที่จะ

แท้งบุตรขอรับ”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า เป็นสัญญาณให้หมอไปจ่ายยาทันที

ได้ยินว่ารักษาลูกไว้ได้แล้ว ลู่ซูหว่านที่ผ่อนคลายลงได้แล้วก็

เกือบจะเป็นลมไป

ดื่มยาแล้ว ท้องลู่ซูหว่านก็ไม่เจ็บแล้ว นางนอนอยู่บนเตียง รู้สึก

ขอบคุณหลิงอวี้จื้อจริงๆ นางรู้ว่าหากไม่ใช่เพราะหลิงอวี้จื้อ เด็กคน

นี้ก็คงแท้งไปแล้ว

พอหลิงอวี้จื้อมา ลู่ซูหว่านก็ยิ้มอย่างซาบซึ้งใจให้หลิงอวี้จื้อ

“ขอบคุณพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มาก หาก

เจ้าไม่ช่วยเหลือ ลูกของข้าก็คงรักษาไว้ไม่อยู่แล้ว”

“นี่เป็นโชคชะตาของพวกเรา พบกันพอดี เจ้าไปหาเฉินปี้มา

หรือ”

แววตาลู่ซูหว่านประกายความเกลียดชังและขยะแขยง

“ข้ามองคนผิดไปเอง”