ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 549 เช่นนั้นพวกเรำก็ตำยด้วยกัน

ตอนที่ 549 เช่นนั้นพวกเรำก็ตำยด้วยกัน

เพียงแต่รถม้าไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ลู่ซูหว่านปราดมองเฉินปี้แวบ

หนึ่งอย่างเย็นชา

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร ไม่กลัวข้าทำให้เจ้าเดือดร้อนหรือ”

“ข้าแค่อยากรู้ว่าเจ้าจะไปเอาอะไรที่จวนเว่ยอ๋อง

หากเป็นของขวัญที่ท่านเว่ยอ๋องมอบให้เจ้าจริง เจ้าไม่มีทางมา

เอาหรอก สิ่งที่เขาให้เจ้าต้องเป็นเครื่องประดับอยู่แล้ว เจ้าไม่เคยให้

ความสำคัญกับของเหล่านี้ เจ้าจะเสี่ยงชีวิตมาเพื่อเครื่องประดับ

เล็กๆ น้อยๆ อย่างนั้นหรือ

กว่าจะเอาชีวิตรอดออกมาไม่ง่าย เกรงว่าอยากจะไปจากเมือง

หลวงไม่กลับมาอีกเสียมากกว่า พี่สาว ข้ากับเจ้ารู้จักกันมาตั้งหลาย

ปี ข้าเข้าใจนิสัยของเจ้าดี”

ลู่ซูหว่านนึกไม่ถึงว่าเฉินปี้ยังมีความคิดเช่นนี้ เฉินปี้ที่อยู่

ตรงหน้านางเป็นคนอ่อนโยนไม่มีพิษสงมาตลอด

นางเองก็ชอบน้องสาวคนนี้ สองคนสนิทกันตั้งแต่เด็ก ตอนนี้

นางเพิ่งจะได้เห็นธาตุแท้ของเฉินปี้ชัดๆ เสียทีที่นางคิดว่าตัวเองเป็น

คนฉลาดล ้ากว่าผู้อื่น ปรากฏว่าแม้แต่เฉินปี้คนเดียวก็ดูไม่ออก

“เจ้าจะเข้าใจข้าได้เท่าไรเชียว ที่ข้าต้องการก็คือเครื่องประดับ

หากเจ้าไม่เชื่อ เจ้าก็เข้าไปกับข้าสิ”

อย่างไรก็เป็นพระชายามาหลายปี ลู่ซูหว่านจึงนิ่งมาก ไม่

ตระหนกแม้แต่น้อย อย่างไรในจวนเว่ยอ๋องก็ยังมีเครื่องประดับ

หลอกเฉินปี้ไม่ยาก

“พี่สาว ไม่ว่าเจ้าจะไปเอาของอะไร ก็มิได้มีประโยชน์กับข้ามาก

นัก

ให้ข้าเดาดีกว่าว่าเจ้าหนีรอดไปได้อย่างไร ข้าได้ยินว่าท่าน

เว่ยอ๋องยืนกรานว่ามิได้สมรู้ร่วมคิดกับหลิงจื่อเฉิง ทำให้หลิงจื่อเฉิง

ยังมีชีวิตรอดกลับไปจวนมหาเสนาบดีได้

หากเดาไม่ผิด เจ้าออกจากคุกใหญ่มาได้เพราะอ๋องผู้สำเร็จราชการ

แทนพระองค์ปล่อยออกมา ใช้สิ่งนี้แลกกับชีวิตของหลิงจื่อเฉิง พี่สาว

ลูกพี่ลูกน้องของข้า ข้าเดาถูกใช่หรือไม่”

ลู่ซูหว่านรู้ว่าเฉินปี้ก็เป็นคนฉลาด ในเมื่อนางเดาถูก ตนเองก็ไม่

มีความจำเป็นจะต้องปฏิเสธ จึงถามตามตรง

“เจ้าคิดจะทำอะไร”

“ในเมื่อเป็นผลงานชิ้นเอกของท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์ ข้าก็ต้องส่งเจ้ากลับเข้าวังไป เจ้าว่าหากไทเฮาเห็นเจ้าแล้ว

จะเป็นอย่างไร เรื่องที่ข้าคิดได้ เหตุใดไทเฮาจะคิดไม่ได้”

เสียงของเฉินปี้อ่อนโยนมาก แม้แต่ใบหน้าก็ยังมีรอยยิ้ม มีนาง

กับซูฮว่าอยู่ ลู่ซูหว่านหนีไม่พ้นแน่ นี่เป็นรางวัลที่เหนือความ

คาดหมาย เดิมทีก็จิตใจหดหู่อยู่แล้ว คิดจะกลับจวนไปพักสักวัน

สองวัน นึกไม่ถึงว่าเพิ่งออกจากเรือนมา ก็พบลู่ซูหว่านเข้า

หากส่งตัวลู่ซูหว่านให้ไทเฮา ลู่ซูหว่านก็หนีรอดยาก ไทเฮา

จะต้องไม่ปล่อยโอกาสนี้หลุดไปเป็นแน่ ตอนนี้ความสัมพันธ์ของ

นางกับเซียวเหยี่ยนยังละเอียดอ่อนมาก นางต้องไม่ชอบหลิงอวี้จื้อ

แน่นอน

ลู่ซูหว่านนึกไม่ถึงว่าเฉินปี้ไม่สนใจมิตรภาพความเป็นพี่น้อง

เมื่อก่อนเลยสักนิด นึกไม่ถึงว่าจะส่งนางให้ไทเฮา ตอนนี้นางเสียใจ

อย่างยิ่ง หากรู้ก่อนว่าจะเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะไม่มาหา

เฉินปี้

หากนางตกอยู่ในมือมู่หรงกวานเย่ว์ เช่นนั้นนางจะต้องตายแน่ๆ

นางไม่กลัวตาย แต่ลูกจะเป็นอะไรไปไม่ได้ นี่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข

เดียวของจวนเว่ยอ๋อง เป็นลูกที่นางพร ่าวอนขอมาอย่างยากลำบาก

คิดถึงตรงนี้ ลู่ซูหว่านก็บังคับให้ตัวเองใจเย็นลง จู่ๆ นางก็โถม

เข้าใส่เฉินปี้

การกระทำนี้เกิดขึ้นกะทันหัน เฉินปี้ไม่คิดว่าลู๋ซูหว่านจะกระทำ

เช่นนี้ ลู่ซู่หว่านดึงปิ่นเงินออกจากผมอย่างรวดเร็ว จี้ที่คอของเฉินปี้

“อย่างนั้นก็ดี เช่นนั้นพวกเราก็ตายไปด้วยกัน”

ซูฮว่าตกใจสุดขีด

“ปล่อยพระชายาเดี๋ยวนี้นะ”

ลู่ซู่หว่านไม่ได้จะเอาชีวิตเฉินปี้อยู่แล้ว นางอยากออกไปจากที่นี่

หากเฉินปี้ตาย นางก็ตายด้วย นางไม่อยากตายไปพร้อมกับเฉินปี้

นางออกคำสั่งด้วยสีหน้าเย็นชา

“ให้รถม้าจอด”

เฉินปี้ไม่รู้ว่าลู่ซูหว่านมีครรภ์ และไม่กล้าหาเรื่องลู่ซูหว่าน อย่างไร

ชีวิตของนางก็สำคัญกว่าชีวิตของลู่ซูหว่านมาก ตอนนี้ลู่ซูหว่านมีแต่

หนทางที่สิ้นหวัง นางแอบหงุดหงิดอยู่ในใจ เป็นนางเองที่ดูถูกอีกฝ่าย

เกินไป หลงคิดไปว่าลู่ซูหว่านไม่มีทา