ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 540 กำรทรมำน

ตอนที่ 540 กำรทรมำน

หลิงอวี้จื้อถามเนือยๆ เธอตั้งใจลากหางเสียงยาว เพื่อให้ชิวจวี๋

เริ่มเกิดความกลัว

ตามคาด เมื่อชิวจวี๋ได้ยินดังนั้น หน้าเล็กๆ นั้นก็เปลี่ยนเป็นสีขาว

ไม่มีสีเลือด

“ต้มน ้ามันเดือดมาหม้อหนึ่ง แล้วเอาแปรงขนาดใหญ่จุ่มลงไป

ในน ้ามันเดือด จากนั้นเอาแปรงมาแปรงไปมาบนผิวหนัง ทุกครั้งที่

แปรงลงไป ผิวหนังก็จะลอกออกจากตัว จวบจนสิ้นสุดเมื่อเห็น

กระดูก ใช้วิธีการนี้แล้ว ต้องยอมแพ้ทุกราย”

ได้ยินมั่วชิงพูดแล้ว หลิงอวี้จื้อก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แค่จินตนาการนิด

เดียวก็ขนลุกชันแล้ว หรือว่านี่เป็นการลงโทษที่มั่วชิงเคยเจอมา

ก่อน

เธอจำได้ที่มั่วชิงเคยบอกว่า เมื่อนางถูกจับไปแล้ว ก็มีชีวิตอย่าง

ตายดีกว่าอยู่มาหลายปี ได้ลิ้มรสความทรมานทุกอย่างมาหมดแล้ว

นางยังอยู่มาได้อย่างปลอดภัย นับว่าเป็นปาฏิหาริย์

ทุกครั้งที่มั่วชิงพูดถึงเรื่องเหล่านี้ก็จะบรรยายน้อยเกินกว่าความ

เป็นจริง ถึงแม้ว่าแววตาจะสะกดความกลัวเอาไว้ไม่อยู่ แต่นางก็

แสดงออกมาได้นิ่งมาก หากเป็นคนธรรมดา เกรงว่าคงเป็นบ้าไป

แล้ว

“ถ้าเช่นนั้นก็ให้คนไปเตรียมของ”

หลิงอวี้จื้อโบกมือ มั่วชิงก็ตอบรับ

ในใจชิวจวี๋หวาดกลัวจนถึงขีดสุด โขกหัวไม่หยุด

“พระชายา ไว้ชีวิตบ่าวเถิดเพคะ ที่บ่าวพูดไปล้วนเป็นความจริง

ทั้งสิ้น ไม่กล้าโกหกแม้แต่คำเดียว พระชายาโปรดไว้ชีวิตบ่าวเถิด”

ชิวจวี๋โขกหัวกับพื้นอิฐสีครามดังตึงตัง นางโขกหัวไม่หยุด

เพียงแต่หลิงอวี้จื้อไม่ได้สนใจ เธอไม่เชื่อว่าชิวจวี๋จะไม่กลัวเจ็บ คน

ที่ชอบชื่อเสียงวัตถุจอมปลอมต้องทนความเจ็บปวดไม่ได้

“ช่างเป็นเด็กเขลาเสียจริง หัวเจ้าจะแข็งเท่าก้อนอิฐได้อย่างไร”

มุมปากหลิงอวี้จื้อยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ถึงขั้นหาวหนึ่งครั้ง พูดด้วย

น ้าเสียงสบายๆ

เห็นอยู่ว่าขอร้องหลิงอวี้จื้อไม่ได้ผล เห็นหรูเยียนที่ยืนอยู่ข้าง

หลังหลิงอวี้จื้อ ชิวจวี๋ก็คลานเข่าไปหา แล้วกอดขาหรูเยียนทันที

“พี่ ช่วยข้าด้วย ขอร้องเจ้าช่วยข้าด้วย เจ้าจะแข็งใจเห็นข้าตายที่นี่

หรือ ข้าไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ข้าถูกปรักปรำ ข้าไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ข้าจะ

ทำร้ายคุณชายได้อย่างไร”

ชิวจวี๋ร้องไห้ใจจะขาด น ้าตาพรั่งพรูออกมา กอดขาหรูเยียน

แน่น

หรูเยียนไม่มองชิวจวี๋ เงียบเชียบไม่พูดจาตลอด ในใจรู้สึกแย่มาก

คิดถึงวันเวลาในวัยเด็ก ตอนนั้นชิวจวี๋เป็นเด็กดีมีน ้าใจแท้ๆ ไม่รู้ว่า

นางเปลี่ยนไปตอนไหน เปลี่ยนเป็นคนอย่างที่เห็นทุกวันนี้

หลิงอวี้จื้อไม่แน่ใจว่าหรูเยียนจะใจอ่อนหรือไม่ หากใจอ่อนก็

เป็นเรื่องให้อภัยได้ เธอไม่ได้คิดจะทรมานชิวจวี๋เช่นนี้ต่อหน้าหรู

เยียน เธอเชื่อว่าเมื่อเห็นของที่เตรียมมาแล้ว ชิวจวี๋จะยอมจำนน

นางไม่มีความกล้าและปณิธานขนาดนั้น กล่าวโดยสรุป ชิวจวี๋

เป็นเพียงคนหลงใหลในลาภยศวัตถุจอมปลอมที่โลภมากและกลัว

ตาย

หรูเยียนยังคงไม่พูดอะไรต่อไป เห็นมั่วชิงชี้ทางให้ทหารยามใน

จวนอ๋องยกหม้อใหญ่หม้อหนึ่งเข้ามา ชิวจวี๋ก็ทรุดลงกับพื้นอย่าง

อ่อนแรง

หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายไม่หยุด นางจินตนาการไม่

ออกว่าถ้าทำอย่างที่มั่วชิงพูดจริงๆ นางจะเจ็บปวดถึงขั้นไหน

จากนั้นนางก็บันดาลโทสะทั้งหมดใส่หรูเยียน นี่เป็นเพียงคน

เดียวที่ช่วยนางได้ นางแผดเสียงใส่หรูเยียน

“พี่ เหตุใดพี่โหดร้ายกับข้าเช่นนี้

ข้าเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่นะ นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะยอมทนเห็นข้า

ตายที่นี่ หลายปีมานี้เจ้าใช้ชีวิตอย่างสบายใจอยู่ที่จวนท่านมหา

เสนาบดี เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าข้ามีชีวิตความเป็นอยู่เช่นไร

แม่ป่วยถึงขนาดนั้น แต่ละวันข้าต้องคอยดูแลนาง ไม่มีอิสระเลย

แม้แต่น้อย บางครั้งยังถูกคนรังแก นี่เป็นแม่ของพวกเรานะ แต่ข้า

ดูแลนางเองทั้งหมด

นอกจากเอาเงินกลับบ้านแล้ว เจ้าเคยทำอะไรอีกบ้าง มีแต่ข้าที่

ช่วยเจ้ากตัญญูต่อแม่ แล้วเจ้าจะใจร้ายกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่

กลัวแม่มาหาเจ้าหร