ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 531 ออกจำกเรือนด้วยสถำนะพระชำยำอ๋องผู้ส ำเร็จ

ตอนที่ 531 ออกจำกเรือนด้วยสถำนะพระชำยำอ๋องผู้ส ำเร็จ

รำชกำรแทนพระองค์เป็นครั้งแรก

“คืนนี้พักผ่อน”

หลิงอวี้จื้อถือโอกำสต่อค ำ

“สำมีคิดว่ำภรรยำยังต้องฝึกอีกสำมสี่ครั้ง เช่นนี้ก็จะรู้สึกไม่

ล ำบำกแล้ว”

เซียวเหยี่ยนตอบกลับอย่ำงจริงจัง

หลิงอวี้จื้อเห็นท่ำทำงเอำจริงเอำจังของเซียวเหยี่ยน ก็หน้ำแดง

อีกครั้ง

“ไม่รู้จักอำย”

เป็นอีกครั้งที่ต้องยอมรับว่ำเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเหยี่ยน กับ

เซียวเหยี่ยนเธอโดนโจมตีครั้งเดียวก็ร่วง

หน้ำบำงรำวกับกระดำษ ไม่มีพลังโจมตีกลับเลย เป็นแบบนี้

ตลอดไปไม่ได้ ต่อไปเธอต้องหน้ำหนำขึ้นหน่อย จะได้ไม่โดนแทะ

โลมทุกครั้ง ครำวหน้ำเธอต้องแกล้งเซียวเหยี่ยนให้สำสมให้ได้

แต่งหน้ำเสร็จ หลิงอวี้จื้อก็กะพริบตำปริบๆ ให้เซียวเหยี่ยน ถำม

อย่ำงคำดหวัง

“ดูดีหรือไม่เพคะ”

หลิงอวี้จื้อที่อยู่ตรงหน้ำนี้ดูมีสง่ำรำศี ผิวพรรณเรียบเนียนเปล่ง

ปลั่ง แววตำเป็นประกำย ใสแจ๋วมำก รำวกับน ้ำพุ

ผมที่ยำวประบ่ำถูกเกล้ำขึ้น ท ำให้ควำมเป็นสำวน้อยขี้อำยลดลง

ไป แต่กลับมีกลิ่นอำยควำมเป็นผู้หญิงมำกขึ้น ปิ่นระย้ำส่งเสียง

ดังกรุ๊งกริ๊งตำมกำรเคลื่อนไหวของเธอ

แววตำของเซียวเหยี่ยนอ่อนโยนรำวกับจะละลำยเป็นสำยน ้ำ พูด

เสียงต ่ำ

“อวี้จื้อ เจ้ำดูดีตลอดอยู่แล้ว”

หลิงอวี้จื้อหัวเรำลั่น ยื่นนิ้วมือขำวรำวกับหยกออกมำ

“สำมีข้ำช่ำงตำถึงจริงๆ พวกเรำยังต้องไปคำรวะไทเฮำอีกมิใช่

หรือ ไปกันตอนนี้เลยเถิดเพคะ!”

“หำกเจ้ำเหนื่อย อยำกจะพักอีกสักครู่ ไม่ไปหำไทเฮำก็ไม่

เป็นไร”

“แต่งหน้ำสวยแล้วไปนอน รู้สึกเสียดำยเพคะ ในเมื่อเป็นธรรม

เนียม ข้ำจะท ำผิดธรรมเนียมตั้งแต่วันแรกก็ไม่ดี อย่ำงไรก็ต้องไปเพ

คะ! ถือโอกำสออกจำกเรือนแล้วแวะไป”

เซียวเหยี่ยนจับมือหลิงอวี้จื้อ ช่วยเธอลุกขึ้น พูดเสียงต ่ำข้ำงหูเธอ

“หำกเจ้ำรู้สึกเหนื่อยจะไม่ไปก็ย่อมได้”

เซียวเหยี่ยนดูแลหลิงอวี้จื้ออย่ำงดีตลอดทำง ประคองหลิงอวี้จื้อ

ขึ้นรถม้ำที่จอดอยู่ข้ำงนอก หลิงอวี้จื้อพิงไหล่เซียวเหยี่ยน เอื้อมมือ

มำคล้องแขนเขำ

“หำกเหนื่อย ก็หลับสักครู่ เมื่อถึงแล้ว ข้ำจะเรียกเจ้ำ”

เซียวเหยี่ยนกลัวว่ำหลิงอวี้จื้อจะเหนื่อยเกินไป พูดเตือนขณะลูบ

ผมหลิงอวี้จื้อๆ เบำ

“อืม เช่นนั้นข้ำจะนอนสักครู่”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกเหนื่อยล้ำนิดหน่อยจริงๆ ประกอบกับรถม้ำ

โคลงเคลงไปมำ ช่วยกล่อมให้หลับ สุดท้ำยก็สะลึมสะลือหลับไป

เห็นหลิงอวี้จื้อเหนื่อยล้ำเช่นนี้ เซียวเหยี่ยนก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

โทษตัวเองที่ไม่รู้จักควบคุมตัวเอง คืนนี้จะต้องให้เธอพักผ่อนให้ดีๆ

หลิงอวี้จื้อขนตำยำวมำก ขณะหลับตำ ขนตำด ำขลับงอนขึ้น

เล็กน้อย เซียวเหยี่ยนประคองแก้มเธอเบำๆ เกิดรอยยิ้มบนใบหน้ำ

ทุกครั้งที่เห็นหลิงอวี้จื้อก็รู้สึกอยำกสัมผัสเธอโดยไม่รู้ตัว

หลิงอวี้จื้อที่นอนอยู่รู้สึกคันๆ ที่แก้ม ยกมือขึ้นปัดมือทั้งคู่นั้น

ออกไป เซียวเหยี่ยนจับมือของเธอไว้ พูดเบำๆ ว่ำ

“อวี้จื้อ นอนให้ดีๆ เถิด!”

เดินทำงไประยะหนึ่ง รถม้ำก็ถึงประตูวังแล้ว รถม้ำหยุดลง เดิมที

เซียวเหยี่ยนอยำกให้หลิงอวี้จื้อได้พักอีกสักหน่อย คิดไม่ถึงว่ำ

หลิงอวี้จื้อจะหลับตื้นมำก รถม้ำเพิ่งจอด เธอก็ตื่นขึ้นมำแล้ว เธอ

หำวขณะถำมว่ำ

“ถึงแล้วหรือ”

“ตื่นแล้วหรือ”

“อีกสักครู่ยังต้องท ำธุระอีก ออกจำกเรือนด้วยสถำนะพระชำยำ

อ๋องผู้ส ำเร็จรำชกำรแทนพระองค์เป็นครั้งแรก จะท ำตัวเปิ่นๆ

ไม่ได้”

“มีข้ำเพียงคนเดียวที่กล้ำล้อเจ้ำ”

“ท่ำนยังกล้ำพูดถึงเรื่องเหล่ำนั้นอีก ตอนนั้นข้ำโชคไม่ดี

ต่ำงหำก”

นึกถึงที่ตัวเองท ำเรื่องเปิ่นๆ ต่อหน้ำเซียวเหยี่ยนได้ หลิงอวี้จื้อก็

รีบเถียง

“ลงรถเถิด!”

เห็นหลิงอวี้จื้อเริ่มเคือง เซียวเหยี่ยนก็พูดเรื่องนี้ต่อไม่ได้ ยื่นมือ

ไปประคองหลิงอวี้จื้อลงจำกรถม้ำ