ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 530 เมื่อคืนล ำบำกเจ้ำแล้ว

ตอนที่ 530 เมื่อคืนล ำบำกเจ้ำแล้ว

หลิงอวี้จื้อแทบส ำลัก หรูเยียนหมำยควำมว่ำกับข้ำวทั้งโต๊ะที่เธอ

เพิ่งกินไปเซียวเหยี่ยนเป็นคนท ำทั้งหมดเหรอ

มิน่ำถึงอร่อยอย่ำงนี้ เธอเคยกินกับข้ำวที่เซียวเหยี่ยนท ำครั้งหนึ่ง

แล้ว นึกไม่ถึงว่ำเมื่อครู่จะชิมไม่รู้ ก็ใช่ ครั้งที่แล้วสภำพแวดล้อม

อัตคัด มีเครื่องปรุงหลำยอย่ำงที่ขำดไป ครั้งนี้เครื่องปรุงชนิดต่ำงๆ

ครบครัน ดังนั้นเธอจึงชิมไม่รู้ว่ำเป็นฝีมือเซียวเหยี่ยน

เซียวเหยี่ยนเข้ำครัวในวันแรกของกำรแต่งงำนเพื่อเธอ

หลิงอวี้จื้อรู้สึกมีควำมสุขอย่ำงยิ่ง ยิ้มแป้นเป็นดอกไม้บำนทันใด

“หรูเยียน เจ้ำนี่ก็จริงๆ เลย ไม่ยอมบอกข้ำ”

“นี่ท่ำนอ๋องก็สั่งเอำไว้เจ้ำค่ะ บอกไปก็เกรงว่ำพระชำยำจะไม่

กล้ำกินดีๆ ท่ำนอ๋องอยำกให้พระชำยำเห็นอำหำรมื้อนี้เป็นมื้อ

ธรรมดำๆ ยังบอกอีกว่ำหำกพระชำยำชอบ ต่อไปหำกมีเวลำก็จะเข้ำ

ครัวเพื่อพระชำยำเจ้ำค่ะ”

หรูเยียนพูดไปยิ้มไป รู้สึกมีควำมสุขแทนหลิงอวี้จื้อ เซียวเหยี่ยน

รักใคร่เอ็นดูหลิงอวี้จื้อมำกจริงๆ อ๋องที่ท ำอำหำรเป็น นำงก็เพิ่งเคย

พบเห็นเป็นครั้งแรก ไม่ใช่แค่เห็นเป็นครั้งแรก แต่ได้ยินเป็นครั้ง

แรกด้วย

หลิงอวี้จื้อลูบท้องอย่ำงพึงพอใจ กินจนจุก

เธอยืนขึ้นกลับไปที่ห้อง นั่งเขียนคิ้วอยู่หน้ำกระจกทองแดง

เพรำะว่ำหิว เธอล้ำงตัวแล้วก็ไปกินข้ำวเลย ยังไม่ทันได้แต่งหน้ำให้

ดีๆ แต่งงำนวันแรกต้องแต่งตัวให้ดีๆ ตอนบ่ำยรู้สึกว่ำยังต้องเข้ำวัง

ไปคำรวะมู่หรงกวำนเย่ว์อีก

เพรำะว่ำอำรมณ์ดี เธอจึงวำดคิ้วเอง ถือพู่กันเขียวคิ้ว ปำกก็ฮัม

เพลงไป จู่ๆ ก็มีมือข้ำงหนึ่งมำจับมือห้ำมหลิงอวี้จื้อไว้ ไม่ต้องหัน

กลับไป หลิงอวี้จื้อก็รู้ว่ำเป็นใคร ลมหำยใจบนร่ำงกำยของเขำ

หลิงอวี้จื้อคุ้นเคยเป็นอย่ำงดี

นึกถึงเมื่อคืน ครำวนี้หลิงอวี้จื้อมองเซียวเหยี่ยนก็ยังรู้สึกเขินอำย

หน้ำร้อนผ่ำวทันทีโดยไม่ได้ตั้งใจ

“อวี้จื้อ ได้ยินหรูเยียนบอกว่ำวันนี้เจ้ำเจริญอำหำรมำก”

“ท่ำนท ำอร่อยขนำดนั้น ข้ำก็ต้องเจริญอำหำร มิเช่นนั้นก็รู้สึกผิด

ต่อท่ำนสิ ท่ำนจับมือข้ำไว้เช่นนี้ อยำกจะวำดคิ้วให้ข้ำหรือเพคะ”

หลิงอวี้จื้อยิ้มจนตำโค้ง หน้ำยังไม่หำยแดง แต่ก็ดีขึ้นนิดหน่อย

แล้ว

ในละครมักจะมีฉำกพระเอกวำดคิ้วให้นำงเอก เธอไม่รู้ว่ำเซียว

เหยี่ยนคิดจะแสดงฝีมือหรือไม่ ในเมื่อแม้แต่ท ำกับข้ำวก็ท ำเป็นแล้ว

หำกบอกว่ำวำดคิ้วเป็นด้วย ก็ไม่มีอะไรน่ำแปลกอีกแล้ว

เซียวเหยี่ยนก้มตัวลงมองหลิงอวี้จื้อ จูบที่ติ่งหูของเธอ พูดเบำๆ

ว่ำ

“ข้ำสำมำรถดูเจ้ำวำดคิ้วได้”

“ข้ำนึกว่ำท่ำนเก่งทุกเรื่องเสียอีก ที่แท้ก็มีเรื่องที่ท่ำนท ำไม่เป็น”

เซียวเหยี่ยนไม่ได้พูดอะไร นั่งมองหลิงอวี้จื้ออยู่อย่ำงนั้น

หลิงอวี้จื้อที่ฮัมเพลงอยู่ก็เริ่มเกร็งๆ ที่จะฮัมต่อไป กำรท ำให้มือไม่

สั่นภำยใต้สำยตำเร่ำร้อนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ำยจริงๆ

เธอมำจำกวงกำรบันเทิง ถึงแม้ว่ำจะมีช่ำงแต่งหน้ำ แต่ก็ค่อยๆ

ออกมำแต่งเองทีละก้ำว

เธอเป็นคนเชี่ยวชำญด้ำนกำรแต่งหน้ำและบ ำรุงควำมงำมมำก

อยู่ที่แคว้นตะวันตกเมื่อก่อนเธอขี้เกียจ และใช้เครื่องส ำอำงยุค

โบรำณไม่ค่อยจะเป็น

ปกติจะให้หรูเยียนจัดกำรให้เธอ แต่เห็นมำเยอะแล้ว ก็ค่อยๆ ท ำ

เป็น ด้วยเหตุนี้ให้นำงลงมือท ำเองก็ไม่ใช่เรื่องยำกอะไร

หลิงอวี้จื้อใช้มืออย่ำงช ำนำญ เห็นดวงตำเซียวเหยี่ยนจ้องมองตน

ตำไม่กะพริบจำกในกระจกทองแดง ในที่สุดก็เริ่มทนไม่ไหวแล้ว

“อำเหยี่ยน ท่ำนจ้องมองข้ำเช่นนี้ท ำไม”

“เมื่อคืนมืดเกินไป เห็นไม่ชัด วันนี้ข้ำจึงต้องกำรชดเชย”

เมื่อค ำพูดนี้ออกมำ หลิงอวี้จื้อก็ตกใจจนเกือบจะทิ้งสีผึ้งในมือลง

เธอถลึงตำใส่เซียวเหยี่ยน หน้ำแดงอีกแล้ว

“ห้ำมพูดเรื่องเมื่อคืนนะ”

เห็นหลิงอวี้จื้อร้อนใจแล้ว มุมปำกของเซียวเหยี่ยนก็ยกขึ้นเป็น

รอยยิ้มเปรมปรีดิ๋ พูดเบำๆ ข้ำงหูหลิงอวี้จื้อว่ำ

“อวี้จื้อ เมื่อคืนล ำบำกเจ้ำแล้