ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 529 ต้องทำหน้าหนาๆ ไว้หน่อย

ตอนที่ 529 ต้องทำหน้าหนาๆ ไว้หน่อย

คืนนี้ ทั้งห้องอบอวลไปด้วยความรักและความงดงาม

วันต่อมาหลิงอวี้จื้อตื่นขึ้นมาพบว่าเซียวเหยี่ยนไม่ได้อยู่ข้างตัว

แล้ว เธอหาวหนึ่งครั้ง เกือบลืมไปว่าตัวเองออกเรือนแล้ว พอเห็น

มุ้งที่อยู่เหนือหัว ถึงนึกได้ว่าที่นี่คือจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์

จากนั้นภาพเมื่อคืนก็ปรากฏขึ้นในสมองของเธอ หน้าแดงด้วย

ความเขินอายอย่างช่วยไม่ได้ ตายแล้ว ทำไมก็คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

โดยไม่มีสาเหตุ เธอตบหน้าตัวเองเบาๆ แล้วร้องเรียก

“หรูเยียน”

ได้ยินเสียงของหลิงอวี้จื้อ หรูเยียนก็พาสาวใช้ยกอุปกรณ์อาบน ้า

เข้ามา ทุกคนต่างถือของคนละชิ้น เรียงแถวเป็นระเบียบ

“กี่ยามแล้วหรือ”

หลิงอวี้จื้อยังรู้สึกง่วงมาก อดหาวอีกหนึ่งหวอดไม่ได้ ร่างกาย

อ่อนปวกเปียกไปหมด ถ้าไม่ใช่เพราะหิว เธอก็ไม่มีทางตื่นขึ้นมา นี่

ตื่นเพราะหิวล้วนๆ เธอดูถูกความแข็งแกร่งทางกายภาพของเซียวเห

ยี่ยนไปแล้วจริงๆ

“คุณ…”

หรูเยียนจะเรียกว่าคุณหนูอีกแล้ว รู้ตัวว่าจะเรียกผิดอีกก็รีบหยุด

แล้วแก้ใหม่

“พระชายา ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันแล้วเจ้าค่ะ อาหารเที่ยงเตรียม

ไว้เรียบร้อยแล้ว รอพระชายาอาบน ้าเสร็จแล้วก็รับประทานอาหาร

เที่ยงได้เจ้าค่ะ”

อย่างนั้นก็เป็นเวลาสิบสองโมงแล้วสิ หลิงอวี้จื้อตกใจไม่เบา นึก

ไม่ถึงว่าจะนอนถึงสิบสองโมง น่ากลัวเกินไปแล้ว ตั้งแต่มาแคว้น

เว่ยตะวันตกเธอยังไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ สายที่สุดคือนอนถึงเก้า

โมง

ส่วนใหญ่เพราะคนยุคโบราณนอนเร็ว และไม่มีกิจกรรมอะไร

ให้สังสรรค์นัก นอนเร็ว ก็ย่อมตื่นเร็วไปด้วย นับว่าเธอเป็นคนนอน

ตื่นสายแล้ว พอฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยู่แล้ว เธอก็ไม่ต้องไปเคารพทักทาย

ตอนเช้า สามารถนอนจนถึงตื่นเองได้ทุกวัน

“เหตุใดพวกเจ้าไม่ปลุกข้า”

หลิงอวี้จื้อบ่น

หรูเยียนปิดปากยิ้ม พูดว่า

“ท่านอ๋องสั่งไว้โดยเฉพาะเจ้าค่ะ บอกว่าเมื่อคืนลำบากพระชายา

แล้ว วันนี้ไม่ต้องปลุกพระชายา ให้พระชายาพักผ่อนให้ดีๆ เจ้าค่ะ”

หรูเยียนเพิ่งพูดจบ สาวใช้คนอื่นต่างก็ก้มหน้ายิ้ม

หลิงอวี้จื้อหน้าแดงผ่าวทันที จะเป็นลม เซียวเหยี่ยนจะทำอะไร

กันแน่ สั่งการแบบนี้ไม่ใช่เป็นการป่าวประกาศให้ทุกคนรู้หรอก

หรือว่า เมื่อวานทั้งสองคน…

ช่างเถอะ อย่างไรทุกคนก็รู้อยู่แล้ว เธอต้องทำหน้าหนาๆ ไว้

หน่อย

หลิงอวี้จื้อหัวเราะแห้งๆ

“ท่านอ๋องช่างเห็นอกเห็นจ้าข้าเสียจริง”

พูดจบเธอก็ลุกขึ้นจากเตียง อาบน ้าเสร็จแล้วก็ไปกินข้าวที่

ห้องอาหาร บนโต๊ะมีอาหารหกเจ็ดอย่างวางไว้แล้ว อุดมสมบูรณ์

มาก ผักและเนื้อจัดคู่เข้ากัน ประเด็นสำคัญคือเป็นของที่เธอชอบ

ทานทั้งนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเซียวเหยี่ยนเป็นคนเตรียมให้ เพียงแต่

ไม่คิดว่าเซียวเหยี่ยนจะรู้ดีว่าเธอชอบอะไรขนาดนี้

นอกจากอาหารแล้ว ยังมีชาส้มโอน ้าผึ้งอีกหนึ่งกาด้วย เซียวเห

ยี่ยนเป็นคนละเอียดเอาใจใส่ตามคาด ดูแลเธอดีขนาดนี้ อาหารมื้อ

แรกของการแต่งงานดีสุดๆ

เธอกินพลางชมพลาง แม่ครัวฝีมือไม่เลวเลย มื้อนี้กินอย่าง

เอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ ใช้เวลาไม่นานเธอก็กินข้าวหมดถ้วย จากนั้นก็

แกรงว่าจะกินไม่อิ่ม เติมอีกหนึ่งถ้วย

เธอรู้ว่าเซียวเหยี่ยนค่อนข้างยุ่ง ปกติตอนเที่ยงจะไม่ได้กินข้าวที่

จวน ตอนบ่ายถึงจะกลับจวนมาจัดการงานราชการ เธอรู้ตารางงาน

ของเซียวเหยี่ยนชัดเจนแจ่มแจ้ง

กินข้าวเสร็จแล้วหลิงอวี้จื้อก็เอาผ้ามาเช็ดปาก ถามว่า

“ท่านอ๋องกลับมาตอนไหนหรือ”

“ท่านอ๋องเพิ่งไปได้ครู่เดียวเองเจ้าค่ะ คงยังไม่กลับมาในชั่วครู่

ชั่วยามนี้”

หรูเยียนรายงานตามจริง

หลิงอวี้จื้อทำหน้าประหลาดใจ

“หา ก่อนหน้านี้อาเหยี่ยนอยู่ในจวนหรือ”

“ท่านอ๋องอยู่จริงๆ เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเหตุใดไม่มาหาข้าล่ะ”

หลิงอวี้จื้อพึมพำ

“เช้าวันนี้ท่านอ๋องยุ่งอยู่ในครัว ทำกับข้าวอย่างสุดท้ายเสร็จถึง

รีบร้อนออก