ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 526 ในที่สุดก็สู่ขอเจ้ามาได้
ตอนที่ 526 ในที่สุดก็สู่ขอเจ้ามาได้
ทางด้านหลิงอวี้จื้อกลับมีสถานการณ์ที่แตกต่าง กลับมาที่ห้อง
หอแล้ว หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งหิว เมื่อครู่จะเอนตัวนอน หรู
เยียนก็รีบดึงเธอไว้
“คุณหนูเจ้าคะ ตอนนี้ยังนอนไม่ได้นะเจ้าคะ”
“แม่นาง ต่อไปจะเรียกว่าคุณหนูไม่ได้แล้ว ต้องเรียกว่าพระ
ชายา”
แม่นมที่อยู่ข้างๆ พูดเตือน
หรูเยียนพยักหน้า
“เรียกคุณหนูจนชินแล้ว ยังไม่เปลี่ยนไม่ได้ในทันทีเจ้าค่ะ”
หลิงอวี้จื้อยิ้มตาหยีพูดว่า
“ต่อไปก็ค่อยๆ เปลี่ยน หรูเยียน เจ้าไม่ต้องรีบ ข้าหิวมาก มีอะไร
กินหรือไม่ หาขนมมาให้ข้ากินหน่อยสิ”
หลิงอวี้จื้อเพิ่งพูดจบ ท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมา วันทั้งวันเธอยัง
ไม่ได้ทานอะไร ธุระมากมายเกินไป แม้แต่เวลาจะกินข้าวยังหา
ไม่ได้ กินอะไรมั่วๆ ไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ผลสักเท่าไร
แม่นมที่เฝ้าอยู่ข้างๆ ยกขนมโก๋สี่เหลี่ยมหยกขาวมาให้หลิงอวี้จื้อ
ถาดหนึ่ง แล้วพูดอย่างเคารพว่า
“นี่เป็นขนมที่ท่านอ๋องเตรียมให้พระชายาเพคะ พระชายาทาน
อะไรสักหน่อยก็ดี กลางคืนเกรงว่าพระชายาจะไม่ได้พักผ่อน”
พอแม่นมพูดออกมา สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ต่างก็ปิดปากยิ้ม
หลิงอวี้จื้อเขินมาก กระแอมไอเบาๆ
“รบกวนแม่นมแล้ว พวกเจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับไป
พักผ่อนกันก่อนเถิด ตรงนี้มีหรูเยียนกับมั่วชิงดูแลก็พอ”
“เพคะ พระชายา”
แม่นมกับสาวใช้ที่อยู่เต็มห้องต่างก็ออกไปแล้ว หลิงอวี้จื้อหิว
มาก ดึงแขนเสื้อยาวๆ ขึ้นก่อน จากนั้นก็หยิบขนมโก๋มากิน กินอย่าง
ไม่รักษาภาพลักษณ์ มุมปากอัดแน่นไปด้วยขนมโก๋
ในที่สุดมั่วชิงก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลิงอวี้จื้อถึงสั่งให้คนอื่น
ออกไป น่าจะไม่อยากให้คนอื่นเห็นเธอกินอาหารมูมมาม ต่อหน้า
พวกนางหลิงอวี้จื้อไม่ต้องคิดมาก แต่ต่อหน้าคนอื่นในจวนอ๋อง เธอ
ก็ยังต้องสงวนท่าที
ตอนที่เซียวเหยี่ยนเปิดประตูห้อง เห็นภาพเหตุการณ์เช่นนี้
หลิงอวี้จื้อเอาผ้าคลุมหน้าออกแล้ว พับแขนเสื้อขึ้นมา กำลังกินขนม
โก๋ เห็นเข้าเข้ามา เงยหน้าขึ้น สีหน้ากระอักกระอ่วน ขนมโก๋อัดเต็ม
ปาก
ตอนแรกเซียวเหยี่ยนยังหน้าตึง แต่พอเห็นเธอในลักษณะนี้ก็ทน
ไม่ไหว หัวเราะออกมา
“คืนวันแต่งงาน ยังกินได้เอร็ดอร่อยขนาดนี้ได้ ก็มีแต่เจ้านี่
แหละ”
“ก็ข้ากลัวหิวนี่นา”
“ประเดี๋ยวจะเหนื่อยจริงๆ อวี้จื้อ นับว่าเจ้ารู้จักมองการณ์ไกล รู้
ว่าควรจะกินสักหน่อยก่อน”
หลิงอวี้จื้อหน้าแดง ถลึงตาใส่เซียวเหยี่ยน
“ท่านอย่าพูดจาเหลวไหลต่อหน้าพวกนางนะ”
หรูเยียนกับมั่วชิงทนไม่ไหวยิ้มออกมา สองคนรู้ว่าควรจะ
ออกไปแล้ว มิเช่นนั้นหากอยู่ต่อก็เป็นก้างขวางคอ สองคนมองหน้า
กัน ออกไปจากห้องอย่างรู้ใจกันดี แล้วปิดประตูตามหลัง
ตรงจุดนี้ เซียวเหยี่ยนพอใจมาก เดินไปตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ
“อวี้จื้อ เจ้าอบรมพวกนางสองคนได้ไม่เลวทีเดียว”
“ต้องให้ข้าอบรมเสียที่ไหน ทุกครั้งที่ท่านมาก็ไล่คนออกไป
พวกนางชินตั้งนานแล้ว ดังนั้นจึงออกไปเอง เกรงว่าเดี๋ยวท่านจะ
เอ่ยปากไล่”
หลิงอวี้จื้อพูดพลางทำปากบุ้ย
“อวี้จื้อ หากเจ้าอยากให้พวกนางอยู่ต่อ ข้าก็ให้พวกนางอยู่ต่อได้
เพียงแต่เกรงว่าเจ้าจะเขินอาย”
เซียวเหยี่ยนแนบหูหลิงอวี้จื้อ พูดเสียงต ่า
หลิงอวี้จื้อหน้าแดงอย่างห้ามไม่ได้อีกครั้ง เพื่อซ่อนความเหนียม
อายของตน หลิงอวี้จื้อลุกขึ้นเดินไปข้างโต๊ะ วางขนมในมือลง
ข้างๆ มีอ่างน ้าวางอยู่ เธอล้างมือในอ่างนั้น เซียวเหยี่ยนเดินมาหา
แล้ว และกอดเธอจากด้านหลัง
“อวี้จื้อ ในที่สุดข้าก็สู่ขอเจ้ามาได้”
“ท่านคิดเรื่องข้ามานานแล้วหรือ”
“อืม นานแล้ว แต่ข้ารู้มาตลอด ว่าวันหนึ่ง เจ้าจะเป็นขอ
Comments for chapter "ตอนที่ 526 ในที่สุดก็สู่ขอเจ้ามาได้"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
