ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 525 ละเมิดข้อต้องห้าม

เฉินปี้ประเมินสถานการณ์เป็น รีบคุกเข่าขออภัยทันที

“ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันปากพล่อยไปแล้ว หวังว่าท่านอ๋องจะ

ประทานอภัย”

เขายื่นมือออกไปเชยคางเฉินปี้ขึ้นมา บังคับให้เฉินปี้มองตน

“แต่งงานกับข้ามันน่าอดสูขนาดนี้เชียวหรือ

เฉินปี้ เจ้าอย่าลืม เซียวเหยี่ยนมิได้ต้องการเจ้าเลยแม้แต่น้อย

เจ้าจะไปเป็นพระชายารองของอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

เซียวเหยี่ยนก็ไม่เอา ข้าเห็นเจ้าน่าสงสารจึงช่วยเจ้ามา แต่เจ้ากลับไม่

รู้ผิดชอบชั่วดีเช่นนี้”

ดวงตาของเฉินปี้เริ่มพร่ามัว อยากให้เฉินเซี่ยวหรูอารมณ์นิ่งลง

ก่อน

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเลอะเลือนไปชั่วขณะ โปรดให้อภัยหม่อม

ฉันสักครั้งเถิดเพคะ ต่อไปหม่อมฉันไม่กล้าอีกแล้ว”

“เก็บน ้าตาของเจ้าไว้เถิด น ้าตาของเจ้าไม่ได้ผลกับข้า เฉินปี้ เจ้า

ไม่มีสิทธิ์มาดูถูกข้า ในเมื่อเจ้าไม่รู้จักกฎระเบียบเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็

จะสั่งสอนเจ้าเอง ว่าอะไรคือกฎระเบียบ”

เดิมทีเฉินเซี่ยวหรูหงุดหงิดรำคาญใจกับงานแต่งครั้งนี้อยู่แล้ว

เขาแต่งงานกับเฉินปี้เพราะมีจุดประสงค์ ได้ยินคำพูดเหล่านั้นของ

เฉินปี้แล้ว โทสะในใจก็ยิ่งโหมขึ้นถึงขีดสุด

ถึงแม้ภายนอกเขาจะอ่อนโยน แต่เขามักพะวงกับเรื่องชาติกำเนิด

ของตนมาตลอด ภายในมีปมด้อย นี่เป็นประเด็นต้องห้ามของเขา

เขาไม่คิดว่าลูกสาวขุนนางคนหนึ่งจะกล้าดูถูกเขา ความอำมหิตที่

แอบซ่อนอยู่ลึกภายใน ถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมดในตอนนี้แล้ว

เฉินปี้รู้สึกถึงสัญญาณอันตราย นางไม่รู้ว่าเฉินเซี่ยวหรูจะทำ

อะไรนาง ในใจหวาดกลัวอย่างยิ่ง หากรู้ว่าคนแต่งตัวดีอย่าง

เฉินเซี่ยวหรูจะมีด้านมืดที่โหดร้าย นางก็คงไม่กล้าปากไวพูดจา

เช่นนั้น

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันผิดไปแล้วจริงๆ ขอร้องท่านอ๋องโปรดให้

อภัยหม่อมฉันสักครั้งเถิดเพคะ”

เฉินปี้ท่าทางน่าสงสาร น ้าตาไหลเป็นสองทางจากดวงตาทั้งคู่

“ไสหัวไป”

เฉินเซี่ยวหรูเหลือมองซู่ฮว่าที่อยู่ข้างๆ แววตาเหี้ยมโหดนั้นทำให้

ซูฮว่าตกใจกลัวจนตัวสั่นสะท้าน แต่ก็ยังเป็นห่วงเฉินปี้ จึงไม่กล้า

ขยับไปไหน

“ยังไม่ไปอีก โบยให้ตาย”

ได้ยินเช่นนั้น ซูฮว่าก็หน้าเปลี่ยนสี สุดท้ายก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของ

เฉินเซี่ยวหรู เดินตัวสั่นออกไป

เฉินเซี่ยวหรูคว้าเฉินปี้ที่คุกเข่ากับพื้นขึ้นมา ออกแรงโยนนางลง

บนเตียง เฉินปี้คิดไม่ถึงว่าเฉินเซี่ยวหรูจะแรงมากเช่นนี้ เจ็บแปลบที่

เอวทันที

เฉินเซี่ยวหรูไม่สงสารเฉินปี้แม้แต่น้อย ขึ้นคร่อม กระชากครั้ง

เดียว ชุดแต่งงานของเฉินปี้ก็หลุดรุ่ย

เฉินปี้รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่าง ตะโกนด้วยความตกใจและ

หวาดกลัว

“ท่านอ๋อง ไม่เอาเพคะ ไม่เอา…”

“เฉินปี้ ประเดี๋ยวข้าจะต้องทำให้เจ้าจดจำวันนี้ได้ขึ้นใจ เจ้าจำไว้

ที่นี่คือจวนอู๋อ๋อง เจ้าเป็นคนของจวนอู๋อ๋องแล้ว ตระกูลเฉินยุ่งอะไร

กับเจ้าไม่ได้ ข้าจะทำอะไรกับเจ้าก็ได้ จะเหยียบเจ้าไว้แทบเท้า ข้า

เป็นคนมอบชื่อเสียงหน้าตาให้เจ้า เจ้าไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเช่นนี้ ก็จง

รับไป”

เฉินปี้ตกใจสุดขีด ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าอู๋อ๋องผู้อ่อนโยนและมี

มารยาทต่อผู้อื่น จะมีด้านโหดเ**้้ยมอำมหิตเช่นนี้ เห็นนางร้องไห้

ก็ไม่มีใจจะสงสารเลยแม้แต่น้อย

เฉินเซี่ยวหรูไม่ให้เวลาเฉินปี้ได้คิด กระทำกับนางอย่างหยาบๆ

ไม่มีร่องรอยของความอบอุ่นอ่อนโยนเลย ราวกับว่าเฉินปี้เป็น

ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาสามารถเหยียบย ่าได้ตามอำเภอใจ

เฉินปี้เจ็บจนแผดเสียงร้อง มือเขาฟาดลงบนหน้าเฉินปี้ การฟาด

ครั้งนี้ใช้แรงทั้งหมด เฉินปี้จึงสลบไปทันที

เฉินเซี่ยวหรูระบายอารมณ์ ราวกับระบายโทสะทั้งหมดในใจ

ออกมา สักวันหนึ่ง เขาจะเหยียบย ่าคนที่ไม่เห็นหัวเขาทั้งหมดเอาไว้

ใต้เท้า ให้พวกเขาเสียใจที่เคยดูถูกเขา ต่อให้เขาแย่เพียงใด ลูกสาว

ขุนนางคนหนึ่งก็ไม่มีสิทธิ์มาดูแคลนเขา

ถือว่าเฉินปี้ได้ละเมิดข้อต้องห้ามของ