ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 517 จะพาข้าไปออกเดตหรือ

ตอนบ่าย หลิงอวี้จื้อวิ่งกระโดดกระเด้งไปที่ประตูจวนมหา

เสนาบดี เซียวเหยี่ยนสวมชุดคลุมยาวสีน ้าเงินเข้มรอเธออยู่บนรถม้า

ความสุขุมของเขากับความเป็นเด็กของหลิงอวี้จื้อกลายเป็นความ

ขัดแย้งกันอย่างเด่นชัด

สองคนดูแล้วเหมือนห่างกันหนึ่งรุ่น แต่เซียวเหยี่ยนไม่เคย

ปกปิดความรักใคร่เอ็นดูที่มีต่อเธอ ประกอบกับใบหน้าของ

หลิงอวี้จื้อมักจะมีรอยยิ้มสดใสเสมอ ด้วยเหตุนี้คนภายนอกสามารถ

ดูรู้ว่าสองคนมีความสัมพันธ์กันอย่างไร แค่สงสัยว่าเซียวเหยี่ยน

ชอบหลิงอวี้จื้อได้อย่างไรเท่านั้น

ได้ยินเสียงฝีเท้า เซียวเหยี่ยนก็ยื่นมือออกไป ดึงหลิงอวี้จื้อขึ้นมา

หลิงอวี้จื้อนั่งลงข้างๆ เซียวเหยี่ยน หนุนหัวกับไหล่ของเขา หัวเราะ

คิกคักถามว่า

“อาเหยี่ยน นี่ท่านจะพาข้าออกไปเดตหรือ”

“เฉินปี้ไปจวนอู๋อ๋องแล้ว เจ้าจึงดีใจเช่นนี้เชียว”

“ใช่สิเพคะ ข้าขาดก็แค่ไม่ได้เขียนคำว่าดีใจเอาไว้บนหน้า

เท่านั้น”

เซียวเหยี่ยนลูบผมหลิงอวี้จือ

“ข้าทำพลาดไปจริงๆ ไม่รู้เลยว่าเรื่องของเฉินปี้จะมีอิทธิพลต่อ

เจ้ามากเช่นนี้”

“ข้าใจแคบ”

“อืม แคบเพียงใด”

ใบหน้าเซียวเหยี่ยนมีรอยยิ้มเปี่ยมสุข ถามขึ้น

“ใหญ่เท่ารูเข็ม”

หลิงอวี้จื้อพูดพลางทำท่าประกอบ เห็นรถม้าดิ่งไปข้างหน้าอย่าง

เร็ว เธอก็ถามอย่างใคร่รู้

“อาเหยี่ยน ท่านจะพาข้าไปไหน”

“ออกนอกเมือง”

“ออกนอกเมืองไปทำอะไร ข้างนอกเมืองมีอะไรน่าสนุกหรือ

วิธีการฉลองเช่นนี้ ข้าชอบ”

“ถึงแล้วเจ้าก็รู้เอง”

หลิงอวี้จื้อถลึงตาใส่เซียวเหยี่ยน

“ยังทำเป็นเล่นตัวอีก ไม่บอกก็ไม่บอก ข้าขอนอนก่อนสักครู่ ถึง

แล้วต้องปลุกข้าด้วยนะ”

หลิงอวี้จื้อพิงไหล่เซียวเหยี่ยน หลับตาเรียบร้อยแล้ว

เซียวเหยี่ยนหันมาดูใบหน้าหลิงอวี้จื้อขณะหลับ เห็นขนตายาวๆ

ของเธอสั่นไหวเบาๆ ราวกับผีเสื้อโบยบิน ผิวขาวนวลละมุน ทำให้

เห็นแล้วแทบทนไม่ไหวอยากกัดสักคำ ใจของเขาหวั่นไหว จูบเบาๆ

ที่หน้าผากของหลิงอวี้จื้อ

“คันจัง”

หลิงอวี้จื้องึมงำเบาๆ

แต่เซียวเหยี่ยนยังรู้สึกไม่จุใจ ก้มตัวลงมาจูบหลิงอวี้จื้ออีก

เพียงแต่คราวนี้ที่จูบคือริมฝีปาก จากจูบเพียงผิวๆ กลายเป็นจูบ

ลึกซึ้ง เซียวเหยี่ยนยิ่งมีอารมณ์รักมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่อยากปล่อย

หลิงอวี้จื้อเลย ได้แต่จูบหลิงอวี้จื้ออย่างเมามัน

เธอถูกเซียวเหยี่ยนจูบจนเริ่มเวียนหัว ลมหายใจก็กระชั้นขึ้น พวง

แก้มทั้งสองข้างแดงปลั่ง หลับตาตลอดเวลา ตอบรับเซียวเหยี่ยน

อย่างดี

ตอนนี้เองมีเสียงที่ไม่รู้จักกาลเทศะอย่างยิ่งดังมาจากข้างนอก

“ท่านอ๋อง ถึงแล้วขอรับ”

หลิงอวี้จื้อตื่นขึ้นทันที บ้าจริง นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะลืมว่าที่นี่คือ

รถม้า ข้างนอกยังมีคนอยู่ มีเพียงแค่ม่านกั้นชั้นเดียว หากได้ยินเสียง

อะไรเข้าก็คงไม่ดี

เธอรีบร้อนผลักเซียวเหยี่ยนออก เขาอาจจะควบคุมตนเองไม่

ไหวแล้ว เห็นหลิงอวี้จื้อก้มหน้าเขินอาย อารมณ์ของเขาก็ยิ่งดี ตอบ

คนข้างนอกประโยคหนึ่งว่า

“ออกไปให้หมดเถิด!”

“อาเหยี่ยน ท่านสั่งให้พวกเขาออกไปทำไม”

หลิงอวี้จื้อเริ่มร้อนใจแล้ว รีบเงยหน้าขึ้น ใบหน้ายังคงแดงผ่าว

ขนตาสั่นไหววูบวาบ ดวงตาชุ่มชื้นมีชีวิตชีวา ท่าทางไร้เดียงสา

เช่นนี้มีเสน่ห์มาก

ยกโทษให้เธอด้วย ตอนนี้เธอคิดไม่ซื่อแล้วจริงๆ นึกว่าเซียวเห

ยี่ยนจะทำเรื่องไม่เหมาะสำหรับเด็กกับเธอ ถึงแม้ว่าอีกไม่กี่วัน พวก

เขาก็จะเป็นสามีภรรยากันแล้ว แต่ตอนนี้เธอยังไม่ได้เตรียมตัว

เตรียมใจ มิหนำซ ้านี่ยังเป็นรถม้า คนยุคปัจจุบันอย่างเธอยังไม่ได้

เปิดกว้างขนาดนั้น

เซียวเหยี่ยนเห็นท่าทางของหลิงอวี้จื้อก็รู้ว่าเธอคิดไม่ซื่อแล้ว แต่

มีใจจะแกล้งหลิงอวี้จื้อ จงใจโน้มตัวลง แนบข้างหูหลิงอวี้จื้อ พูด

เสียงต ่าๆ ว่า

“เช่นนี้มีอะไรที่ทำไม่ได้อีกหรือ”