ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 516 ข้าทำได้เพียงยืนอยู่เคียงข้างท่านอ๋องเท่านั้น

ตอนที่ 516 ข้าทำได้เพียงยืนอยู่เคียงข้างท่านอ๋องเท่านั้น

ในทางกลับกันเรื่องนี้จะทำให้คนแอบนินทา อย่างไรเมื่อก่อน

เฉินปี้ก็เคยเป็นพระชายารองที่ใกล้จะแต่งเข้าจวนอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์ เฉินเซี่ยวหรูทำเช่นนี้ ก็เท่ากับเก็บพระชายา

รองของเซียวเหยี่ยนมา นี่ก็เป็นเรื่องน่าขันด้วยตัวของมันเองอยู่แล้ว

ในสถานการณ์ปกติ เขาไม่มีเหตุผลที่จะทำเช่นนี้จริงๆ

หลิงอวี้จื้อรู้สึกลำบากใจ เธอไม่อยากรับความช่วยเหลือจาก

เฉินเซี่ยวหรู โดยเฉพาะวิธีการช่วยเหลือเช่นนี้ เหมือนติดหนี้บุญคุณ

ใหญ่หลวงกับเขา

เห็นเธอไม่พูดอะไร แถมยังหลบสายตาของตน เฉินเซี่ยวหรูก็

หัวเราะขมขื่น

“เจ้าไม่ยินดีก็ไม่เป็นไร ข้าทำเองรับเอง

ครั้งก่อนที่ซูโจว ไป๋อู่ฝ่าฝืนคำสั่งข้า ถึงได้ทำเรื่องเช่นนั้น ข้าไม่

เคยคิดจะทำร้ายเจ้าเลย เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะอยู่กับอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์ เอาล่ะ อวี้จื้อ ข้าไปก่อนแล้ว”

เฉินเซี่ยวหรูพูดจบก็เตรียมจะไป เพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว เสียงของ

หลิงอวี้จื้อก็ดังไล่หลังเขามา

“ท่านอู๋อ๋อง ขอบคุณนะเพคะ เรื่องที่ผ่านไปแล้วไม่พูดถึงอีก ข้า

จำไม่ได้แล้ว

ท่านอ๋องเองก็ไม่มีอะไรที่จะต้องขอโทษข้า ข้าจะแต่งงานกับ

ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เร็วๆ นี้แล้ว จากนี้เป็นต้นไป

ข้าก็จะเป็นภรรยาของท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ข้าทำ

ได้เพียงยืนอยู่เคียงข้างท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เท่านั้น

ชีวิตนี้ข้ากับท่านอ๋องไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้อีก ขอโทษนะเพคะ

ท่านอู๋อ๋อง”

“เอาเถิด ขอเพียงเจ้าไม่โทษข้า ไม่จงใจหลบหนีข้า ข้าก็พอใจ

แล้ว”

เฉินเซี่ยวหรูหันกลับมา ยิ้มน้อยๆ ให้หลิงอวี้จื้อ เห็นความ

โศกเศร้าในแววตาได้ชัดเจน

“อวี้จื้อ เจ้าไม่มีอะไรต้องขอโทษข้า ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ

แทนพระองค์ได้แต่งงานกับเจ้า ก็เป็นโชคดีของเขา หวังว่าเจ้าจะมี

ความสุข”

“ข้าไปส่งท่านอ๋อง”

ปกติควรไปส่งอยู่แล้ว แต่ตอนนี้อารมณ์ของหลิงอวี้จื้อซับซ้อน

สับสนเกินไป ถึงได้พูดแบบนี้ออกมา เฉินเซี่ยวหรูก็ไม่ได้ปฏิเสธ

ถือว่าตอบรับแล้ว สองคนเดินตามกันไปถึงประตูจวนมหาเสนาบดี

“อวี้จื้อ เจ้าเข้าไปเถิด! ข้ายังต้องเตรียมเรื่องงานแต่งงาน เดิมทีข้า

ต้องหาพระชายาเพื่อแต่งงานด้วยอยู่แล้ว เป็นเช่นนี้ก็ทำงานง่ายขึ้น

เจ้าไม่ต้องใส่ใจ”

“บุญคุณนี้ข้าจะจำไว้ หากมีโอกาส ข้าจะคืนท่านอ๋อง”

หลิงอวี้จื้อไม่ชอบบุญคุณของเฉินเซี่ยวหรู ต่อไปเขากับเซียวเห

ยี่ยนอาจจะเป็นศัตรูคู่แค้น ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอกับเฉินเซี่ยวหรู

ไม่มีทางได้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแน่

ในเมื่อเป็นไปไม่ได้ เช่นนั้นเธอก็ไม่อยากหลอกลวงเฉินเซี่ยวหรู

ต่อไปพวกเขาอย่างมากก็แค่พยักหน้าให้เมื่อเจอกัน หากมีโอกาส

เธอก็จะคืนหนี้บุญคุณนี้ให้เขาไป เช่นนี้แล้ว เธอกับเฉินเซี่ยวหรูก็

ไม่มีอะไรติดค้างต่อกัน

“ข้าไปก่อนแล้ว อวี้จื้อ ไม่ต้องไปส่งแล้ว กลับไปเถิด!”

พูดจบเฉินเซี่ยวหรูก็ขึ้นรถม้าทันที หลิงอวี้จื้อไม่ได้อ้อยอิ่งอยู่

นาน กลับจวนอย่างรวดเร็ว

ขึ้นรถม้าแล้ว เฉินเซี่ยวหรูก็หยิบถุงเงินสีเขียวหยกออกมาจากอก

เสื้อ กำไว้ในมือเบาๆ ลูบมันไปมา ฝีเข็มบนนั้นหยาบมาก ปักเป็น

รูปต้นไผ่บูดๆ เบี้ยวๆ

ถุงเงินใบนี้หลิงอวี้จื้อมอบให้เขาตอนที่สารภาพรัก ทุกฝีเข็มและ

เส้นด้าย เธอปักให้เขาด้วยมือของตนเอง ตอนนี้ระหว่างเธอกับเขา

เหลือเพียงแค่ถุงเงินนี้แล้ว

เขาเอาเธอมาใส่ใจ แต่เธอกลับปล่อยเขาไปไม่เหลือใย

นึกไม่ถึงว่าจะมีวันหนึ่ง ที่เขาได้ลิ้มรสความรักที่ไม่สมหวัง คน

ที่แย่งสิ่งที่เขารักไปยังคงเป็นเซียวเหยี่ยน แม่แท้ๆ ของเขาตายด้วย

น ้ามือเซียวเหยี่ยน ผู้หญิงที่รักก็กลายเป็นผู้หญิงของเซียวเหยี่ยน

พระชายาเป็นพระชายารองที่เซียวเหยี่ยนไม่ต้องการ

เขาเป็นถึงองค์ชาย แต่ชีวิตมีแต่เงาของเซียวเหยี่ยนอยู่ทุกหนแห่ง

นี่เป็นเรื่องที่เขาทนไม่ได้อย่างเด็ดขาด

เขารู้ว่าหลิงอวี้จื้อไม่สามารถเป็นเพื่อนกับเขาได้อย่างสนิทใจ

เขาไปหาหลิงอวี้จื้อ ก็เพียงเพราะอยากจะขจัดความหวาดระแวงที่

หลิงอวี้จื้อมีต่อเขา ขอเพียงความหวาดระแวงนั้นถูกกำจัดไป เรื่องที่

ตามมาก็จะจัดการง่ายขึ้น

เซียวเหยี่ยน เจ้ารอดูเถิด ข้าจะต้องเอาทุกอย่างที่เป็นของข้า

คืนกลับมา