ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 508 เจ้าเชื่อคำพูดของข้าหรือไม่

ตอนที่ 508 เจ้าเชื่อคำพูดของข้าหรือไม่

มู่หรงนี่อวิ๋นพยักหน้า พูดกับเซียวเหยี่ยนว่า

“ท่านอ๋อง ท่านปลอบใจหลิงอวี้จื้อหน่อย ภารกิจใหญ่นี้ข้า

รับผิดชอบไม่ไหว ข้าขอกลับก่อน”

“นี่อวิ๋น บุญคุณนี้ ข้าจะจำไว้”

มู่หรงนี่อวิ๋นไม่พูดอะไรอีก เดิมทีเขาอยากพูดให้เซียวเหยี่ยน

ดูแลหลิงอวี้จื้อให้ดี คิดดูแล้วก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ดูเหมือนจะสามหาว

เกินไป เขาเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ตนเองจะพูดเช่นนี้

ต่อหน้าไม่ได้ จึงกลืนคำพูดนั้นกลับไป เขาเชื่อว่าเซียวเหยี่ยนเองก็

จริงใจกับหลิงอวี้จื้อมาก

มู่หรงนี่อวิ๋นไปแล้ว คนชุดดำในโรงเตี๊ยมก็ถูกเก็บไปหมดแล้ว

มั่วชิงเข้าไปรายงาน

“ท่านอ๋อง คุณหนู ข้าน้อยไร้ความสามารถ ไม่สามารถห้ามคนที่

มีชีวิตอยู่ไม่ให้กัดลิ้นฆ่าตัวตายได้ ตอนนี้มือสังหารทั้งหมดเสียชีวิต

ฉับพลันหมดแล้ว”

“ตรวจสอบที่มาของคนพวกนี้ให้ละเอียด มั่วชิง จัดการศพด้วย

พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด!”

“เพคะ”

ทุกคนตอบรับ ไม่นานก็เก็บกวาดศพในห้องออกไปเรียบร้อย

ในห้องยังมีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เพียงแต่สองสามเดือนมานี้

หลิงอวี้จื้อได้กลิ่นแบบนี้จนชินแล้ว จากแรกๆ ที่รู้สึกคลื่นไส้อยาก

อาเจียน จนตอนนี้นิ่งสงบมาก สามารถยืนอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วย

คราบเลือดได้โดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

หลิงอวี้จื้อไม่ได้มองเซียวเหยี่ยน หันหลังให้เขา เธอไม่รู้ว่าตัวเอง

ควรพูดอะไร เรื่องของเขากับเฉินปี้ หลิงอวี้จื้อไม่อยากฟังเลย

เห็นหลิงอวี้จื้อเย็นชาเช่นนี้ เซียวเหยี่ยนก็รู้สึกเสียใจและรู้สึกผิด

ถึงแม้เขากับเฉินปี้จะไม่ได้มีเรื่องอะไรกันเลย สุดท้ายก็ยังรู้สึกผิด

ต่อหลิงอวี้จื้อ เป็นเขาเองที่ไม่เห็นเฉินปี้เป็นเรื่องใหญ่ ประเมินเล่ห์

เหลี่ยมของเฉินปี้ต ่าไป

“อวี้จื้อ เจ้าบาดเจ็บหรือไม่”

“ข้าไม่เป็นอะไร อาการบาดเจ็บอยู่กับนี่อวิ๋นหมดแล้ว”

น ้าเสียงของหลิงอวี้จื้อยังคงเรียบเฉย ยังคงไม่หันกลับมามอง

เซียวเหยี่ยน

เธอกลัวว่าหากเธอเห็นเซียวเหยี่ยน คำพูดที่จะพูดต่อไปจะพูดไม่

ออก

“เซียวเหยี่ยน ท่านไม่ต้องอธิบายแล้ว ข้ารู้ว่าเฉินปี้วางยาท่าน

เรื่องนี้นางเป็นฝ่ายก่อเรื่องเอง แต่ข้าไม่รู้ว่าควรจะสู้หน้าท่าน

อย่างไร พวกเราเลื่อนงานแต่งเถิด!”

เซียวเหยี่ยนเดินไปตรงหน้าหลิงอวี้จื้อ สองมือจับไหล่ทั้งคู่ของ

หลิงอวี้จื้อไว้

“อวี้จื้อ เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด เฉินปี้วางยาจริง ข้าก็โดนยา

จริง

แต่ข้ากับฉันปี้ยังไม่ได้มีสัมพันธ์ทางกาย ตอนนั้นข้าหมดแรงไป

ทั้งตัว ดังนั้นจึงผลักเฉินปี้ออกไปไม่ทัน ถึงแม้เจ้าจะไม่โผล่มา ข้าก็

จะผลักเฉินปี้ไปอยู่แล้ว ไม่มีทางให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น”

ได้ยินเช่นนี้หลิงอวี้จื้อก็เงยหน้าขวับ

“หากไม่มีสัมพันธ์ทางกาย แล้วเหตุใดจุดโส่วกงซาของเฉินปี้จึง

หายไปแล้ว”

หลิงอวี้จื้อนึกถึงข้อมือสะอาดสะอ้านของเฉินปี้ จุดโส่วกงซาอยู่

แขนขวาหมด แขนซ้ายของเฉินปี้บาดเจ็บ ด้วยเหตุนี้จึงสามารถ

มองข้าม ไม่นับแขนซ้ายได้

“นั่นเป็นเรื่องของนาง ไม่เกี่ยวกับข้า อวี้จื้อ ข้าถามเจ้าคำเดียว เจ้า

เชื่อคำพูดของข้าหรือไม่”

“ข้าเชื่อ”

ได้ยินสองพยางค์นี้ เซียวเหยี่ยนก็กอดหลิงอวี้จื้อไว้แนบแน่น

ราวกับกอดสมบัติล ้าค่าเอาไว้ ถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้ง

“เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าจริงๆ เฉินปี้มาส่งขนมโก๋สี่เหลี่ยม

หยกขาวให้แล้วพูดถึงเจ้า พอนึกถึงว่ามันเป็นขนมที่เจ้าชอบกิน ข้า

จึงไม่รังเกียจที่จะกินสักชิ้น นึกไม่ถึงว่าเฉินปี้จะวางยาในขนมนั้น

อวี้จื้อ พิษของเฉินเยี่ยนนั้นเฉินปี้เป็นคนวางยาเอง เรื่องนี้ข้ารู้

แล้ว ข้าไม่ได้เปิดโปงนาง เพราะนางช่วยชีวิตเจ้าไว้

การให้เฉินปี้เข้าจวนเป็นเดิมพันของข้ากับไทเฮา ข้าไม่สามารถ

ปฏิเสธได้ คิดเพียงว่าแต่งงานแล้วค่อยจัดการให้เฉินปี้ออกไป นึก

ไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันเช่นนี้ได้

ข้าไม่ได้ไม่เชื่อเจ้า แต่กลับรู้สึกว่าเจ้าไม่เชื่อข้า ในใจข้า เฉินปี้

มิได้มีความสำคัญอะไร เหมือนเป็นสาวใช้คนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้เอา

นางมาใส่ใจเลยสักนิด เจ้ากัดนางไม่ปล่อย ข้าก็ไม่เคยเห็นด้วย คิด

เพียงว่าเจ้าไม่เชื่อใจข้าเลย”