ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 507 บาดเจ็บอีกครั้ง

ตอนที่ 507 บาดเจ็บอีกครั้ง

ตอนนี้เองเงาดำร่างหนึ่งก็โฉบเข้ามา มู่หรงนี่อวิ๋นใกล้จะ

ต้านทานไม่ไหวแล้ว เห็นเงาร่างสีดำนั้น ก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง

คลายตัวหลิงอวี้จื้อ ร่างกายโซเซจะร่วง เหมือนกับว่าจะล้มไป

เมื่อใดก็ได้

เซียวเหยี่ยนปกป้องหลิงอวี้จื้อไว้ในอ้อมแขน คนชุดดำพวกนั้น

ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอู่จิ้นและองครักษ์ลับที่ตามมา มีพวกเขาอยู่

ไม่นานก็จัดการพวกคนชุดดำได้ ประกอบกับมั่วชิงกลับมาทันเวลา

พอดี

หลิงอวี้จื้ออยากจะประคองมู่หรงนี่อวิ๋น แต่เซียวเหยี่ยนชิง

ประคองมู่หรงนี่อวิ๋นเสียก่อน ประคองมู่หรงนี่อวิ๋นมานั่งกับพื้น

น ้าเสียงนิ่งสงบมาก

“นี่อวิ๋น ยังทนไหวหรือไม่”

“ท่านอ๋อง ข้าสบายดี”

มู่หรงนี่อวิ๋นฝืนตอบ

ที่จริงเขาเจ็บหนักมาก พูดได้ว่าทั้งร่างกายหัวจรดเท้ามีแต่แผล

เวลาหนึ่งหรือสองเดือน แผลนี้ก็ยังไม่หาย

เห็นมู่หรงนี่อวิ๋นมีแต่เลือดไปทั้งตัว เสื้อคลุมยาวข้างนอกถูก

กระบี่ฟันไม่เป็นชิ้นดี หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกผิดอย่างมหันต์

ครั้งที่แล้วเพื่อช่วยเธอ แผลที่ไหล่เขาเพิ่งจะหายดี ไม่นานก็โดน

แจ็คพ็อตอีกครั้ง ไม่อยากพามู่หรงนี่อวิ๋นมาลำบากอีก แต่ก็กลับทำ

ให้เขาต้องมาลำบากครั้งแล้วครั้งเล่า รู้จักกับเพื่อนอย่างเธอ ช่างเป็น

โชคร้ายของมู่หรงนี่อวิ๋นจริงๆ

“เหตุใดเจ้าโง่เช่นนี้ รู้ดีว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมัน เหตุใดไม่ไป

เล่า หากเจ้าเป็นอะไรขึ้นมา ข้าจะไม่ยกโทษให้ตัวเองเลยตลอด

ชีวิต”

มู่หรงนี่อวิ๋นยิ้มโดยไม่ยี่หระ

“คนมีคุณธรรมเช่นนี้จะทิ้งเพื่อนแล้วหนีไปได้อย่างไร เจ้าวางใจ

เถิด คุณชายคนนี้ไม่ให้โอกาสนั้นกับเจ้าหรอก ข้าดวงแข็งมาก”

มู่หรงนี่อวิ๋นยังมีแก่ใจล้อเล่นอยู่ หลิงอวี้จื้อก็คลายกังวล

เซียวเหยี่ยนที่อยู่ข้างๆ เห็นหลิงอวี้จื้อไม่มองตนเลยตั้งแต่มาถึง ก็

ขมวดคิ้ว แต่ก็รู้สึกขอบคุณมู่หรงนี่อวิ๋นมากที่ช่วยชีวิตหลิงอวี้จื้อ

หากมู่หรงนี่อวิ๋นไม่อยู่ เขาก็อาจไม่ได้พบหลิงอวี้จื้ออีกแล้ว

ถึงแม้เขาจะรู้ความคิดของมู่หรงนี่อวิ๋น แต่ก็ยอมให้มู่หรงนี่อวิ๋น เขา

รู้ดีว่าหลิงอวี้จื้อมองมู่หรงนี่อวิ๋นเป็นเพื่อนสนิท เขาสนแต่ทัศนคติ

ของหลิงอวี้จื้อเท่านั้น

เห็นว่าจัดการชายชุดดำพวกนั้นเกือบหมดแล้ว เซียวเหยี่ยนก็สั่ง

การว่า

“อู่จิ้น รีบพาคุณชายมู่หรงกลับจวน เอาโสมพันปีที่จวนข้าไปให้

จวนมู่หรงด้วย ให้คุณชายมู่หรงไปรักษาตัว”

อู่จิ้นตอบรับ

“ขอรับ ท่านอ๋อง”

หลิงอวี้จื้อก็รู้ว่าอาการบาดเจ็บของมู่หรงนี่อวิ๋นต้องจัดการทันที

เห็นอู่จิ้นประคองมู่หรงนี่อวิ๋นขึ้นจากพื้น เธอก็เตรียมจะตามไปด้วย

เซียวเหยี่ยนดึงแขนหลิงอวี้จื้อไว้

“อวี้จื้อ ให้หมอทำแผลมู่หรงนี่อวิ๋นก่อน อีกสักครู่พวกเราค่อย

ไปดูมู่หรงนี่อวิ๋น ข้ามีเรื่องต้องพูดกับเจ้า”

“ตอนนี้ข้าไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น”

คิดถึงเรื่องเหล่านั้นแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ยังโมโหอยู่ ด้วยเหตุนี้

น ้าเสียงจึงเย็นชามาก ประกอบกับยังคิดคำนึงถึงอาการบาดเจ็บ

ของมู่หรงนี่อวิ๋นอยู่ด้วย

มู่หรงนี่อวิ๋นย่อมเข้าใจเรื่องในใจของหลิงอวี้จื้อ ในเมื่อปล่อยวาง

ไม่ได้ ก็หวังว่าสองคนจะใช้โอกาสนี้คุยกันดีๆ จะได้แก้ไขปัญหานี้

ได้

เขาทำหน้าดูแคลนขณะพูดว่า

“อวี้จื้อ เจ้าจะตามไปทำอะไร ที่จวนมู่หรงมีทุกอย่าง เจ้าเป็น

หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน หากทำอะไรผลีผลาม คนเขาจะนินทา

เอาได้

หากอยากมาเยี่ยมข้าจริงๆ เจ้ากับท่านอ๋องก็มาด้วยกัน ข้าจะอยู่

ในจวนรอให้พวกเจ้ามาเยี่ยม”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดเช่นนี้แล้ว เซียวเหยี่ยนก็ไม่มีความคิดจะปล่อย

มือ สุดท้ายหลิงอวี้จื้อก็ฟังเซียวเหยี่ยน ข้างนอกฟ้ามืดแล้ว เธอไป

จวนมู่หรงตอนนี้ไม่เหมาะสมจริงๆ ไม่เหมือนยุคปัจจุบัน

“เช่นนั้นข้าจะไปเยี่ยมเจ้าใหม่พรุ่