ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 509 ข้าไม่มีเจ้าไม่ได้

เห็นหลิงอวี้จื้อไม่พูดอะไร เซียวเหยี่ยนก็อธิบายต่อ

“อวี้จื้อ เจ้าอย่าโมโหเลย ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง จะ

ไปมีความสัมพันธ์ทางกายกับหญิงอื่นได้อย่างไร นอกจากเจ้า ข้าก็

ไม่อยากได้ใครอีก”

ได้ยินเซียวเหยี่ยนอธิบาย หลิงอวี้จื้อก็สบายใจขึ้นมาก เธอทำ

หน้าเสียใจพูดว่า

“ข้าไม่เชื่อใจท่านเสียที่ไหน เพราะเฉินปี้น่ารังเกียจเกินไป

ต่างหาก เห็นได้ชัดว่าเป็นเจ้าแห่งการหน้าไหว้หลังหลอก

ต่อหน้าข้าก็ยุแยงข้าสารพัด ข้าไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้ เห็น

อยู่ชัดๆ ว่านางจะมาก่อเรื่อง ข้ายังจะยอมให้นางมาอยู่ตรงหน้าอีก

หรือ เช่นนั้นข้าก็คงบ้าไปแล้ว อาเหยี่ยน ข้าโมโหก็เพราะรู้สึกว่า

ท่านไม่เชื่อใจข้าเช่นกัน ท่านเชื่อคำพูดของเฉินปี้”

“ข้าไม่ได้เชื่อคำพูดของนาง เพียงแต่ดูถูกเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิง

คนนี้ สำหรับข้า นางเป็นคนที่ไม่มีความสำคัญเลย

อวี้จื้อ เดิมพันระหว่างข้ากับไทเฮานี้ หากข้าไม่ยอมรับ คนแรกที่

จะเดือดร้อนก็คือเจ้า ข้าอยากแต่งงานกับเจ้าให้เร็วขึ้น ดังนั้นจึง

ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ และไม่คิดว่าจะทำให้เจ้าคิดมากเช่นนี้ ถึงขั้นทำ

ร้ายจิตใจเจ้า”

หลิงอวี้จื้อลูบอกเซียวเหยี่ยนไปมา

“ข้าเป็นคนไม่ยอมเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ท่านเป็นของข้า ข้าจึง

ไม่ยอมให้ใครอื่นได้แตะต้องตัวท่าน”

“ที่แท้ข้าไปสู่ขอแม่หญิงขี้หึงกลับมาหรือนี่”

เซียวเหยี่ยนลูบจมูกหลิงอวี้จื้อ

หลิงอวี้จื้อเลิกคิ้ว

“มาเสียใจเอาตอนนี้ไม่ทันแล้วนะเพคะ สู่ขอเข้าเรือนมาแล้ว ไม่

ทันการแล้ว ข้าไม่ยอมให้มีผู้หญิงอื่นมาอยู่กับพวกเราหรอก ถึงแม้

จะแค่ในนามก็ไม่ได้ ข้าจะผูกขาดแต่เพียงผู้เดียว”

น ้าเสียงของเซียวเหยี่ยนมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

“เช่นนั้นเจ้าคงต้องลำบากหน่อยแล้ว”

หลิงอวี้จื้อหน้าแดง

“ข้ายินดี”

เซียวเหยี่ยนกอดเธออีกครั้ง

“ข้าเข้าใจแล้ว จะไม่มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก อวี้จื้อ ข้าจะรับปาก

เจ้าอีกครั้ง ระหว่างเราจะไม่มีบุคคลที่สามอีกแล้ว”

“ประโยคนี้ข้าจะจำขึ้นใจ อาเหยี่ยน ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

มิเช่นนั้นข้าจะไปจากท่าน”

เซียวเหยี่ยนปล่อยหลิงอวี้จื้อ มองหลิงอวี้จื้อด้วยสีหน้าจริงจัง

“ถอนคำพูดเสีย”

“ท่านใช้ตำแหน่งอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มารังแกข้า

อีกแล้ว อาเหยี่ยน ท่านมีเหตุผลบ้างหรือไม่”

“ข้ามีเหตุผลอยู่แล้ว”

เซียวเหยี่ยนทำท่าทางเอาแต่ใจ

“อวี้จื้อ รับปากข้า เจ้าจะไม่ไปจากข้าตลอดชีวิตนี้ ข้างกายข้าไม่

มีเจ้าไม่ได้”

หลิงอวี้จื้อพินิจพิเคราห์เซียวเหยี่ยน เอียงคอถามว่า

“ข้าสำคัญขนาดนี้เลยหรือ”

“อืม สำคัญอย่างยิ่ง”

ได้คำมั่นจากเซียวเหยี่ยนมาแล้ว หลิงอวี้จื้อก็อารมณ์ดีขึ้นเยอะ

ความทุกข์ในใจหายไปเป็นปลิดทิ้ง สองคนอยู่ด้วยกันต้องอาศัยการ

สื่อสารกัน หากไม่สื่อสารกัน ความเข้าใจผิดนับวันก็จะยิ่งถลำลึก

ทั้งสองคนก็จะยิ่งห่างเหินกันเพราะเหตุนี้ แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่ใช่

คนประเภทที่เก็บเรื่องต่างๆ เอาไว้ในใจ

หลายวันมานี้ ในใจเธอรู้สึกกังวลอย่างยิ่ง กลางคืนนอนไม่ค่อย

หลับ เหมือนคอยเดาความคิดของเซียวเหยี่ยนอยู่ตลอด

สิ่งเดียวที่ไม่เคยสงสัยก็คือความจริงใจของเซียวเหยี่ยน เธอ

มั่นใจมาก เซียวเหยี่ยนไม่มีวันหลอกเธอ

ดังนั้นเมื่อเซียวเหยี่ยนถามเธอว่าเชื่อหรือไม่ เธอสามารถพูดว่า

เชื่อโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ความเชื่อใจกันเช่นนี้ หากไม่มีแล้ว

เช่นนั้นเธอก็ไม่มีทางอยู่กับเซียวเหยี่ยนต่อไปได้

เธอรู้สึกว่าปัญหาใหญ่ของทั้งสองคนคือการมองโลกคนละมุม

และมีวิธีคิดไม่เหมือนกัน นี่คืออุปสรรคทางด้านวัฒนธรรม ทำได้

เพียงใช้ความรักขจัดออกไป

“ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเจ้าช่างกร่างนัก ข้าไม่มีวิธีจัดการเจ้าจริงๆ

อะไรก็ตามเจ้าไปหมด”

มีความเสียมิได้อยู่ในน ้าเสียงของเซียวเหยี่ยน สถานะของผู้หญิง

ในแคว้นเว่ยตะวันตกนั้นไม่สูงเลย ไม่มีใครสามารถปล่อยตัวตาม

สบายได้อย่างหลิงอวี้จื้ออีกแล้ว ที่สามารถเรียกร้องให้ผู้ชายทำสิ่ง

เหล่านี้ได้ เห็นเธอไม่มีความสุข เขาก็ยอมทั้งหมดแล้ว

เขาอยากให้เธออยู่กับเขาอย่างมีความสุข ในเมื่อเรื่องนี้ไม่เป็น

ประโยชน์กับเขาเลย ขอเพียงให้เธอมีความสุข เขาก็ยินดีทำ