เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 173 เธอไม่คู่ควร

บทที่ 173 เธอไม่คู่ควร

“ซูเหยียนกัดริมฝีปาก พูดด้วยความโกรธว่า “ใครบอกให้เธอแต่งตัวแบบนั้น!”

จิ้นเฉินเคาะนิ้วบนที่วางแขนเก้าอี้เป็นจังหวะ “เธอแต่งตัวยังไงหรือ?”

“ก็แน่นอนว่าแต่งตัวเป็นคู่กับคุณไงล่ะ” ซูเหยียนบีบมือตัวเอง พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจจิ้นเฉินลดสายตาลงเล็กน้อย “ไม่ใช่ชุดคู่รัก”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเหยียนหัวเราะเยาะเย้ย “อาเฉิน คุณกำลังหลอกตัวเองอยู่นะ ชุดราตรีของเธอกับเนคไทของคุณไม่เพียงแค่สีเดียวกัน แต่ยังเป็นวัสดุชนิดเดียวกันด้วย ถ้าไม่ใช่ชุดคู่รักแล้วจะเป็นอะไรล่ะ!”

“แค่บังเอิญเท่านั้น” จิ้นเฉินหรี่ตาลง สีหน้าดูไม่พอใจเล็กน้อย”ซูเหยียนมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ยเล็กน้อย “มันบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ?”

จิ้นเฉินขมวดคิ้ว “เธอหมายความว่ายังไง?”

เมื่อเห็นบรรยากาศระหว่างทั้งสองคนไม่ค่อยดี เฉินอี้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมยกมือทั้งสองข้าง ยืนอยู่ระหว่างพวกเขา “อาเฉิน เสี่ยวเหยียน มันแค่เรื่องเล็กน้อย อย่าจริงจังกันมากเลยนะ”เขารู้สึกเสียใจอย่างมากในใจ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เขาคงไม่วิ่งมาพูดอะไรแบบนั้นกับจิ้นเฉิน

จิ้นเฉินเป็นเพื่อนสนิทของเขา ส่วนซูเหยียนก็คือเขา

ทั้งสองคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ล้วนสำคัญสำหรับเขาทั้งนั้น เขาไม่อยากให้พวกเขาทะเลาะกัน

“เฉินอี้ นายหลีกไปซะ!” ซูเหยียนจ้องมองเฉินอี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด”เฉินอี้” อยากจะพูดอะไรบางอย่าง

ซูเหยียนพูดซ้ำอีกครั้ง เสียงดังขึ้นกว่าเดิมมาก “หลีกไป!”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ไม่พอใจของเธอ สีหน้าของ “เฉินอี้” ชะงักไปชั่วขณะ แล้วยิ้มขื่น “ฉันจะไปห้องน้ำสักหน่อย”

พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องไปคนที่กีดขวางเดินจากไปแล้ว ร่างของจิ้นเฉินปรากฏในสายตาของซูเหยียนอีกครั้ง เธอสูดหายใจเข้าลึก ดวงตามีน้ำตาคลอ “หมายความว่ายังไง? อาเฉิน คุณไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่? ตอนแรกฉันก็คิดว่าเฉียวอันอันตั้งใจแต่งตัวแบบนั้น แต่พอนึกดูอีกที ชุดราตรีของเธอซื้อพร้อมกับฉัน ตอนนั้นเธอคงไม่สามารถทำนายได้หรอกว่าวันนี้คุณจะใส่เนคไทสีอะไร ใช่ไหม?”

“งั้นคุณหมายความว่าฉันตั้งใจใส่งั้นเหรอ?” ดวงตาของจิ้นเฉินวาบขึ้นเร็วๆ แล้วดับลงในชั่วพริบตา

ซูเหยียนเช็ดน้ำตา พูดเสียงสะอื้น “ไม่ใช่หรอกเหรอ?”จิ้นเฉินหลุบตาลงและไม่พูดอะไรอีก

เขาทำแบบนั้นโดยเจตนาจริงๆ

ตอนแรกที่เขาเห็นชุดราตรีที่เฉียวอันอันซื้อ เขาก็ได้สั่งให้ดิแลนทำเนคไทแบบนี้ให้เขาหนึ่งเส้น”คุณไม่พูดอะไรเลย นั่นหมายความว่าคุณยอมรับใช่ไหม?” ซูเหยียนทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้

จิ้นเฉินขยับริมฝีปากบางๆ “ผมสวมมันเอง”

“ทำไมล่ะ? คุณต้องการบอกทุกคนว่าคุณยังมีความรู้สึกกับเธอหรือ?” ซูเหยียนแอบเอามือไว้ข้างหลัง กำมือแน่น

“ไม่มีอะไรแบบนั้น!” สีหน้าของจิ้นเฉินดูหม่นหมองลงทันที ดวงตาเย็นชาของเขาแสดงความหงุดหงิดออกมาเล็กน้อยเขาจะเป็นไปได้อย่างไรที่ยังมีความรู้สึกต่อเฉียวอันอัน!

ผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกคนนั้น สมควรแล้วที่เขาจะเกลียด!

แม้ว่าจิ้นเฉินจะพยายามคัดค้านสุดกำลัง ไม่ยอมรับว่ายังมีความรู้สึกต่อเฉียวอันอัน

แต่ซูเหยียนกลับมองเห็นอย่างชัดเจน แสงในดวงตาของเขาที่วูบผ่านไปในชั่วขณะนั้นแสงที่เรียกว่าความรู้สึกผิด!

ซูเหยียนรู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยในใจ หลังจากความเจ็บปวดผ่านไปก็ตามมาด้วยความโกรธอย่างรุนแรง แต่เธอซ่อนมันไว้ได้ดี ไม่แสดงความโกรธออกมา

แต่มือที่อยู่ด้านหลังของเธอกลับกำแน่นขึ้น และเริ่มสั่นเล็กน้อย “ถ้าไม่มีอะไร ทำไมคุณถึงไม่เปลี่ยนเนคไทล่ะ?””จิ้นเฉินเอ่ยปากบางๆ พูดเบาๆ ออกมาสี่คำ “ยุ่งยากเปล่าๆ!”

ซูเหยียนยิ้มเยาะ “อาเฉิน คุณไม่เคยเป็นคนที่กลัวความยุ่งยากเลยนะ”

“จิ้นเฉินขมวดคิ้วแน่น สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “เสี่ยวเหยียน แค่ชุดราตรีกับเนคไทเท่านั้น ทำไมคุณถึงสนใจพวกนี้นักล่ะ?””ซูเหยียนเม้มริมฝีปากมองเขา “อาเฉิน ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะใส่ใจหรอกนะ ปกติพวกคุณจะแต่งตัวยังไงฉันก็ไม่สนหรอก แต่วันนี้มันไม่เหมือนกัน วันนี้เป็นวันเกิดฉันนะ”

“วันเกิดของเธอมันเกี่ยวอะไรกับเนคไทที่ฉันใส่ หรือชุดราตรีที่เธอสวม?” สีหน้าของจิ้นเฉินดูไม่ค่อยดีนัก

เขารู้สึกว่าซูเหยียนกำลังงอแงไร้เหตุผล

นิสัยของเธอแต่ก่อนอ่อนโยนมาตลอด ทำไมคืนนี้ถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้!”แน่นอนว่ามี!” ซูเหยียนชี้ไปข้างนอกพลางตะโกนว่า “ถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ แต่เสี่ยวหยวนและคนอื่นๆ ก็รู้กันหมดแล้วว่าฉันกับคุณกำลังจะหมั้นกัน แม้แต่เฉินซือซือก็ยังรู้ และเรื่องที่คุณเลี้ยงดูเฉียวอันอันนั่น ก็ไม่ใช่ความลับในหมู่พวกเราหรอก เฉินซือซือเห็นเฉียวอันอันกับคุณใส่เสื้อผ้าคู่รักกัน เธอก็เลยมาเยาะเย้ยฉัน”

พูดถึงตรงนี้ น้ำตาของเธอก็เริ่มคลอเบ้า “อาเฉิน คุณก็รู้นี่ว่าเฉินซือซือกับฉันไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็ก เธอเยาะเย้ยฉันขนาดนี้ ฉันจะทนได้ยังไง นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไปหาเรื่องเฉียวอันอัน”

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ สีหน้าของจิ้นเฉินก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย น้ำเสียงก็อ่อนลงด้วย “ขอโทษนะ ฉันไม่คิดว่าจะทำให้คุณต้องลำบากใจขนาดนี้””ฮึ!” ซูเหยียนหันหน้าหนี ชัดเจนว่าไม่อยากสนใจเขา

จิ้นเฉินไม่โกรธ ลุกขึ้นจากโซฟา “ฉันจะชดเชยให้คุณ แต่ฉันอยากรู้ว่าทำไมหวังเสี่ยวหยวนถึงต้องตีเฉียวอันอัน เป็นความคิดของคุณหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่ เสี่ยวหยวนลงมือเอง แต่เธอทำเพื่อช่วยฉัน” ซูเหยียนเบ้ปาก พูดอย่างอึดอัดจิ้นเฉิน ดวงตาวาบขึ้นด้วยแสงเย็นชา “ช่วยเธอแล้วก็สามารถทำร้ายคนได้เหรอ?”

“เสี่ยวหยวนทำผิดจริง แต่เธอก็ทำเพื่อฉัน อาเฉิน นายคงไม่ได้คิดจะลงมือกับเสี่ยวหยวนใช่ไหม” ซูเหยียนในใจไม่รู้สึกอะไรเลย แต่บนใบหน้ากลับแสดงความกังวลอย่างยิ่งขณะวิงวอน “เสี่ยวหยวนเป็นเพื่อนสนิทของฉัน อาเฉิน นายจะปล่อยเธอไปไม่ได้หรือ”

จิ้นเฉินมองเธอดวงตาลึกล้ำ “เรื่องนี้จะจัดการอย่างไร ฉันมีวิจารณญาณของตัวเอง เธอไม่ต้องพูดอะไรมาก”

“แต่ว่า””พอแล้ว” จิ้นเฉินยกมือขึ้นเพื่อหยุดเธอ ดูเหมือนจะเป็นการตักเตือนและเตือนในเวลาเดียวกัน “เสี่ยวหยวน ครั้งหน้าถ้ามีอะไรให้บอกฉัน อย่าหุนหันพลันแล่นไปหาเรื่องเธอแบบนั้น”

“คุณสงสารเธอหรือ?” ซูเหยียนเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

ริมฝีปากบางของจิ้นเฉินเม้มเป็นเส้นตรงแข็งกร้าว “เธอไม่คู่ควร!””ซูเหยียนกระทืบเท้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เดินไปที่ประตู

‘ในเมื่อไม่คู่ควร แล้วทำไมคุณถึงต้องกำชับฉันเพื่อเธอด้วย คุณนี่มันปากกับใจไม่ตรงกันเลย ฮึ!’

ตอนที่เปิดประตู เธอก็ชนเข้ากับเฉินอี้ที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำและกำลังจะเปิดประตูพอดี

‘ซูเหยียนไม่เป็นไรใช่ไหม?’ เฉินอี้รีบถามด้วยความเป็นห่วง””ไม่เป็นไร” ซูเหยียนส่ายหัวแล้วเดินอ้อมเขาไป

เฉินอี้มองดูเงาหลังที่โกรธเคืองของเธอ แล้วหันไปมองห้องพักผ่อน เห็นจิ้นเฉินที่ก้มหน้าลงเล็กน้อยจนมองไม่เห็นอารมณ์

สุดท้ายเขาก็ไม่พูดอะไร แล้ววิ่งตามซูเหยียนไป

จิ้นเฉินก็ไม่สนใจ เรียกลู่ซานที่อยู่ข้างนอกเข้ามา “ไปจัดการหน่อย เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ อย่าให้คนพวกนั้นในงานเลี้ยงเอาไปพูดเล่าลือกันข้างนอก””เข้าใจแล้ว” ลู่ซานตอบรับ

“จิ้นเฉินยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “อีกอย่างหนึ่ง บริษัทตระกูลหวังเพิ่งส่งข้อเสนอความร่วมมือมาให้เราใช่ไหม?”

ลู่ซานคิดสักครู่ “ถูกต้อง ข้อเสนอความร่วมมือที่พวกเขาส่งมาก็คือเกมใหม่ที่บริษัทเกมของเรากำลังพัฒนาอยู่””จิ้นเฉินปฏิเสธไปแล้ว” เขาคว้าเสื้อนอกบนโซฟาแล้วเดินออกไป พลางพูดอย่างเย็นชาว่า “เหตุผลก็คือให้พวกเขาดูแลลูกสาวของตัวเองให้ดีก่อน เมื่อดูแลได้ดีแล้ว ค่อยมาคุยเรื่องความร่วมมือกัน”

ถึงแม้เขาจะเกลียดเฉียวอันอันแค่ไหน ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะมาทำร้ายเธอได้!

“ลู่ซานพยักหน้ารับทราบอยู่ด้านหลังเขา”จิ้นเฉินไปที่ห้องพักข้างๆ เพื่อกล่าวลาพ่อและแม่ของซู จากนั้นก็ขับรถกลับไปที่บ้านพัก

เมื่อเข้าประตูมา เขาดึงเนคไทพลางถาม “เธอหลับแล้วหรือ?”

“พ่อบ้านหวงหมายถึงคุณเฉียวใช่ไหมครับ?” พ่อบ้านหวงถามกลับแทนที่จะตอบ

จิ้นเฉินโยนเนคไททิ้ง “แล้วนายคิดว่าฉันหมายถึงใครล่ะ?”พ่อบ้านหวงลูบจมูกแล้วยิ้มเล็กน้อย “ผมเองที่สับสน คุณเฉียวยังไม่กลับมา”

“คุณพูดว่าอะไรนะ?”

ยังไม่กลับมาเหรอ?ลู่ซานไม่ได้บอกหรอกหรือว่า หลังจากที่เธอถูกทำร้าย ชูหน่านั้นก็พาเธอออกไปแล้ว!

แล้วถ้าเธอไม่ได้กลับมา เธอไปไหนอีกล่ะ?