เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 174 สุขสันต์วันเกิด

บทที่ 174 สุขสันต์วันเกิด

“ผมบอกแล้วว่า คุณเฉียวยังไม่กลับมาครับ” พ่อบ้านหวงตอบอีกครั้ง พลางชะโงกมองไปทางประตูทางเข้า “คุณชายจิ้น คุณเฉียวไปงานเลี้ยงกับคุณนี่ครับ คุณไม่รู้เลยหรือว่าเธอกลับมาหรือยัง?”

จิ้นเฉินหน้าบึ้งตึง ไม่ตอบอะไร เพียงแค่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ในห้องผู้ป่วย โทรศัพท์มือถือของเฉียวอันอันดังขึ้นอย่างกะทันหันจิ้นเหยียนเฟิงที่กำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่ เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองไปที่เตียงคนไข้

เมื่อเห็นว่า เฉียวอันอันยังคงหลับสนิท ไม่มีทีท่าว่าจะถูกรบกวน เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมา

หลังจากเห็นหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า เขาก็ยิ้มเย็นชา แล้วกดวางสายทันที พร้อมทั้งปิดเครื่องโทรศัพท์

สีหน้าของจิ้นเฉินยิ่งดูแย่ลง ความเย็นชารอบตัวเขาแผ่ซ่านออกมา ผู้หญิงบ้านี่!

กล้าดีที่จะวางสายเขา

จิ้นเฉินหลับตาลงอย่างแรง กดความโกรธในใจลง แล้วหันไปโทรหาลู่ซาน “ช่วยระบุตำแหน่งของเฉียวอันอันให้หน่อย”

“ครับ” ลู่ซานพยักหน้าสองนาทีต่อมา เสียงของ ลู่ซาน ดังขึ้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “คุณเฉียวอยู่ที่โรงพยาบาล”

โรงพยาบาล ?

ทำไมเธอถึงเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว!

หรือว่าหวังเสี่ยวหยวนคนนั้นทำร้ายเธอหนักมาก?คิดได้ดังนั้น จิ้นเฉินจึงวางสายและเดินออกไป

พ่อบ้านหวง ตะโกนไล่หลังเขาว่า “คุณชายจิ้น คุณจะไปไหนครับ”

“โรงพยาบาล” จิ้นเฉินตอบสั้นๆ โดยไม่หันกลับมามอง ร่างของเขาหายลับไปนอกประตูอย่างรวดเร็วระหว่างทาง เขายังได้ติดต่อไปทางโรงพยาบาล เพื่อต้องการทราบสถานการณ์ปัจจุบันของเฉียวอันอัน

แต่คำตอบที่ได้รับก็คือยังคงหมดสติไม่ฟื้น

จิ้นเหยียนเฟิงคาดเดาไว้แล้วว่าจิ้นเฉินอาจจะติดต่อไปที่โรงพยาบาล ดังนั้นหลังจากปิดโทรศัพท์ของเฉียวอันอันแล้ว เขาก็ได้แจ้งไปทางโรงพยาบาลให้บอก จิ้นเฉิน แค่ว่าเฉียวอันอันหมดสติ ส่วนเรื่องการตั้งครรภ์ขอให้ยังไม่พูดถึงก่อน”อืม” บนเตียงคนไข้ เฉียวอันอัน ครางเบาๆ ด้วยความไม่สบาย ขนตากระพือเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จิ้นเหยียนเฟิงวางปากกาในมือลง “ตื่นแล้วหรือ?”

“อืม” เฉียวอันอันพยายามยันตัวขึ้นหมายจะลุกนั่ง

จิ้นเหยียนเฟิง ห้ามเธอไว้ “นอนลงเถอะ ตอนนี้เธอไม่ควรขยับตัวมาก”เฉียวอันอันฟังคำพูดของเขา แล้วนอนลงอย่างว่าง่าย เธอถามด้วยเสียงแหบแห้งว่า “นี่คือโรงพยาบาลหรือ?”

“ใช่แล้ว คุณถูกซู่หน่าพามาที่นี่ จำได้ไหม?” จิ้นเหยียนเฟิงพูดพลางตรวจดูสภาพของน้ำเกลือ

เฉียวอันอันนวดขมับ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า “จำไม่ได้แล้ว”เธอจำได้เพียงว่า หลังจากออกจากโรงแรมไม่นาน เธอก็เป็นลมไปเพราะความเจ็บปวด

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เฉียวอันอันรู้สึกตกใจ ม่านตาหดเล็กลงทันที มือลูบไปที่ท้อง “เหยียนเฟิง ลูกของฉันล่ะ? ลูกของฉันยังอยู่หรือเปล่า?”

เห็นเธออารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที จิ้นเหยียนเฟิงรีบปลอบใจ “วางใจเถอะ ลูกยังอยู่”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉียวอันอันถอนหายใจยาว ความกังวลที่เคยมีก็หายไป เธอร้องไห้ด้วยความดีใจ “ยังอยู่ก็ดีแล้ว ยังอยู่ก็ดีแล้ว ฉันคิดว่า…”

ในตอนที่เธอหมดสติไป เธอรู้สึกจริงๆ ว่าลูกอาจจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว

แต่โชคดีที่ลูกยังอยู่

ถ้าลูกไม่อยู่แล้ว เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะเสียสติไปหรือเปล่า!”เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” จิ้นเหยียนเฟิงหยิบขวดน้ำเกลือที่ใกล้จะหมดออกจากแท่นวาง แล้วเปลี่ยนเป็นขวดใหม่ที่เต็ม “ตอนที่ซูหน่าพาเธอมา บอกว่าเธอถูกทำร้าย”

“อืม ฉันถูกคนทำร้ายจริงๆ” เฉียวอันอันก้มหน้าแล้วยิ้มขื่น

“ใครทำร้ายเธอ?” จิ้นเหยียนเฟิงหรี่ตาลง ดวงตาฉายแววอันตรายเฉียวอันอันส่ายหัว “ไม่สำคัญหรอกว่าใครเป็นคนทำ ขอแค่เด็กปลอดภัยก็พอแล้ว”

“ฉันควรจะบอกว่าเธอใจดีเกินไป หรือควรบอกว่าเธอโง่กันแน่?” จิ้นเหยียนเฟิงถอนหายใจ แล้วเคาะหน้าผากของเธอเบาๆ

“ฉันไม่ได้ใจดี และก็ไม่ได้โง่ ฉันแค่ไม่มีพลังพอที่จะต่อสู้กับพวกเขา” เฉียวอันอันปัดมือของเขาออกจากหน้าผากของตัวเอง “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เด็กน้อยอยู่ไหนล่ะ?”ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา ฉันก็ไม่เห็นเงาของซูหน่าเลย

“จิ้นเหยียนเฟิงตอบพลางมองเธอด้วยความสงสัย “หลังจากที่เธอส่งคุณมาที่นี่ก็จากไปแล้ว เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกคุณหรือเปล่า? ฉันเห็นท่าทางของเธอดูไม่ค่อยปกติ”

“เธอรู้แล้วว่าฉันเป็นภรรยาน้อยที่จิ้นเฉินอุปการะไว้” เฉียวอันอันมองออกไปนอกหน้าต่างพลางยิ้มอย่างขมขื่น

ซูหน่าส่งเธอมาที่นี่แล้วก็รีบจากไปอย่างร้อนรนคิดดูแล้ว เธอคงไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันจริงๆ สินะ

ก็ใช่ คุณหนูตระกูลร่ำรวยคนหนึ่งมาเป็นเพื่อนกับภรรยาน้อย นอกจากจะทำให้ตัวเองดูด้อยค่าลงแล้ว ยังจะถูกคนอื่นหัวเราะเยาะอีก การที่ซูหน่าจากไปก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

“ใครบอกเธอ?” จิ้นเหยียนเฟิงถามด้วยดวงตาที่เป็นประกายเฉียวอันอันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงให้ฟัง

หลังจากที่เขาได้ยินเรื่องราว เขาก็แค่นเสียงอย่างเย็นชา “ผู้หญิงคนนั้น ซูเหยียนช่างเก่งในการก่อเรื่องจริงๆ”

“ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก มันเป็นความผิดของฉันเองที่สวมชุดราตรีตัวนี้” เฉียวอันอันเบนสายตาออก พลางยิ้มเยาะตัวเองจิ้นเหยียนเฟิงเลิกคิ้ว “ไม่ควรจะเป็นความผิดของจิ้นเฉินหรอกหรือ?”

“เขาทำอะไรผิดล่ะ? การจะใส่เนคไทแบบไหนก็เป็นอิสระของเขา เขาแค่บังเอิญใส่เนคไทที่มีสีเดียวกันและวัสดุเดียวกันกับชุดราตรีของฉันเท่านั้นเอง”

“นั่นสิที่แปลกที่สุด สีเดียวกันยังพอมีโอกาสบังเอิญตรงกันได้ แต่วัสดุเดียวกันด้วย มันจะบังเอิญขนาดนั้นได้จริงๆ หรือ?” จิ้นเหยียนเฟิงมองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงที่มีความหมายลึกซึ้ง

เฉียวอันอันครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที แล้วเงยหน้าขึ้น “คุณหมายความว่า เขาตั้งใจใส่เนคไทแบบนั้นงั้นเหรอ?””ก็ประมาณนั้นแหละ”

“เฉียวอันอันถามว่า “แล้วจุดประสงค์ของเขาล่ะ?”

จิ้นเหยียนเฟิงยักไหล่ “เรื่องนี้ต้องถามตัวเขาเองแล้วล่ะ””จิ้นเฉิน” เหรอ?

เฉียวอันอันส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น “ไม่มีจุดประสงค์อะไรทั้งนั้น ตอนนี้ฉันแค่รู้สึกผิดมาก ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน น้องนาก็คงไม่โดนพวกพี่ๆของซูเหยียนเยาะเย้ย น้องนาคงตัดขาดจากฉันไปแล้วล่ะ”

“ไม่หรอก ด้วยนิสัยของเธอ ถ้าตัดขาดจริงๆ เธอคงไม่ส่งเธอมาที่นี่หรอก” จิ้นเหยียนเฟิงลูบหัวเธอ “ไม่ต้องกังวลไป บางทีพรุ่งนี้เธออาจจะมาหาเธอแล้วก็ได้”

“ฟังที่คุณพูดแล้ว ดูเหมือนคุณจะรู้จักน้องนาดีนะ” เฉียวอันอันจ้องเขาอย่างสงสัยจิ้นเหยียนเฟิงดวงตาวาววับ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันเป็นจิตแพทย์ ค่อนข้างเข้าใจจิตใจคน เอาล่ะ คุณพักผ่อนสักครู่ก่อนนะ ฉันมีธุระต้องออกไปนิดหน่อย แล้วจะรีบกลับมา”

“อืม” เฉียวอันอันพยักหน้า

หลังจากเขาออกไป เธอหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียง แต่กลับพบว่ามันอยู่ในสถานะปิดเครื่องเธอปิดโทรศัพท์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

เฉียวอันอันรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก เธอเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง

จากนั้นเธอก็เปิดแอพข้อความ พิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัด เตรียมจะส่งไปให้ จิ้นเฉิน เพื่อบอกเขาว่าคืนนี้เธออาจจะไม่กลับไปที่บ้านพัก

แต่เมื่อนิ้วของเธอแตะลงบนปุ่มส่ง กลับไม่สามารถกดลงไปได้ตอนนี้งานเลี้ยงคงยังไม่จบ เขาอาจจะยังอยู่กับซูเหยียน

ถ้าเธอส่งข้อความไป ตอนที่จิ้นเฉินดูโทรศัพท์ซูเหยียนก็อาจจะเห็นด้วย แล้วก็คงจะไม่พอใจอีกแน่ๆ

คิดแล้วเฉียวอันอันจึงลบคำว่า ‘คุณจิ้น’ ออกจากข้อความ แล้วเปลี่ยนเป็น ‘ลุงหวง’ แทน จากนั้นก็ส่งให้ พ่อบ้านหวงประมาณหนึ่งนาทีต่อมา โทรศัพท์ของลุงหวงก็ดังขึ้น เขาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “คุณเฉียว คุณอยู่ที่โรงพยาบาลหรือเปล่า?”

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่โรงพยาบาล” เฉียวอันอันอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

พ่อบ้านหวง หัวเราะเบาๆ แล้วอธิบาย “คุณชายจิ่นสั่งให้ลู่ซานตรวจสอบตำแหน่งของคุณ””อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง” เฉียวอันอันพยักหน้าเบาๆ ด้วยความเข้าใจ

“คุณเฉียว คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม ทำไมถึงต้องเข้าโรงพยาบาลอีกล่ะ?” พ่อบ้านหวงเกาศีรษะพลางถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

เฉียวอันอันลูบท้องพลางยิ้มแบบฝืนๆ “ท้องไม่สบายขึ้นมาทันที เลยมาโรงพยาบาลดูหน่อยน่ะ”

“อย่างนั้นเองหรือ แล้วตอนนี้ดีขึ้นบ้างไหม?””ดีขึ้นแล้ว พรุ่งนี้ก็คงกลับได้แล้ว” เธอตอบกลับพลางประเมินสายน้ำเกลือที่แขวนอยู่

พ่อบ้านหวงวางใจลงและถอนหายใจ “ได้ งั้นฉันจะไม่รบกวนคุณแล้ว พักผ่อนเร็วๆ นะ”

“ค่ะ” เฉียวอันอันพยักหน้าการสื่อสารสิ้นสุดลง พ่อบ้านหวงจู่ๆก็ตบหน้าผากตัวเอง “โอ้ ลืมบอกคุณเฉียวไปว่าคุณชายจินไปหาเธอที่โรงพยาบาล”

อย่างไรก็ตาม คุณชายจินน่าจะไปถึงแล้วล่ะ!