เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 172 มิตรภาพแตกสลาย?

บทที่ 172 มิตรภาพแตกสลาย?

“ไม่ใช่หรอกหรือ?” ซูเหยียนหัวเราะเยาะเย้ย มองเธอแล้วพูดว่า “เธอคิดว่าท่าทีของอาเฉินที่มีต่อเธอน่ะ เขาจะตั้งใจใส่เนคไทสีเดียวกับเสื้อผ้าของเธองั้นเหรอ?”

จิ้นเฉินยังมีความรู้สึกต่อเฉียวอันอัน เธอเชื่อเรื่องนี้!

แต่เธอไม่เชื่อว่า ด้วยความหยิ่งทะนงของเขา และความเกลียดชังที่เขามีต่อเฉียวอันอัน เขาจะเปิดเผยความรู้สึกที่ยังมีต่อเฉียวอันอันด้วยตัวเองแบบนี้”ฉัน…” เฉียวอันอันพูดไม่ออก รู้สึกอึดอัดใจแต่ไม่สามารถพูดออกมาได้

จิ้นเฉินสวมเนคไทสีฟ้าด้วยตัวเองจริงๆ

“ยังไง ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหรอ?” ซูเหยียนกอดอกพลางแสดงสีหน้าเย็นชา

เฉียวอันอันจับชายกระโปรงพลางรีบอธิบายอย่างร้อนรน “คุณซู ฉันไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวเป็นคู่กับคุณจิ้นจริงๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้ คุณจิ้นเพิ่งสวมเนคไทเส้นนั้นพอดี ชุดราตรีที่ฉันใส่อยู่นี้ ตอนที่ซื้อคุณก็เห็นแล้วนี่คะ”เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของเธอ ซูเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเธอก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมา สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หรือว่าจะเป็นอาเฉินจริงๆ…ในตอนนี้ซูหน่าในที่สุดก็ได้สติกลับคืนมา เธอมองดูเฉียวอันอันด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน “อันอัน เธอเป็นลูกของจิ้นเฉินจริงๆ หรือ…”

“อืม” เฉียวอันอันก้มหน้าลง ไม่กล้ามองเธอ

เพราะกลัวจะเห็นแววตาที่รังเกียจและดูถูกจากเธอได้รับคำตอบแล้ว ซูหน่าสูดหายใจลึก ก้มตัวหยิบกระเป๋าบนเก้าอี้ แล้วเดินเร็วๆ ไปทางทางออก

ดูเหมือนว่าเธอกำลังเตรียมตัวจะจากไป

หญิงสาวปากร้ายเบ้ปาก “ทำตัวแบบนี้ จะไปก็ไม่บอกลาเสียหน่อย”

ซูเหยียนขมวดคิ้วแล้วเอ่ยเบาๆ “เสี่ยวเหยียนอย่าพูดอะไรอีกเลย”หญิงสาวที่มีนิสัยขี้บ่นแค่นเสียงฮึในลำคอแล้วหุบปากเงียบ

เฉียวอันอันก็ตื่นตัวขึ้นมา เธอรู้ว่าซูหน่ากำลังจะจากไป

หัวใจของเธอว่างเปล่าในทันที เธอจึงตะโกนเสียงดัง “เสี่ยวหน่า!”เธอต้องการจะอธิบายให้ซูหน่าเข้าใจ

เธอไม่อยากสูญเสียซูหน่าเพื่อนที่ดีคนนี้ไป

“น่าน้อย รอก่อน ฟังฉันพูดสิ!” เฉียวอันอัน ตะโกนเรียกชื่อของซูหน่าอีกครั้งอย่างไรก็ตาม ซูหน่าดูเหมือนจะไม่ได้ยินและเดินต่อไปข้างหน้า

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินออกจากประตูใหญ่ เฉียวอันอัน กัดฟันยกชายกระโปรงขึ้น เตรียมตัวที่จะวิ่งตามไป

ขณะที่เธอเดินผ่านผู้หญิงปากร้าย ผู้หญิงคนนั้นก็ยื่นมือออกมาอย่างกะทันหันและต่อยเข้าที่ท้องของเธอ

เฉียวอันอันร้องด้วยความเจ็บปวดทันที เธอกุมท้องและทรุดลงคุกเข่าบนพื้น ใบหน้าของเธอซีดเผือดในทันใด เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นมาบนหน้าผากของเธอเหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง และดึงดูดสายตาของทุกคนในงานเลี้ยงมาที่นี่

ซูเหยียนตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็สีหน้าไม่ดีและตวาดว่า “เสี่ยวเหยียนเธอกำลังทำอะไรอยู่”

หญิงสาวปากร้ายยังไม่รู้ว่าซูเหยียนโกรธแล้ว ยังคงปรบมือด้วยความภาคภูมิใจ “เสี่ยวเหยียน ฉันช่วยเธอแก้แค้นแล้วนะ”ซูเหยียน โกรธจนใบหน้าแดงก่ำ ในใจด่าว่าไอ้โง่!

ยังจะแก้แค้นอีก นี่มันเรียกว่าหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ จิ้นเฉินรู้ว่าเฉียวอันอันถูกทำร้าย ถ้าไม่โกรธก็แปลกแล้ว เขาเป็นคนแบบนั้น ถึงแม้จะเกลียด เฉียวอันอัน แต่ก็ไม่ยอมให้คนอื่นรังแกเฉียวอันอัน

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอกล้าแค่รังแกเฉียวอันอันด้วยคำพูดเท่านั้น แต่ไม่กล้าลงมือจริงๆ ตอนนี้เฉียวอันอันถูกเพื่อนของเธอทำร้ายในงานเลี้ยงของเธอ ถึงแม้จิ้นเฉินจะไม่โกรธเธอ แต่ในใจเขาก็ต้องเกิดช่องว่างกับเธออย่างแน่นอน

เธอพยายามอย่างหนักมาสี่ปีเพื่อให้ได้ตำแหน่งในใจของจิ้นเฉินอย่างทุกวันนี้ ไม่อาจปล่อยให้ไอ้โง่คนนี้มาทำลายได้!คิดถึงตรงนี้ ซูเหยียนเปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่นตระหนกและกังวล “คุณเฉียว คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

หลังจากถามเสร็จ เธอย่อตัวลงเพื่อจะตรวจดูอาการของเฉียวอันอัน

แต่มือของเธอเพิ่งจะยื่นออกไปก็ถูกมือหนึ่งตบออกไป “อย่าแตะตัวเธอนะ!”เป็นซูหน่าที่กลับมาอีกครั้ง

เธอได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่หน้าประตู จึงรีบกลับมาทันที

เมื่อกลับมาก็เห็นภาพนี้!

ซูหน่าค่อยๆ พยุงเฉียวอันอันขึ้นอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล “อันอัน ไม่เป็นไรใช่ไหม?” “ฉันเจ็บมาก” เฉียวอันอันพิงไหล่เธออย่างอ่อนแรง ดวงตาปิดสนิท เสียงสั่นเครือ

ซูหน่ารีบถาม “เจ็บตรงไหน?”

เธอไม่รู้ว่าเฉียวอันอันโดนตีตรงไหน

เฉียวอันอันกอดท้องไว้ “ตรงนี้”ท้องของเธอปวดร้าวราวกับถูกแทง ตอนนี้เธอรู้สึกตื่นตระหนก กลัว และกังวลมากว่าลูกจะเป็นอะไรหรือไม่

“อะไรนะ?” พอซูหน่าได้ยินเช่นนั้น เธอก็โกรธจัดในทันที

จากนั้นเธอก็จ้องมองกลุ่มคนของซูเหยียนด้วยดวงตาแดงก่ำและความโกรธเกรี้ยว “พวกแกกล้าทำร้ายท้องของเธอเหรอ?””ฉันขอโทษด้วย มันเป็นความผิดพลาดของฉัน ฉันไม่คิดว่าเสี่ยวเหยียนจะลงมือกะทันหัน” ซูเหยียนกัดริมฝีปาก ดูมีท่าทางรู้สึกผิดมาก

“ไม่รู้จักควบคุมสุนัขของตัวเอง ทำผิดแล้วค่อยมาขอโทษแบบไม่จริงใจ คุณซูคุณเป็นสาวสังคมชั้นสูงอันดับหนึ่งของเมืองเจียงเฉิงจริงๆ นะ” ซูหน่าหัวเราะเยาะพลางเสียดสี แล้วพาเฉียวอันอันจากไป

เธอถูกชกที่ท้อง ไม่รู้ว่าจะกระทบกระเทือนถึงเด็กหรือเปล่า จำเป็นต้องรีบพาเธอไปโรงพยาบาลโดยเร็ว!

มองดูเงาร่างของทั้งสองคนที่เดินจากไป ความรู้สึกผิดบนใบหน้าของซูเหยียนค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นเย็นชา “เธอชกแรงมากเหรอ?””ไม่มีอะไรนี่” หญิงสาวที่มีนิสัยขี้บ่นตอบ

“ซูเหยียนถามอย่างเคร่งเครียด ขณะที่เม้มริมฝีปาก “แล้วทำไมเฉียวอันอันถึงเจ็บปวดขนาดนั้น?”

ท่าทางของเฉียวอันอันไม่เหมือนกับว่าเธอกำลังแสดงละครหญิงปากร้ายเบิกตาโพลง แล้วพูดเสียงแหลมว่า “เสี่ยวเหยียน นังนั่นมันแกล้งทำ ฉันไม่ได้ออกแรงตีมันแรงขนาดนั้น”

“ซูเหยียนพูดว่า “พอเถอะ พูดอะไรกับฉันตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เธอคิดดีๆ ว่าจะเผชิญหน้ากับความโกรธของอาเฉินยังไงดีกว่า” พูดจบก็พาผู้หญิงคนอื่นๆ เดินจากไป

“เสี่ยวเหยียน เธอต้องช่วยฉันนะ” หญิงปากร้ายรีบวิ่งตามไปทันที

“ช่างเป็นละครที่ดีจริงๆ” อีกด้านหนึ่งในมุมห้องเฉินอี้ที่ดูเหตุการณ์ทั้งหมดยิ้มมุมปาก พึมพำเบาๆ ว่า “ละครที่ดีขนาดนี้ ต้องให้อาเฉินรู้เรื่องสิ”ดวงตาเปล่งประกายด้วยความสนุกสนานเฉินอี้ก้าวเท้าเดินไปยังห้องพัก

“อาเฉิน เธอรู้ไหมว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?” ทันทีที่เข้าประตูมา เฉินอี้ก็เอ่ยปากอย่างตื่นเต้น

จิ้นเฉินกำลังงีบหลับเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงอึกทึกของเขา จึงลืมตาขึ้นด้วยความไม่พอใจ “มีอะไรหรือ?” “เฉินอี้ยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วเล่าสิ่งที่เขาเห็นมา

อย่างไรก็ตาม เขาเล่าอย่างกระชับ เพียงแค่พูดถึงส่วนที่เฉียวอันอันถูกทำร้าย เพราะเขาก็มีความคิดส่วนตัวอยู่เหมือนกัน จึงปิดบังเรื่องที่ซูเหยียนพาคนไปหาเรื่องเฉียวอันอัน

ทำให้จิ้นเฉินคิดเพียงว่า เป็นพวกน้องสาวของซูเหยียนที่ตัดสินใจไปเอง”อย่างไรก็ตาม จิ้นเฉิน ไม่ใช่คนที่จะถูกหลอกได้ง่ายๆ อย่างเห็นได้ชัด เขาเรียก ลู่ซานที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเข้ามา “นายไปสืบดูหน่อยว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นในห้องโถง”

“ครับ” ลู่ซานพยักหน้ารับ แล้วรีบไปทำตามคำสั่งทันที

รู้ว่าส่วนที่ตัวเองปิดบังไว้จะถูกลู่ซานเปิดเผยในไม่ช้า เฉินอี้ผิวปากอย่างกระอักกระอ่วน แล้วเบนสายตาไปทางอื่น

ในใจกลับรู้สึกกังวลว่าอีกสักครู่ จิ้นเฉินอาจจะโกรธแล้วลงโทษซูเหยียน ลู่ซานกลับมาอย่างรวดเร็ว และรายงานสิ่งที่เขาได้สืบมา

หลังจากฟังเวอร์ชันที่ละเอียดมากขึ้น จิ้นเฉินกำหมัดแน่น สีหน้าเคร่งเครียด “ใครตีเธอ?”

“ลู่ซานตอบว่า “คุณหนูหวัง”คุณหนูหวัง?

จิ้นเฉินนึกทบทวนสักครู่ ก็นึกออกว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสาวของซูเหยียน

“ไปเรียกซูเหยียนมาที”

เขาต้องการถามให้ชัดเจนว่าทำไมเธอถึงไปหาเรื่องเฉียวอันอัน และยิ่งอยากรู้ว่าเธอเป็นคนสั่งให้คุณหนูหวังคนนั้นลงมือหรือเปล่า”เอ่อ อาเฉิน เดี๋ยวนายอย่าแสดงท่าทีแข็งกร้าวมากนักนะ เสี่ยวเหยียนเธอ…”

เฉินอี้กำลังจะพูดขอร้องแทนซูเหยียน แต่พูดยังไม่ทันจบจิ้นเฉินก็ส่งสายตาเย็นชามองมา เขาจึงหุบปากเงียบอย่างเก้อเขิน

“อาเฉิน นายมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอ?” ซูเหยียน เดินเข้ามาถามด้วยรอยยิ้มจิ้นเฉินมองเธออย่างเย็นชา จนเธอรู้สึกอึดอัด รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็แข็งค้าง “อาเฉิน เป็นอะไรไป ทำไมถึงมองฉันแบบนี้ล่ะ?”

เฉินอี้ส่งสัญญาณทางสายตาให้เธอ พยายามจะเตือนเธอ

แต่ซูเหยียนกลับไม่ให้แม้แต่สายตาแก่เขา

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเฉินอี้รู้สึกเจ็บปวดโดยไม่อาจห้ามได้”ทำไมถึงหาเรื่อง เฉียวอันอันล่ะ?” จิ้นเฉิน หรี่ตาคมกริบ ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ซูเหยียน ดวงตาวาววับ “คุณรู้แล้วนี่”

“ทำไมถึงหาเรื่องเธอ!” จิ้นเฉินถามซ้ำอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยประกายโกรธ น้ำเสียงเย็นชาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เห็นได้ว่าเขาโกรธจริงๆ แล้ว!