เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 763 ท้องแล้ว

บทที่ 763 ท้องแล้ว

ซุนเฉิงเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนโยนและมีความรู้ความสามารถ อย่าว่าแต่กับเวิงอิ่งเลย แม้แต่กับพนักงานเขาก็ยังไม่เคยโมโหใส่ แต่ในเวลานี้ เขากำลังมองไปยังเวิงอิ่งอย่างเห็นได้ชัดเลยว่ากำลังโกรธ

คนอื่น ๆ ที่เห็นซุนเฉิงทำสีหน้าถมึงทึงพร้อมกับขึ้นเสียงดัง ต่างก็มองไปทางชายหนุ่ม

เวิงอิ่งอธิบาย “พี่เฉิง ฉันกลัวว่าพี่จะกังวล เลยไม่ยอมให้หนานหน่านบอกพี่ค่ะ”

“ซุนเฉิง อย่าโกรธเธอเลย มันเป็นความผิดของฉันเอง เสี่ยวอิ่งได้รับบาดเจ็บแทนฉัน ครอบครัวของผู้ป่วยก็มีเป้าหมายเป็นฉันอยู่แล้ว ตอนนั้นเสี่ยวอิ่งออกไปซื้อของพอดีเลยได้รับบาดเจ็บ ขอโทษนะ ที่ฉันไม่ได้ดูแลเธอให้ดี คุณอย่าไปตำหนิเธอเลย”

ได้ยินอย่างนั้นอารมณ์ของซุนเฉิงดีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และเขาพูดกับกู้หนานว่า “พี่สะใภ้ อย่าโทษตัวเองเลยครับ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณ”

เขาจับมือของเวิงอิ่ง มองเธออย่างปวดใจ แล้วบ่นอุบ “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว โชคดีที่ไม่เป็นอะไร”

เวิงอิ่งรู้สึกว่ามือของซุนเฉิงสั่นเทาไปหมด ทำให้ภายในใจของเธอรู้สึกเจ็บปวด เธอคิดอยากจะปลอบเขา แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

ทำได้เพียงกุมมือของเขากลับไปแน่น ๆ

กู้ย่าฮุยเข้าใจต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด แล้วเริ่มบ่นด้วยความโมโห “ตอนนี้ผู้ป่วยกับญาติผู้ป่วยพวกนั้นเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว พอไม่ได้ดั่งใจก็จะเอามีดมาแทงหมอ อาชีพของพวกเราชักจะมีความเสี่ยงสูงเกินไปจนฉันนึกอยากจะเปลี่ยนอาชีพแล้วสิ”

กู้หนานเอ่ยขึ้น “มันก็แล้วแต่เคส ไม่ใช่ว่าผู้ป่วยกับญาติผู้ป่วยทุกคนจะเป็นแบบนี้เสียหน่อย เปิดใจให้กว้างหน่อยเถอะน่า”

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้หนาน กู้ย่าฮุยก็หันไปมองเธอตรง ๆ แล้วตำหนิเธอด้วยความโมโห “ไม่ใช่อะไร เธอท้องอยู่ พอย้ายมาที่เมืองปักกิ่งก็ไม่ได้ดูแลท้องให้ดี รับเคสอะไรของเธอเนี่ย? ใครเป็นคนแนะนำคนไข้ให้เธอ? เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรดีแล้วหรือยังถึงได้ไปรักษาคนไข้น่ะ?”

กู้ย่าฮุยนั้นปากไวใจเร็ว คิดอะไรก็พูดออกมา

ซึ่งความจริงแล้วเฉินหย่าจือก็ค่อนข้างเห็นด้วยกับคำพูดของกู้ย่าฮุย

ถ้าหากกู้หนานไม้รับเคส ก็คงไม่ต้องเจอกับเรื่องพวกนี้

แต่ถึงอย่างนั้น คิดดูอีกมุมหนึ่ง หากกู้หนานไม่รักษาให้กับภรรยาของผู้อำนวยการหวัง พวกเขาเองก็ไม่มีทางที่จะทำให้ผู้อำนวยการหวังยอมรับอุปกรณ์ทางการแพทย์ของบริษัทได้เลย

ภรรยาของผู้อำนวยการหวังเองก็แนะนำเพื่อนร่วมงานแล้ว สิ่งที่กู้หนานทำนั้นแม้จะเพื่อความสัมพันธ์อันดี แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้

แม้ว่าคนทุกคนล้วนแต่ตัวใครตัวมัน แต่หากจะใช้ชีวิตอยู่ ต้องการทำงาน ก็จำเป็นต้องมีความสัมพันธ์ในสังคม

มีเรื่องหลายอย่างที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้

โดยส่วนใหญ่แล้ว การที่กู้หนานรับรักษาผู้ป่วยคนนี้ ก็เพื่อธุรกิจของพวกเขาทั้งนั้น

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้แล้ว ในใจเฉินหย่าจือก็รู้สึกผิดอย่างมาก

รู้สึกว่าพวกเขาช่างไร้ความสามารถ จนต้องให้คนท้องมาสร้างคอนเน็กชันให้

“พี่ชาย อย่าพูดอย่างนั้นเลย ภรรยาผู้อำนวยการของลู่ฮ่าวมีภาวะกล้ามเนื้ออ่อนแรงชนิดรุนแรง เขาอุตส่าห์มาหาฉันแล้ว จะให้ฉันปฏิเสธการรักษาได้ยังไงกัน? นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการเผยแพร่การแพทย์แผนจีนให้กับผู้เชี่ยวชาญที่เชื่อถือในการแพทย์แผนตะวันตก อาจารย์หยางคิดว่าการรักษาของฉันได้ผล จึงพาเพื่อนร่วมงานมา”

“สิ่งสำคัญคือหลังจากที่ฉันได้วินิจฉัยแล้วก็พบว่าเพื่อนร่วมงานของเธอไม่ได้ป่วยตรงไหนเลย แต่ปัญหาอยู่ที่ตัวสามีของเธอ ชายคนนั้นเองต่างหากที่มีลูกไม่ได้ หลังจากที่ฉันบอกเรื่องนี้ไป อาจารย์จางก็กลับบ้านไปและต้องการหย่า คนคนนั้นจึงพาลมาระบายความแค้นกับฉัน แล้วฉันจะไปคุยเหตุผลยังไง?”

เธอเป็นหมอ ไม่ใช่ตำรวจเสียหน่อย ไม่สามารถตรวจสอบทะเบียนบ้านก่อนการรักษาได้นี่?

นอกจากนี้ คนเรามองเห็นกันแค่ภายนอก คนชั่วเองก็ไม่ได้มีตัวอักษรสลักไว้บนหน้าผากเหมือนกัน

เมื่อกู้ย่าฮุยได้ยินคำอธิบายของเธอ สีหน้าของเขาก็อ่อนลงแล้วเอ่ยว่า “หนานหน่าน อย่าโกรธเลย สงบใจเถอะ วันหลังถ้าไอ้แก่หวังนั่นมาอีกก็อย่าไปรับ ถ้าอยากให้เธอรักษาให้ ก็รอให้เธอคลอดเด็กเสร็จแล้วกลับหลันเฉิง ค่อยให้พวกเขาไปหาเธอที่สี่เล่อถัง”

ซุนเฉิงเองก็รู้ความจริงของเรื่องนี้ดี เขาสับสนมาก รู้สึกปวดใจกับแฟนสาว แต่เวิงอิ่งก็ได้ช่วยชีวิตกู้หนานเอาไว้โดยไม่ตั้งใจ

ชายหนุ่มบอกกับตัวเองในใจว่า เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เวิงอิ่งห่างจากตนอีก

หากเธอพบกับอันตรายเช่นนี้อีกครั้ง เขาจะยืนขวางเธออย่างแน่นอน

“พี่สะใภ้ เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่ารู้สึกกดดันเลยนะครับ พวกคุณปลอดภัยกันทั้งหมดก็ดีแล้ว”

ซุนเฉิงพูดกับเดวิดและเฉินหย่าจือว่า “คุณลุง ป้าสะใภ้ พวกคุณคุยกับพี่ฮุยเถอะครับ ผมกับเสี่ยวอิ่งจะขึ้นไปพักผ่อนก่อน”

ซุนเฉิงอยากอยู่ตามลำพังกับแฟนสาวของตน เพื่อพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว

เฉินหย่าจือพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ไปเถอะ”

“ย่าฮุย นายอยากจะพักสักหน่อยไหม?”

กู้ย่าฮุยหยิบแอปเปิลบนโต๊ะกาแฟขึ้นมากัดคำหนึ่งด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า “ป้าครับ ผมไม่เหนื่อย ผมอยู่ทางนี้ไม่นานจะไปพักผ่อนให้เปลืองเวลาไม่ได้ เลยอยากอยู่คุยกับพวกคุณสักหน่อย”

“ได้สิ งั้นเรามาคุยกัน”

กู้ย่าฮุยต้องการคุยกับพวกเขา กู้หนานมองไปยังกู้ย่าฮุย พร้อมกับมีคำถามมากมาย “พี่ชาย รีบเล่าเรื่องในบ้านให้ฉันฟังหน่อย ร้านเครื่องสำอางของพี่สะใภ้รั่วหลินเป็นยังไงบ้าง? มีข่าวคราวอะไรบ้างไหม? แล้วพี่ได้เจอกับภรรยาของพี่ใหญ่แล้วหรือยัง? พวกเขาสบายดีไหม? พักนี้พวกเขาไม่ค่อยโทรหาฉันเลย”

เฉินหย่าจือเองก็มองไปทางกู้ย่าฮุยอย่างคาดหวังเช่นกัน

เฉินรั่วหลินเป็นหลานสาวของเธอ เธอเองก็กังวลกับสถานการณ์ของหล่อนมากเหมือนกัน

เมื่อพูดถึงเฉินรั่วหลินแล้ว กู้ย่าฮุยก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “ตอนนี้รั่วหลินเป็นหญิงแกร่งไปแล้ว แม่ฉันดูจะสอนอะไรเธอไปมากมาย ก็เลยไม่คิดที่จะมีลูก ส่วนพี่ชุ่ยผิงน่ะ… เธอท้องแล้ว”

กู้หนานและลู่ฮ่าวได้ยินคำพูดของกู้ย่าฮุยก็พลันตกตะลึง “ว่าไงนะ? พี่สะใภ้ท้องแล้วหรือ?”

แม่เจ้า ชุ่ยผิงไวไฟจัง

กู้ย่าฮุยเอ่ย “ใช่แล้ว ฉันเพิ่งจะรู้ข่าวนี้ก็ตอนที่มาที่นี่ พี่ชุ่ยผิงฝากให้ฉันมาบอกเธอด้วย บอกว่าเธอกำลังจะมีหลานชายอีกคนแล้วนะ”

กู้หนานได้ยินข่าวก็รู้สึกตื่นเต้นมาก เธอมองไปยังกู้ย่าฮุยพลางเอ่ยอุทาน “พระเจ้า พวกเขาเร็วไฟสุด ๆ จริง ๆ ฉันรอให้พวกพี่มีหลานชายให้ฉันก่อนนะเนี่ย ไม่นึกเลยว่าจะถูกพี่ชุ่ยผิงแซงตัดหน้าไปก่อนซะแล้ว”

เฉินรั่วหลินบอกว่าอยากมีลูกมาตั้งแต่ปีก่อนแล้ว และยังมาหาให้เธอช่วยดูแลร่างกาย แต่ผลลัพธ์จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย ตรงกันข้ามเจียงจื้อกังกับหวังชุ่ยผิงประกาศข่าวใหญ่ออกมาแล้ว

เมื่อกู้ย่าฮุยคิดว่าตำแหน่งหลานชายคนโตของกู้หนานถูกคนอื่นแย่งชิงไปแล้ว เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “พวกเขาสองคนไม่คิดเรื่องอื่นเลยนอกจากทำลูก ไม่ไตร่ตรองบ้างเลยหรือไงว่าตัวเองเลี้ยงไหวไหม”

กู้ย่าฮุยกังวลแทนเจียงจื้อกังกับหวังชุ่ยผิงไปแล้ว พวกเขาเช่าบ้านอยู่ เงินเดือนของพวกเขาสองคนรวมกันก็แค่ 300 กว่า แถมยังเลี้ยงเถี่ยตันอยู่คนหนึ่งด้วย ตอนนี้ยังกำลังจะมีคนที่สองอีก ไม่คิดหน้าคิดหลังจริง ๆ

กู้หนานไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเขา “พี่พูดอะไรเนี่ย คนรวยมีวิธีเลี้ยงลูกแบบคนรวย คนจนก็มีวิธีเลี้ยงดูแบบคนจน ถ้าคลอดออกมาแล้วก็ต้องเลี้ยงได้ อีกอย่างพี่สะใภ้ของฉันอายุ 30 แล้ว ถ้าไม่มีตอนนี้ จะไปมีตอนไหน ต้องมีลูกสักคน การแต่งงานถึงจะมั่นคงไงล่ะ”

ถึงยังไงแล้วพวกเขาทั้งสองคนก็มาจากชนบท ความคิดอ่านคงจะค่อนข้างหัวโบราณ แม้ว่าเจียงจื้อกังกับเถี่ยตันจะเข้ากันได้ดีมาก แต่ถ้าหากเขาไม่มีลูกของตัวเอง หลังจากผ่านไปนานเข้าเขาก็คงจะมีอคติแน่ ลูกคือโซ่คล้องใจในชีวิตแต่งงาน ประโยคนี้บางครั้งมันก็สมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน

เมื่อกู้หนานพูดจบ ก็มองไปยังกู้ย่าฮุย เธอหรี่ตาเล็กน้อยแล้วถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า ก่อนหน้านี้โวยวายว่าอย่างมีลูกทั้งวัน ตอนนี้เป็นอะไรไป? ไม่อยากมีแล้วหรือ?”

เมื่อกู้ย่าฮุยสบกับสายตาของกู้หนาน เขาก็รู้สึกโมโหขึ้นมา รู้สึกว่าสายตาของเธอไม่บริสุทธิ์เอาเสียเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้ยินเรื่องของอาจารย์จางเมื่อครู่ กู้ย่าฮุยก็ทำหน้านิ่ง และอธิบายด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว “อย่ามองฉันแบบนั้น ร่างกายของฉันไม่มีปัญหาอะไร ฉันตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้ว และรั่วหลินก็บอกว่าเธอปล่อยวางแล้ว ตอนนี้อยากจะเริ่มทำธุรกิจ แล้วค่อยคิดเรื่องมีลูก พ่อแม่ฉันก็ยังไม่เกษียณ ยิ่งไม่สามารถมีลูกได้ ดังนั้นพวกเธอแม่ผัวลูกสะใภ้เลยปรึกษากัน ว่าจะไม่มีลูกไปก่อนสักพัก ฉันเองก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรเลยสักนิด”

เมื่อปีที่แล้ว เธอดึงเขาไปเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเพื่อทำลูกทั้งวัน

ตอนนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่ ถ้าไม่ใช่ช่วงปลอดภัยก็ไม่ให้เขาแตะต้องเลยสักนิด

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ กู้ย่าฮุยก็รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมา