เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 759 พระจันทร์ต่างประเทศมักกลมกว่า

บทที่ 759 พระจันทร์ต่างประเทศมักกลมกว่า

เพื่อเรียกความสนใจจากทุกคน ลู่ฮ่าวหยิบของขวัญที่ซื้อมาจากต่างประเทศออกมา

ความจริงแล้วสิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุดคือกอดภรรยาไว้ในอ้อมแขน แล้วปลอบประโลมเธอให้นานที่สุด

“ผมซื้อน้ำหอมมาให้คุณกับเสี่ยวอิ่ง แล้วก็ซื้อสร้อยคอและสร้อยข้อมือเส้นเล็กไว้สำหรับรับขวัญลูกสาวเราด้วย ผมตั้งใจเลือกเป็นพิเศษเลยนะ”

ลู่ฮ่าวหยิบรูปถ่ายอีกกองหนึ่งขึ้นมา “มีรูปถ่ายที่พวกเราถ่ายไว้ด้วย ผู้อำนวยการหวังกับผมถ่ายรูปเอาไว้เยอะเลย”

“ว้าว หล่อจัง” กู้หนานหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู พลางแบ่งปันกับเฉินหย่าจือและเวิงอิ่ง

“ผู้อำนวยการหวังดูตื่นเต้นกว่าใครเลยนะคะ”

เดวิดเองก็ซื้อของขวัญมาฝากพวกเธอด้วยเช่นกัน เป็นผ้าพันคอสำหรับผู้หญิงทั้งสามคน บอกว่าอีกไม่นานอากาศก็เย็นลงแล้วจะได้สวมใส่กัน

กู้หนานมองลู่ฮ่าวหยิบสิ่งของต่าง ๆ ออกมาด้วยความสนใจ จากนั้นยิ้มพลางพูดว่า “ดูเหมือนว่าการเดินทางครั้งนี้จะทำให้คุณสนุกไม่น้อยเลยนะ”

“ใช่ นอกเหนือจากการประชุมแลกเปลี่ยนแล้ว พ่อยังพาพวกเราไปเยี่ยมชมโรงงานผลิตอวัยวะเทียมของบริษัทเขา แถมผมยังได้แวะไปดูบ้านพ่อแม่ที่นั่นด้วย บอกเลย ครึ่งเดือนที่ผ่านมาฉันได้รับความรู้มามากมายจริง ๆ”

เขาไม่เพียงแต่ได้รับความรู้ สิ่งสำคัญที่สุด คือเขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตของผู้เป็นแม่เมื่อครั้งเธออยู่ในประเทศ Y จากบ้านที่เธอเคยอาศัยอยู่

เดวิดพาเขาไปยังสถานที่ต่าง ๆ ตลอดการเดินทาง ตั้งแต่ชุมชนสลัม ที่อยู่แรกตอนพวกเขามาถึงประเทศ Y ใหม่ ๆ จากนั้นก็ย้ายมาอยู่ในอาคารชุด แล้วย้ายมาที่บ้านพัก ทุกครั้งที่ย้ายบ้านเป็นการบ่งบอกว่าชีวิตของพวกเขาก้าวหน้าขึ้นแค่ไหน

ลู่ฮ่าวชื่นชมความสู้ชีวิตของเดวิดและแม่ของเขามาก

ชีวิตของพวกเขาสามารถเขียนเป็นบทนิยายเพื่อสร้างแรงบันดาลใจแก่ผู้อ่านได้เลย

“ดูสิ นี่คือดอกไม้ที่แม่ปลูกไว้ที่นั่น ผมถ่ายรูปกลับมาด้วย” ลู่ฮ่าวดึงรูปถ่ายอีกสองรูปออกมาให้กู้หนานดู

เมื่อพูดถึงดอกไม้และต้นไม้ของเธอ เฉินหย่าจือถามเดวิดว่า “คุณรดน้ำดอกไม้ให้ฉันหรือยังคะ?”

“รดแล้ว พอดีเสี่ยวฮ่าวปิ๊งไอเดียขึ้นมา ก่อนเราจะเดินทางกลับ เขาหยิบขวดมาใส่น้ำไว้จนเต็ม จากนั้นก็เจาะรู แล้ววางไว้ในกระถางดอกไม้ตรงขอบหน้าต่างของห้องนอน น้ำในขวดหยดช้ามาก คาดว่ากว่าจะหยดจนหมดขวดคงเป็นเวลาหลายวัน รากจะได้อุ้มน้ำไม่แห้งแล้วดินแข็งตัวน่ะ”

หลังจากที่เดวิดพูด เฉินหย่าจือก็มองไปที่ลูกชายของตัวเองด้วยรอยยิ้ม และชมเชยว่า “จริงหรือ? สมแล้วที่เป็นหมอ ไอเดียแต่ละอย่างบรรเจิดมากจริง ๆ”

“พวกเราเจ็ตแล็กนิดหน่อย ขอเข้าไปนอนสักตื่นหนึ่งแล้วค่อยออกมาคุยกันนะครับ” เดวิดพูดพร้อมกับยืนขึ้น

ลู่ฮ่าวเห็นด้วย “ใช่ ผมอยากนอนสักพัก”

ลู่ฮ่าวต้องการกลับไปที่ห้องนอนเพื่อหลับสักงีบ และลากกู้หนานเข้าไปด้วย

แต่กู้หนานไม่อยากทิ้งเวิงอิ่งให้นั่งอยู่ข้างนอกตามลำพัง

เวิงอิ่งเห็นแบบนั้นจึงบอกว่าเธอเองก็อยากกลับไปที่ห้องของตัวเองเพื่อเขียนงานเหมือนกัน กู้หนานจึงยอมตามลู่ฮ่าวกลับไปที่ห้อง

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในห้อง เวลาส่วนตัวของคู่รักก็มาถึง ลู่ฮ่าวสวมกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง

เมื่อกี้นี้สีหน้าท่าทางภายนอกเขาดูนิ่งมาก แต่จริง ๆ เขากลับรู้สึกไม่สบายใจมากกว่าใคร

เขามองดูตามแขน แผ่นหลัง ตรวจสอบว่าเธอบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ กลัวว่าเธออาจซ่อนมันไว้จากเขา

พอเห็นว่าไม่มีอะไร เขาก็กอดเธอแน่นอีกครั้ง

กู้หนานผลักเขาออกพลางพูดเบา ๆ “พี่ฮ่าว ฉันปลอดภัยดีจริง ๆ ค่ะ ไม่ต้องกังวล”

“ฉันไม่อยากคิดเลย ฉันจะมีชีวิตต่อไปยังไงถ้าเกิดอะไรกับเธอขึ้นมาจริง ๆ” ลู่ฮ่าวพูดพร้อมกับวางศีรษะซบลงบนไหล่ของเธอ น้ำเสียงของเขาหนาขึ้นจมูก ราวกับว่ากำลังควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องไห้

กู้หนานผละออกจากเขา พูดด้วยเสียงอู้อี้ “ฉันเองก็กลัวเหมือนกัน เสี่ยวอิ่งต้องมาบาดเจ็บแทนฉัน สิ่งที่ฉันกังวลในตอนนี้ คือฉันไม่รู้ว่าควรจะอธิบายให้ซุนเฉิงฟังยังไงดีนี่สิ”

“ฉันจะตรวจร่างกายของเสี่ยวอิ่งอย่างละเอียดอีกครั้งเพื่อดูว่าเธอปกติดีไหม และสิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือไม่ปล่อยให้เธอต้องเจ็บปวดในระยะยาว”

ถึงอย่างไรเรื่องก็เกิดขึ้นไปแล้ว สิ่งที่พวกเขาทำได้คือแก้ไขมัน

“อืม”

กู้หนานดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้เขา “นอนพักเถอะค่ะ ตาแดงหมดแล้ว”

“เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับ พอคิดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงจะได้กลับบ้านก็กระสับกระส่ายไปหมด”

ลู่ฮ่าวเข้าไปอาบน้ำ จากนั้นก็เตรียมตัวเข้านอน โดยไม่ลืมรวบร่างกู้หนานให้มานอนเป็นเพื่อนเขา

การนอนโดยมีภรรยาอยู่ในอ้อมแขนมันรู้สึกอุ่นใจจริง ๆ

ถึงอย่างนั้น เขาเพิ่งหลับตาได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ชายหนุ่มฝืนลืมตาที่ง่วงงุนจนแสบร้อน เอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียง

กดรับสายอย่างไม่เต็มใจ แต่เมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่าย เขาก็เหลือบมองกู้หนานด้วยความรู้สึกผิด น้ำเสียงพลันอ่อนลงทันที “สวัสดี ซุนเฉิง”

[พี่ฮ่าว คุณกลับมาถึงปักกิ่งแล้วหรือยัง?] ซุนเฉิงถาม

ลู่ฮ่าวตอบ “ผมเพิ่งถึงบ้านไม่นานนี้เอง”

[ขอโทรศัพท์ให้ผมหน่อย ผมจะคุยกับเหล่าลู่]

ลู่ฮ่าวได้ยินกู้ย่าฮุยที่พยายามยื้อแย่งโทรศัพท์ไปจากซุนเฉิง

ทันทีที่กู้ย่าฮุยได้โทรศัพท์ เขาก็พูดเสียงดังมาตามสาย [เหล่าลู่ นี่ฉันเองนะ ทำไมนายถึงไม่ยอมรับสายฉันเลยล่ะ?]

ลู่ฮ่าวเคยรู้สึกรำคาญเมื่อได้ยินเสียงของกู้ย่าฮุย แต่ตอนนี้เนื่องจากเขาไม่เจออีกฝ่ายมาสองสามเดือน ทำให้อดดีใจไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่าย

ระยะห่างทำให้มองเห็นความสวยงามของมิตรภาพ

ลู่ฮ่าวตอบกลับไปเบา ๆ “ฉันเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน งีบให้หายอาการเจ็ตแล็กแล้วก็ว่าจะโทรไปหา”

[ไอหยา ฟังดูน่าสนใจจริง ๆ อาการเจ็ตแล็กเป็นยังไงหรือ? ฉันเองก็อยากเจ็ตแล็กเหมือนกัน]

ลู่ฮ่าวกะพริบตาที่แสบร้อนเพราะความง่วงนอน “อย่าอยากเป็นเลย มันไม่สบายอย่างที่คิดหรอก”

[เหล่าลู่ ฉันคิดถึงนายมาก ไปต่างประเทศรอบนี้เป็นไงบ้าง? สนุกไหม?] กู้ย่าฮุยถามอย่างกระตือรือร้น

“ฉันแค่ไปประชุมสัมมนาวิชาการ”

[การประชุมเป็นยังไงบ้างล่ะ? ผู้เชี่ยวชาญจากต่างชาติมีความรู้อะไรบ้างที่แตกต่างจากศัลยกรรมกระดูกและข้ออย่างพวกเรา? กู้ย่าฮุยถามด้วยความสนใจ [เล่าให้ฟังเร็วเข้า]

“ความจริงช่องว่างก็ไม่ได้ใหญ่”

พอพูดถึงเรื่องงาน ลู่ฮ่าวก็ไม่รู้สึกง่วงอีกต่อไป แถมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมากกว่าเดิม “ฉันตกใจมากเมื่อได้เห็นเทคโนโลยีทางการแพทย์ของประเทศอื่น เพิ่งรู้ก็ตอนนี้ว่าวงการศัลยกรรมกระดูกในประเทศเรายังห่างชั้นกับพวกเขาอีกยาวไกล ต้องก้าวตามให้ทันมาตรฐานสากล”

เมื่อกู้ย่าฮุยได้ยินแบบนั้น เขาก็ถามอย่างลังเล [ต่อให้พระจันทร์ประเทศอื่นจะกลมกว่า[1]* แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องเลียนแบบความทะเยอทะยานของคนอื่น และทำลายศักดิ์ศรีของตัวเองนี่?]

ลู่ฮ่าวแสดงความคิดของตน “ฉันพูดอย่างเป็นกลางและอิงตามหลักความเป็นจริง มีอีกหลายอย่างที่เราจำเป็นต้องเรียนรู้”

“ไว้คราวหลังฉันจะจัดเรียงข้อมูลที่จำเป็นแล้วส่งให้นายทางไปรษณีย์แล้วกัน ถ้านายกับผู้อำนวยการได้รับแล้วก็ลองตรวจสอบดูได้ อีกอย่างเรายังได้จัดสรรอวัยวะเทียมของบริษัทวิคเตอร์จากประเทศ Y มาใช้ที่โรงพยาบาลปักกิ่งเรียบร้อยแล้ว หลังจากเอกสารไปถึง นายกับผู้อำนวยการก็ลองระดมความคิดศึกษาอย่างรอบคอบ คงใช้เวลาพอสมควรกว่าโรงพยาบาลเราจะอนุมัตินำเข้าอวัยวะเทียมเหล่านี้”

แม้ว่ากู้ย่าฮุยจะตั้งข้อสงสัยเพราะไม่มั่นใจ แต่เขาก็เลิกโต้เถียงทันทีเมื่อได้ยินว่าลู่ฮ่าวจริงจังกับเรื่องนี้มาก

การนำเข้าอวัยวะเทียมแบบใหม่มาใช้ในประเทศ ดูเหมือนเป็นความก้าวหน้าทางวิชาการที่ท้าทายมากจริง ๆ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น [นายพูดขนาดนี้ ไฟในตัวฉันก็เหมือนถูกจุดขึ้นมาเลย]

ลู่ฮ่าวบอกเขาว่า “ตอนนี้นายกลายเป็นกระดูกสันหลังของโรงพยาบาลเราแล้ว นายต้องทำงานอย่างหนัก ตั้งสติ ถ้ามีเวลาว่างอย่าลืมศึกษาความรู้ใหม่ ๆ ในอนาคตเรายังมีปัญหาอีกมากมายให้เอาชนะ”

[รู้แล้ว รู้แล้ว]

กู้ย่าฮุยถาม [หนานหน่านอยู่ไหน? เธอใกล้จะคลอดแล้วหรือยัง?]

ลู่ฮ่าวมองไปที่ภรรยาที่นอนอยู่ข้าง ๆ “คงอีกไม่นานแล้วละ”

[ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลเธอให้ดี ๆ ด้วย]

[พี่ฮุย ขอโทรศัพท์คืนหน่อยสิ ผมมีอะไรจะพูดกับเขา]

ก่อนที่กู้ย่าฮุยจะพูดจบ ซุนเฉิงก็คว้าโทรศัพท์จากมือของกู้ย่าฮุยคืนไปอีกครั้ง

ทันทีที่ซุนเฉิงพูดสาย เขาก็รีบถามเกี่ยวกับสวัสดิภาพของแฟนสาวตัวเองอย่างไม่รอช้า [พี่ฮ่าว เสี่ยวอิ่งอยู่ที่นั่นสบายดีหรือเปล่า?]

ดวงตาของลู่ฮ่าวสั่นไหวเล็กน้อย “สบายดี”

[พี่ฮ่าว ในเมื่อคุณกลับมาแล้วก็ดี เสี่ยวอิ่งจะได้ไม่ต้องอยู่ดูแลพี่สะใภ้อีกต่อไป ผมตั้งใจว่าจะไปรับเธอกลับวันพรุ่งนี้เลยน่ะ]

ซุนเฉิงนับวันเวลาอยู่ที่หลันเฉิงมานานครึ่งเดือน ในที่สุดลู่ฮ่าวก็กลับจีนแล้ว

หมายความว่ากู้หนานมีคนอยู่เป็นเพื่อนซะที ทีนี้เขาก็สามารถไปรับแฟนสาวได้อย่างสมเหตุสมผล

[1] พระจันทร์ประเทศอื่นกลมกว่า มักใช้เพื่อแสดงความคิดที่ว่าสิ่งต่าง ๆ หรือสถานการณ์ที่ห่างไกลหรือไม่คุ้นเคย อาจดูน่าสนใจหรือเป็นที่ต้องการมากกว่าสิ่งที่ใกล้ชิดหรือคุ้นเคยอยู่แล้ว