เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 723 ความก้าวหน้าทางการแพทย์

บทที่ 723 ความก้าวหน้าทางการแพทย์

เมื่อผู้อำนวยการหวังถามเกี่ยวกับผลวินิจฉัยของอาจารย์หยาง กู้หนานจึงแนะนำเรื่องนี้อย่างจริงจัง หลังอธิบายจบก็พูดว่า “ผู้อำนวยการหวัง ถ้าคุณและอาจารย์หยางเชื่อใจฉัน ฉันจะพยายามรักษาอย่างเต็มที่ค่ะ”

ผู้อำนวยการหวังยิ้มพลางพูดว่า “เสี่ยวกู้ ผมเชื่อใจคุณ เหล่าเย่บอกผมว่าบรรดาผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษากับคุณต่างก็มีอาการดีขึ้นมาก และผมยังได้ยินมาอีกว่าอาการบาดเจ็บที่แขนของเสี่ยวลู่ก็ได้รับการรักษาโดยคุณเหมือนกัน ความสามารถด้านการแพทย์แผนจีนของคุณน่าทึ่งมากจริง ๆ”

“ขอบคุณผู้อำนวยการหวังมากสำหรับความเชื่อใจค่ะ”

กู้หนานเห็นว่าพวกเขามาหาหมอในครั้งนี้ด้วยความจริงใจ อีกทั้งอาจารย์หยางก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จึงโล่งใจมาก

“เมื่อวานนี้ฉันบอกอาจารย์หยางกับเสี่ยวหวังแล้วเกี่ยวกับอาการของเธอ และตอนนี้ฉันยังไม่สะดวกฝังเข็มให้ ดังนั้นจะขอเขียนใบสั่งยาสมุนไพรจีนสำหรับต้มดื่มไปก่อนนะคะ สำหรับอาการของอาจารย์หยาง ต้องใช้เวลารักษาประมาณสองเดือนน่าจะเห็นผล”

“อืม แค่ดื่มยาจีนก็ได้” ผู้อำนวยการหวังไม่มีความคิดเห็นใด ๆ เกี่ยวกับวิธีการรักษาของกู้หนาน

กู้หนานขอให้ลู่ฮ่าวช่วยลุกไปหยิบปากกาและกระดาษ จากนั้นก็เขียนใบสั่งยาให้อาจารย์หยาง กำชับให้พวกเขาต้มยาดื่มเองหลังจากกลับถึงบ้าน

หลังจากเขียนใบสั่งยาเรียบร้อยแล้ว ทั้งสี่คนก็นั่งคุยกันเกี่ยวกับหัวข้อสนทนาต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นสาระด้านการแพทย์แผนจีน ลู่ฮ่าวที่มีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีนประมาณหนึ่งผ่านการศึกษาด้วยตัวเองจึงตอบคำถามได้อย่างฉะฉานชัดเจน

พวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับหลักในการรักษาโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ ตั้งแต่โรคไขข้ออักเสบของเวิงอิ่ง ไปจนถึงโรคข้อกระดูกสันหลังอักเสบยึดของจางเหล่ย และโรคถุงลมโป่งพองของคุณปู่

ผู้อำนวยการหวังที่นั่งฟังกู้หนานอธิบายอย่างถ่อมตัว รับฟังอย่างจริงจังตลอดการสนทนา ยิ่งฟังก็ยิ่งติดลม

“จริงด้วย มีโรคอีกโรคหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับแผนกศัลยกรรมกระดูกของเรามาก ๆ ผลปรากฏว่าผลการรักษาในทางการแพทย์แผนจีนก็ดีมากเหมือนกัน” ลู่ฮ่าวเหลือบมองกู้หนานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม และเล่าให้ผู้อำนวยการหวังฟังต่อ “ช่วงแรก ๆ ที่หนานหน่านแต่งงานกับผม อาเขยของผมมีอาการเจ็บปวดกระดูกต้นขารุนแรง เขาไม่สามารถเดินได้อย่างมั่นคงแม้จะใช้ไม้ค้ำยัน ผู้อำนวยการเย่บอกว่าเขายังเด็กเกินกว่าจะเข้ารับการผ่าตัด เพราะอวัยวะเทียมมีอายุการใช้งานจำกัดแค่ประมาณสิบปีเท่านั้น แต่ไม่คาดคิดว่าหลังรับการรักษาแค่ไม่กี่เดือน เขาก็เดินโดยไม่ต้องใช้ไม้ค้ำได้แล้ว”

“จริงหรือ?” ผู้อำนวยการหวังดูตื่นเต้นมาก “เสี่ยวกู้รักษาให้หายขาดได้เลยหรือ?”

กู้หนานตอบ “ไม่เชิงรักษาจนหายขาดหรอกค่ะ เรียกว่าเป็นการรักษาแบบประคองอาการดีกว่า ผู้ป่วยสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ เพียงแต่เลื่อนระยะเวลาในการผ่าตัดออกไป ฉันบอกคุณอาแล้วว่าหลายปีหลังจากนี้ ความก้าวหน้าทางการแพทย์อาจเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ โดยเฉพาะเรื่องอวัยวะเทียม ถึงเวลานั้นเขาก็สามารถเข้ารับการผ่าตัดเพียงครั้งเดียว เพื่อร่างกายที่แข็งแรงไปตลอดชีวิต จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับมีดหมออีกเป็นครั้งที่สอง”

“เสี่ยวกู้ คุณเป็นแพทย์แผนจีน รู้เรื่องเกี่ยวกับอวัยวะเทียมด้วยหรือ?” ผู้อำนวยการหวังถามด้วยรอยยิ้ม

“ผู้อำนวยการหวังคะ ฉันมีแม่บุญธรรมเป็นอาจารย์ช่วยชี้แนะอีกทีหนึ่ง เธอเรียนรู้ศาสตร์หลาย ๆ อย่าง ทั้งยังรู้จักผู้คนมากมาย จึงให้ความสำคัญกับการพัฒนาทางการแพทย์ระหว่างประเทศมาก ๆ ก็เลยพอได้ยินเรื่องพวกนี้มาบ้างค่ะ”

กู้หนานพูดกับผู้อำนวยการหวังต่อไป “จริงสิ บริษัทของแม่สามีฉันก็ทำธุรกิจอยู่ในแวดวงนี้เหมือนกัน พวกเขากำลังวางแผนจะนำเสนอผลิตภัณฑ์ให้กับทางโรงพยาบาลภายในประเทศอยู่พอดี”

“เสี่ยวกู้…” อาจารย์หยางพยายามขัดจังหวะกู้หนาน เมื่อได้ยินเธอพูดถึงผลิตภัณฑ์ของบริษัทเดวิด

“อาจารย์หยาง ฉันรู้ว่าคุณกังวลเรื่องอะไรค่ะ”

กู้หนานส่งยิ้มให้ “แต่ไม่ต้องกังวลนะคะ วันนี้พวกเราแค่มาแลกเปลี่ยนความรู้ในฐานะหมอด้วยกัน”

“ผู้อำนวยการหวัง ผมจะไปเอาอะไรมาให้คุณดู”

ลู่ฮ่าวที่รู้จังหวะ ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงาน

จากนั้นไม่นาน เขาหยิบแบบจำลองอวัยวะเทียม รวมถึงเอกสารประกอบออกมาจากห้องทำงานของเดวิด

ลู่ฮ่าวยื่นของทั้งหมดให้ผู้อำนวยการหวังดู “ลองดูนี่สิครับ อวัยวะเทียมจากเซรามิกพวกนี้ ไหนจะข้อต่อกลมด้านในและก้านกระดูกโคนขา วัสดุของพวกมันมีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากวัสดุที่เราใช้อยู่ในตอนนี้จริงไหม?”

“ขอผมดูหน่อยสิ” ผู้อำนวยการหวังเห็นสิ่งที่อยู่ในมือลู่ฮ่าวจึงหยิบมันขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

ดวงตาของเขาไม่อาจซ่อนความตกตะลึงไว้ได้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วถามลู่ฮ่าวว่า “ของชิ้นนี้ก็ผลิตโดยบริษัทของพ่อคุณหรือ?”

ลู่ฮ่าวพยักหน้า “ใช่ครับ ทั้งหมดเป็นผลิตภัณฑ์จากบริษัทของพ่อเลี้ยงผม ทั้งยังเป็นเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดจากห้องแล็บวิจัยทางการแพทย์ของประเทศ Y”

ผู้อำนวยการหวังถือแบบจำลองอวัยวะเทียม ทำการตรวจสอบซ้ำ ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดมาก

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็วางอวัยวะเทียมในมือลง มองหน้าลู่ฮ่าวแล้วพูดว่า “เสี่ยวลู่ ผมเกรงว่าคงไม่มีใครในโรงพยาบาลของเราที่เชี่ยวชาญเทคโนโลยีนี้เลย”

ลู่ฮ่าวแสดงความคิดของตัวเองกับผู้อำนวยการหวัง “ผู้อำนวยการครับ ตราบใดที่เรามีโอกาสนำเข้าอวัยวะเทียมชนิดใหม่มันย่อมสามารถหาทางศึกษาวิธีการผ่าตัดได้ และอาจจะติดต่อกับโรงพยาบาลต่างประเทศ ส่งคนไปเรียนที่นั่น หรือเชิญผู้เชี่ยวชาญจากที่นั่นมาประเทศจีนเพื่อแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ได้ด้วย ถึงยังไงบริษัทของลุงเดวิดก็เป็นเจ้าของเทคโนโลยีดังกล่าว เขาต้องมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับโรงพยาบาลเหล่านั้นอยู่แล้วครับ”

ผู้อำนวยการหวังมองดูอุปกรณ์ในมืออีกครั้ง สีหน้าฉายความหนักใจ แต่ยังคงบอกลู่ฮ่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “เอาอย่างนี้ ไว้ให้พ่อเลี้ยงของคุณเตรียมเอกสารที่เกี่ยวข้องแล้วเอามานำเสนอกับผมโดยตรงแล้วกัน จากนั้นผมจะส่งต่อเอกสารไปเสนอกับทางโรงพยาบาลในวันจันทร์เอง”

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหวัง กู้หนานก็โพล่งออกมาด้วยความยินดี “ผู้อำนวยการคะ คุณหมายความว่าผลิตภัณฑ์นี้ผ่านการพิจารณาของคุณแล้วใช่ไหม?”

ผู้อำนวยการหวังตอบกลับ “เสี่ยวกู้ ก่อนหน้านี้ ผมเคยได้ยินชื่อแบรนด์วิคเตอร์มาบ้าง ครั้งล่าสุดนี่ก็ตอนเข้าประชุม เพื่อนร่วมงานของผมก็พูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อวานลูกชายผมก็ค้นข้อมูลในคอมพิวเตอร์ให้ผมดูอีกรอบ แล้ววันนี้ก็มาเห็นมันด้วยตาตัวเอง สำหรับแบบจำลองอวัยวะเทียม ในฐานะหมอ ผมยินดีให้การสนับสนุน ตราบใดที่มันสามารถส่งเสริมความก้าวหน้าทางการแพทย์ และเป็นประโยชน์ต่อผู้ป่วยได้จริง ๆ เป็นเรื่องธรรมดาที่ผมจะมีความกระตือรือร้นกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ”

ลู่ฮ่าวยื่นเอกสารจำนวนหนึ่งที่เขาอ่านเมื่อคืนนี้ให้อีกฝ่าย “ผู้อำนวยการหวัง ลองอ่านเอกสารพวกนี้ดูครับ นี่เป็นข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวกับสะโพกเทียมรุ่นนี้ครับ นอกจากมันแล้วยังมีอุปกรณ์ทางการแพทย์อื่น ๆ ของแบรนด์เดียวกันที่น่าสนใจ อย่างเช่นเครื่องมือช่วยในการฟื้นฟูร่างกาย”

ผู้อำนวยการหวังหยิบมันขึ้นมา พลิกดูข้อมูลอุปกรณ์อื่นคร่าว ๆ พูดว่า “ตอนนี้ผมยังไม่สนใจอุปกรณ์ทางการแพทย์อื่น ๆ ขอดูชิ้นนี้แค่อย่างเดียวก่อน”

กู้หนานและคนอื่น ๆ ไม่กล้ารบกวนพวกเขาอีก ทุกคนนั่งกันเงียบ ๆ รอให้ผู้อำนวยการหวังอ่านเนื้อหาจนเสร็จ

ผู้อำนวยการหวังแสดงสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที บางครั้งคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน บางครั้งก็คลายออก จนกระทั่งหลังจากอ่านเสร็จแล้ว เขาก็ระงับความตื่นเต้นพลางพูดกับลู่ฮ่าวว่า “ผมคงต้องคุยกับพ่อเลี้ยงคุณโดยตรงซะแล้ว”

ลู่ฮ่าวได้ยินแบบนั้น ก็รีบพยักหน้าตอบรับทันที

เขากับกู้หนานตั้งใจว่าจะโทรหาเดวิดเดี๋ยวนี้เลย

แต่ผู้อำนวยการหวังโบกมือและบอกว่า “ยังไม่ต้องคุยวันนี้ก็ได้ ถึงยังไงก็เป็นเรื่องของธุรกิจ ไว้วันจันทร์คุณช่วยบอกให้เขาเอาเอกสารพวกนี้ไปที่โรงพยาบาล ผมจะพาเขาไปพบผู้บริหารด้วยตัวเอง จากนั้นก็เปิดโอกาสให้เขาอธิบายเทคโนโลยีการผลิตของอุปกรณ์ทางการแพทย์รุ่นนี้ให้คณะผู้บริหารฟัง ถ้าเป็นไปได้ เราอาจจะเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมกระดูกจากประเทศ Y มาแลกเปลี่ยนความรู้ที่โรงพยาบาลของเราด้วยก็ได้”

ลู่ฮ่าวที่มีรอยยิ้มบนใบหน้าตอบกลับอย่างเคร่งขรึม “ครับ ไม่มีปัญหา วันจันทร์ลุงของผมจะไปพบคุณตามนัดแน่นอนครับ”