เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 721 หลีกเลี่ยงความสงสัย

บทที่ 721 หลีกเลี่ยงความสงสัย

สิ่งที่เดวิดและเฉินหย่าจือกังวลมากที่สุดในตอนนี้ คือพวกเขากลัวว่าลู่ฮ่าวจะรู้ว่าพวกเขาเคยติดต่อกับครอบครัวของผู้อำนวยการหวังก่อนแล้ว และกลัวยิ่งกว่านั้นคือผู้อำนวยการหวังจะเข้าใจผิด จนทำให้งานของลู่ฮ่าวไม่มั่นคงอีกต่อไป

กู้หนานมองเห็นความกังวลใจของพวกเขา จึงพูดว่า “ถ้าลู่ฮ่าวกลับมาหลังจากเลิกงาน ฉันจะลองคุยกับเขาก่อน และจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง เขาต้องเข้าใจแน่ค่ะ”

“ฝากด้วยนะหนานหน่าน ลูกพูดแบบนี้พวกเราก็มั่นใจแล้ว”

ช่วงบ่าย เฉินหย่าจือพากู้หนานออกไปที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ เพื่อเดินเล่นและออกกำลังกาย สวนสาธารณะแห่งนี้อยู่ตรงข้ามกับคฤหาสน์ในแนวทแยง พวกเธอสามารถไปที่นั่นได้ทุกวัน เพราะมันสวยมาก

ส่วนเดวิดยังคงออกไปทำงานตามปกติ

เขาเช่าสำนักงานในปักกิ่งไว้เรียบร้อยแล้ว ช่วงนี้จึงต้องตั้งสำนักงานชั่วคราวไปก่อน เดิมทีเขาวางแผนว่าจะมอบหมายให้หวังฉีเข้ามาดูแลธุรกิจที่นี่

แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าหวังฉีจะคุยกับพ่อของเขาสำเร็จหรือเปล่า

แต่ในตอนนั้นลู่ฮ่าวโทรมาบอกว่าเขามีเคสผ่าตัดฉุกเฉินเข้ามา วันนี้คงไม่กลับมากินอาหารมื้อเย็น พวกเขาจะได้กินกันก่อนไม่ต้องรอ

ประมาณสามทุ่ม ลู่ฮ่าวก็กลับมาพร้อมกับขนมเข่งที่ซื้อมาจากร้านขนมของโรงพยาบาล

ตอนนี้กู้หนานกำลังคุยโทรศัพท์กับเวิงอิ่ง

พรุ่งนี้เวิงอิ่งกับฉินอวิ๋นจะกลับกั่งเฉิง คืนนี้เวิงอิ่งจึงประหม่าอย่างมาก เธอโทรหากู้หนานเพื่อให้ตัวเองสงบจิตสงบใจ

กู้หนานปลอบใจเวิงอิ่งสองสามคำ บอกเธอให้มีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ถ้าไปถึงบ้านของซุนเฉิงแล้วให้ทำตัวตามปกติ อย่าร้อนรนเพราะความกังวลใจ

“เสี่ยวอิ่ง แค่นี้ก่อนนะ พี่ฮ่าวเลิกงานแล้ว ไว้วันพรุ่งนี้อย่าลืมโทรหาฉันล่ะ”

กู้หนานวางสายโทรศัพท์แล้วรีบไปต้อนรับเขา “ทำไมวันนี้กลับดึกจังเลยคะ?”

เธอรู้สึกว่าเขางานยุ่งกว่าตอนอยู่ที่หลันเฉิงอีก

“วันนี้ผู้อำนวยการหวังรับเคสผ่าตัดเพิ่มเป็นกรณีฉุกเฉิน หลังผ่าตัดเสร็จยังจำเป็นต้องคอยติดตามอาการของผู้ป่วย เลยกลับมาช้าน่ะ”

ลู่ฮ่าวยกถุงในมือขึ้น “ฉันซื้อขนมเข่งมาให้ อยากกินตอนนี้เลยไหม?”

“ไว้ค่อยกินทีหลังแล้วกันค่ะ คืนนี้ฉันกินบะหมี่ไปเต็มท้องแล้ว”

ลู่ฮ่าววางสัมภาระของเขาลง และถามเธอว่าวันนี้ผู้ป่วยที่เดวิดพามาเป็นยังไงบ้าง เธอสามารถรักษาได้หรือไม่

พอพูดถึงเรื่องนี้ กู้หนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจ “ถ้าฉันเล่าให้คุณฟัง คุณต้องไม่เชื่อแน่”

“ทำไมหรือ?” ลู่ฮ่าวถอดเสื้อผ้าออก ตั้งใจว่าจะเข้าไปอาบน้ำ “อาการหนักมากสินะ?”

“เปล่าค่ะ แต่เป็นผู้ป่วยที่มาในวันนี้ต่างหาก ให้คุณลองทายดูว่าพวกเขาเป็นใคร?” กู้หนานมองหน้าเขาอย่างคาดหวังพลางถาม

ลู่ฮ่าวส่ายหน้าด้วยความงุนงง “ใครกัน? ฟังจากน้ำเสียงของเธอแล้ว พวกเรารู้จักพวกเขาหรือ?”

พวกเขาเพิ่งจะย้ายมาที่ปักกิ่งเมื่อไม่นานมานี้ ไม่มีเพื่อนหรือคนรู้จักอื่นหรอก

เมื่อพูดถึงผู้ป่วยที่คุ้นเคย จู่ ๆ บุคคลหนึ่งก็แวบขึ้นมาในใจของลู่ฮ่าว

เขาได้แต่คาดเดาในใจ และยังคงมองไปที่กู้หนาน รอฟังคำพูดต่อไปของเธอ

“อาจารย์หยางค่ะ ภรรยาของผู้อำนวยการหวัง” กู้หนานตอบ

เมื่อยืนยันได้ว่าการคาดเดาของเขาถูกต้อง ลู่ฮ่าวไม่แม้แต่จะถอดเสื้อออก รีบโน้มตัวไปด้วยความประหลาดใจ เท้าแขนไว้ข้างตัวเธอพร้อมกับถามด้วยความประหลาดใจว่า “อาจารย์หยาง? ลุงเดวิดไปรู้จักกับอาจารย์หยางได้ยังไง?”

“เพื่อนของลุงเดวิดคือหวังฉี ลูกชายของผู้อำนวยการหวังน่ะสิคะ”

กู้หนานอธิบายต่อ “ลุงเดวิดกับหวังฉีเป็นเพื่อนกัน หวังฉีได้ยินว่าเดวิดเคยเล่าให้เขาฟังว่าฉันเป็นหมอแผนจีน เคยรักษาและฟื้นฟูสภาพร่างกายคุณแม่จนหายดี หวังฉีเลยพาแม่ของเขามาที่นี่”

“อย่างนี้นี่เอง ตอนนี้ได้วางแผนการรักษาเธอหรือยังล่ะ?” ลู่ฮ่าวถาม

กู้หนานถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้า “ยังค่ะ”

“เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าอาจารย์หยางไม่ไว้ใจเธอ?”

ลู่ฮ่าวรู้ว่าผู้อำนวยการหวังและภรรยาของเขาค่อนข้างระมัดระวังตัวในการเข้ารับรักษาอาการเจ็บป่วย เพราะถึงอย่างไรผู้อำนวยการหวังก็มีตำแหน่งสูง ทั้งยังมีความรู้และประสบการณ์อยู่ในขั้นชำนาญการ

ตราบใดที่ผู้อำนวยการหวังไม่เป็นฝ่ายออกปาก อาจารย์หยางก็ไม่กล้าไปหาหมอข้างนอกแน่

“ไม่ใช่ เรื่องมันเป็นแบบนี้” กู้หนานค่อย ๆ เล่า “ลุงเดวิดประกอบธุรกิจเกี่ยวกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ หวังฉีก็เลยอยากร่วมงานกับเขา อาจารย์หยางอาจคิดว่าลุงเดวิดกำลังหลอกใช้หวังฉีเป็นเครื่องมือทางอ้อม เธอจึงกลัวว่าอาจเป็นการสร้างปัญหาให้กับผู้อำนวยการหวัง เลยขอตัวกลับไปก่อนน่ะค่ะ”

กู้หนานถอนหายใจและพูดต่อ “บังเอิญจริง ๆ ลุงเดวิดเองก็ต้องการโปรโมตผลิตภัณฑ์ทางการแพทย์ของบริษัทตัวเองให้กับโรงพยาบาลในประเทศอยู่แล้ว เพียงแต่พวกเขาไม่รู้มาก่อนว่าคุณเป็นลูกศิษย์ของผู้อำนวยการหวัง ตอนนี้คุณแม่กับลุงเดวิดเลยกังวลมาก กลัวว่าเรื่องนี้อาจส่งผลกระทบไปถึงคุณ”

“มันจะส่งผลกระทบมาถึงฉันได้ยังไง?” ลู่ฮ่าวถามพลางคลี่ยิ้มจาง ๆ

“เพราะพวกเขากลัวว่าผู้อำนวยการหวังอาจเข้าใจคุณผิดว่าลุงเดวิดอาศัยครอบครัวคุณเป็นใบเบิกทางให้กับธุรกิจของพวกเขา”

“คงไม่หรอก หลากอาชาล้วนต่างสี[1]*”

“ถ้าอย่างนั้นคุณคิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้คะ?” กู้หนานรีบดึงเขาให้นั่งลง แล้วถามอย่างกระตือรือร้น

“ตราบใดที่ผลิตภัณฑ์ทางการแพทย์ของบริษัทไม่มีปัญหา และมีเอกสารรับรองหรือใบอนุญาตตามเกณฑ์ที่กำหนด ผมคาดว่าลุงเดวิดต้องเจรจาการค้าสำเร็จแน่นอน ถึงอย่างนั้น ต่อให้เป็นผู้อำนวยการหวังเขาก็ไม่สามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง ถึงเขาให้การสนับสนุน ก็ยังต้องส่งเรื่องผ่านไปยังผู้บังคับบัญชาให้ตรวจสอบ ถ้ามีหลายบริษัทเสนอผลิตภัณฑ์เข้ามาพร้อม ๆ กัน อาจจะต้องประมูล เท่าที่ฉันรู้ ทางโรงพยาบาลยังไม่เคยสั่งนำเข้าอุปกรณ์ทางการแพทย์มาก่อน ฉันเลยยังสรุปไม่ได้ว่ามันจะสำเร็จหรือเปล่า”

“ใช่ แต่ผู้อำนวยการหวังเป็นผู้อำนวยการของแผนกศัลยศาสตร์ ความคิดเห็นของเขาสำคัญมาก โรงพยาบาลจะรับข้อเสนอเฉพาะบริษัทที่เขาแนะนำด้วยตัวเองเท่านั้น”

ตราบใดที่ผู้อำนวยการแผนกศัลยศาสตร์ให้การรับรองผลิตภัณฑ์ของบริษัท แค่นี้ก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว

“นี่เป็นเอกสารเกี่ยวกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ฉันไปขอมาจากลุงเดวิดค่ะ”

กู้หนานหยิบเอกสารข้อมูลที่เดวิดมอบให้เธอในวันนี้ออกมาจากลิ้นชัก “ลองดูวัสดุเทียมที่ผลิตขึ้นจากเซรามิกโดยผ่านการวิจัยและผลิตโดยบริษัทของพวกเขาสิคะ ในเล่มยังมีข้อมูลการใช้งานจริงของโรงพยาบาลใหญ่หลายแห่งในประเทศ Y ด้วย”

ลู่ฮ่าวนั่งลงและเริ่มต้นอ่านมัน

เมื่อเขาพลิกไปหน้าหลัง ๆ นัยน์ตาลึกล้ำก็เป็นประกายขึ้นมา เขาถามด้วยความกระตือรือร้นว่า “ทำไมลุงเดวิดกับแม่ถึงไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลย?”

“ฉันคิดว่าบริษัทของพวกเขาแค่ผลิตอุปกรณ์ทางการแพทย์แบบธรรมดาทั่วไป ไม่นึกเลยว่าบริษัทของพวกเขาจะมีเทคโนโลยีการผลิตและเลือกใช้วัสดุที่มีคุณภาพสูงขนาดนี้”

“ทำไมคะ? เกินความคาดหมายหรือ?” กู้หนานหยอก “ฉันเองก็เพิ่งมารู้ทีหลังเหมือนกัน”

พูดให้ถูกก็คือ เธอเพิ่งจะได้ศึกษาเรื่องนี้อย่างละเอียดก็ตอนที่เธอได้ยินชื่อเกี่ยวกับบริษัทวิคเตอร์

“ฉันได้ยินมาจากหวังฉีว่าบริษัทของพวกเขามีเว็บไซต์ของต่างประเทศด้วยนะ”

ลู่ฮ่าววางเอกสารในมือลง “แต่ข้อมูลพวกนี้เขียนขึ้นจากห้องปฏิบัติการแค่อย่างเดียว ถ้านำมาใช้กับผู้ป่วยจริงจะมีประสิทธิภาพมากน้อยแค่ไหน เอกสารนี้มีข้อมูลการติดตามผลแค่ไม่กี่ปี ไม่สามารถอธิบายอะไรได้มากพอ”

“เป็นธรรมดาของสินค้าที่ผลิตออกมาเป็นรุ่นแรก ห้องทดลองของพวกเขาต้องค้นคว้าผลลัพธ์ใหม่ ๆ ตลอดเวลาอยู่แล้ว ในอนาคตมันจะได้รับการอัปเดตให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นเรื่อย ๆ” กู้หนานอธิบายต่อ “อีกอย่าง การนำเข้าต้องขึ้นอยู่กับการพิจารณาของโรงพยาบาลเป็นหลัก ใช่ว่าเราจะเปลี่ยนอวัยวะเทียมที่ผลิตภายในประเทศทั้งหมด ถึงยังไงก็มีเรื่องของราคาเข้ามาเกี่ยว เมื่ออยู่ในสถานการณ์จริงก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคนไข้ ถ้าเรามัวแต่กลัว ทุกอย่างก็จะไม่มีวันก้าวหน้า”

ลู่ฮ่าวพยักหน้าหลังจากครุ่นคิดตาม “หนานหน่านพูดถูก”

ความจริงประการหนึ่งที่พวกเขาต้องยอมรับ คือในแง่ของเทคโนโลยีด้านการผลิตจากต่างประเทศ อุปกรณ์ทางการแพทย์พวกนั้นล้ำหน้ากว่าที่พวกเขามีอยู่จริง ๆ วงการแพทย์ในประเทศจะได้ก้าวทันตามโลก แต่สำหรับเทคโนโลยีที่ถูกจดสิทธิบัตร ไม่ง่ายเลยกว่าจะฝ่าฟันขั้นตอนต่าง ๆ ไปได้

“ถ้าผู้อำนวยการหวังได้เห็นเอกสารฉบับนี้ ฉันเชื่อว่าเขาคงเห็นด้วย แล้วส่งเรื่องต่อไปเสนอกับทางโรงพยาบาลแน่”

ในฐานะศัลยแพทย์วิชาชีพด้านกระดูกและข้อ ลู่ฮ่าวค่อนข้างคุ้นเคยกับประสิทธิภาพของอุปกรณ์ทางการแพทย์พวกนี้เป็นอย่างดี เขาเชื่อว่าผู้อำนวยการหวังอาจมองการณ์ไกลได้มากกว่า

กู้หนานพูดกับเขาว่า “คุณควรหลีกเลี่ยงความสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถ้าผู้อำนวยการหวังพาภรรยาของเขามารับการรักษา ฉันก็จะทำหน้าที่ตามปกติ”

“ภรรยาของเขาระวังตัวขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะเปลี่ยนใจไปแล้วหรือเปล่า”

“พรุ่งนี้เรามารอดูกัน ถ้าพวกเขาไม่มา เราก็ส่งมอบเอกสารพวกนี้ให้เขาด้วยวิธีอื่น อีกอย่าง เรายังมีหวังฉีอยู่ทั้งคน”

สำหรับเรื่องนี้ กู้หนานแทบไม่เป็นกังวลเลย ต่อให้วันพรุ่งนี้พวกเขาเปลี่ยนใจไม่มา ในอนาคตพวกเขาก็ยังพอมีโอกาสในการติดต่อกับผู้อำนวยการหวัง ถ้าเป็นไปได้ อาจฝากให้หวังฉีนำเอกสารไปนำเสนอกับพ่อของเขาโดยตรงเลยก็ได้

หลังจากผู้อำนวยการหวังกลับถึงบ้านหลังเลิกงาน ภรรยาของเขาก็เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันให้ฟัง

“เหล่าหวัง พรุ่งนี้เราไม่ต้องไปบ้านเสี่ยวลู่แล้วนะ ไม่ต้องให้เสี่ยวกู้มารักษาอาการป่วยของฉันด้วย เราไปหาหมอคนอื่นกันดีกว่า”

[1] หลากอาชาล้วนต่างสี หมายถึง คนละเรื่อง คนละคน เหตุการณ์ย่อมแตกต่างกัน