เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 686 งานหมั้น

บทที่ 686 งานหมั้น

การแต่งงานของฉินเฟิงและกู้ย่าถิง มีกำหนดจัดขึ้นในช่วงวันหยุดฤดูหนาว

ทั้งสองครอบครัววางแผนจะไปทานอาหารด้วยกันในวันหยุดสุดสัปดาห์ ซึ่งถือว่าเป็นงานหมั้น

แม่ของฉินเฟิงและฉินเฟิง กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมสินสอดเจ้าสาว ซื้อเสื้อผ้าให้กู้ย่าถิงและเลือกแหวน

ใช้เวลาไม่นาน ทุกอย่างก็เป็นไปตามขนบธรรมเนียม

เมื่อแม่ของฉินเฟิงไม่ว่าง เธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องของฉินอวิ๋นกับจอร์จอีกต่อไป

ฉินอวิ๋นเพิ่งกลับมา ความท้าทายของงานสูงมาก เธอต้องเริ่มออกแบบเสื้อผ้าที่มีลักษณะเฉพาะของโรงงานตามแนวคิดที่หัวหน้าเป็นคนกำหนด

หลังจากการออกแบบเสร็จสิ้น หัวหน้าจะตัดสินใจว่าภาพวาดนั้น จะได้รับการอนุมัติก่อนจะดำเนินการขั้นตอนต่อไปหรือไม่

ฉินอวิ๋นทำงานล่วงเวลาร่วมกับนักออกแบบคนเก่าจากโรงงานเสื้อผ้า แก้ไขแบบร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ผมแทบจะร่วงหมดแล้ว

ซุนเฉิงเห็นความทุ่มเทของพวกเขา จึงแอบเรียกจอร์จมา

ในช่วงไม่กี่วันมานี้ จอร์จหมกมุ่นอยู่กับโลกของตัวเอง โดยมุ่งเน้นไปที่การเปลี่ยนแปลงตัวเอง

เมื่อซุนเฉิงเห็นเขาปรากฏตัวในสำนักงานออกแบบตอนนี้ เขาก็ต้องตะลึงงัน

จอร์จไม่ได้เดินตุ้งติ้งเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ผ้าโพกหัวที่มีดอกไม้หายไป ผมถูกรวบขึ้นแล้วฉีดด้วยสเปรย์ฉีดผม ดูโก้เก๋มาก

ต้องบอกว่านักออกแบบคนนี้มีวิสัยทัศน์ที่ไม่เหมือนใคร เมื่อเปลี่ยนการแต่งตัวเพียงเล็กน้อย ก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย

“เสี่ยวอวิ๋นอยู่ที่ไหน?”

ทันทีที่จอร์จเข้ามา เขาก็เพิกเฉยต่อสายตาของซุนเฉิงและเวิงอิ่งที่จับจ้องมา แล้วถามตรงประเด็น

ซุนเฉิงชี้ไปที่ชั้นสอง “อยู่บนนั้น”

จอร์จพ่นลมหายใจแล้ววิ่งตรงขึ้นไปชั้นบน

เวิงอิ่งมองไปที่หลังของจอร์จ แล้วพูดเสียงเบาว่า “วันนี้เขาดูสมชายชาตรีมาก”

ซุนเฉิงหัวเราะ แล้วพูดว่า “ใช่ โตมาจนป่านนี้ ผมยังไม่เคยเห็นเขาเดินด้วยท่าทางผึ่งผายขนาดนี้มาก่อนเลย”

เมื่อจอร์จขึ้นไปชั้นบน ฉินอวิ๋นก็ผงะเมื่อเห็นเขา

คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

จู่ ๆ ฉินอวิ๋นก็รู้สึกแสบจมูก น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่เธอมองไปที่เขา

เขาเป็นคนที่เป็นตัวของตัวเองมาก คาดไม่ถึงว่าเขาจะยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งใหญ่เพื่อเธอ

“ร้องไห้ทำไม” จอร์จเดินเข้ามาหาเธอแล้วถามด้วยความเป็นห่วง “แบบร่างมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? เอามาให้ฉันดูหน่อย”

ฉินอวิ๋นมองเขาขณะนึกอยากจะโผเข้าไปกอดเขา แต่เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานที่โต๊ะข้าง ๆ เธอจึงจำต้องข่มอารมณ์ไว้

“ให้ฉันดูภาพร่างออกแบบของเธอวันนี้หน่อย”

จอร์จนั่งลงบนเก้าอี้ เมื่อมีเขานั่งอยู่ด้วย ฉินอวิ๋นก็รู้สึกสบายใจขึ้นทันที เธอรีบหยิบภาพวาดขึ้นมากองหนึ่งมาให้จอร์จดู

“รูปเหล่านี้ถูกคุณกู้ปฏิเสธทั้งหมด เธอบอกว่าต้องเปลี่ยนคอเสื้อใหม่ ฉันไม่รู้จะเปลี่ยนให้เป็นยังไงดี”

“ให้ฉันดูซิ…”

จอร์จเปลี่ยนตำแหน่งสองสามจุดว่องไวราวกับอัจฉริยะ แล้วปกคอเสื้อด้านล่างก็เข้ากับตัวเสื้อทันที

ฉินอวิ๋นนำภาพวาดที่จอร์จแก้ไขแล้วส่งไปที่โรงงาน และได้รับการอนุมัติเป็นเอกฉันท์จากกู้เจิ้งอัน กู้หนาน และคนอื่น ๆ

กู้หนานบอกเธอว่ารู้สึกเหมือนปกเสื้อก่อนหน้านี้ค่อนข้างอึดอัด แต่เธอไม่สามารถบอกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ หลังจากที่จอร์จทำการแก้ไขจนเป็นแบบดังกล่าว เสื้อก็กลายเป็นแบบปกตั้ง ซึ่งดูน่าพึงพอใจมากขึ้นทันตาเห็น

เธอขอให้พนักงานในแผนกตัดเย็บเริ่มลงมือตัดทันที เพื่อเย็บไว้เป็นแบบ

“เสี่ยวอวิ๋น หลังจากได้เรียนกับนักออกแบบมืออาชีพ ฝีมือเธอก็พัฒนาขึ้นมาก”

กู้หนานยกนิ้วให้ฉินอวิ๋น

ฉินอวิ๋นพูดด้วยความเขินอาย “จอร์จเป็นคนแก้ให้ต่างหากค่ะ”

“จริงหรือ? ไม่แปลกใจเลยที่เปลี่ยนเป็นดีขึ้นได้ขนาดนี้”

เมื่อกู้หนานได้ยินว่าแบบร่างเป็นฝีมือของจอร์จ ก็หวังว่าจะได้แบบเยอะกว่านี้

ในอีกไม่กี่วันต่อมา กู้หนานจะมาโรงงานสาขาเพื่อดูแลการผลิตผลิตภัณฑ์ฤดูร้อนใหม่ ๆ นี่คือกิจการของเธอเอง กู้เจิ้งอันก็ให้ความสำคัญมากเช่นกัน

ช่วงนี้ไม่ได้ไปเมืองปินเฉิงกับกู้หลัน เพราะต้องคอยจับตาดูโรงงาน

วันหยุดสุดสัปดาห์กำลังจะมาถึงในไม่ช้า

วันที่ฉินเฟิงและกู้ย่าถิงหมั้นหมายกัน มีการตกลงกันว่าทั้งสองครอบครัวจะรับประทานอาหารร่วมกัน

ฉินเฟิงจองห้องโถงส่วนตัวขนาดใหญ่ในโรงแรม ญาติเพียงกลุ่มเดียวที่อยู่เคียงข้างเขา คือแม่และน้องสาวของเขา

ส่วนตระกูลกู้เป็นครอบครัวใหญ่ มีทั้งเนี่ยเหล่าและสมาชิกอีกมากกว่าสิบคน

ในห้องโถงขนาดใหญ่มีโต๊ะว่างอยู่สองตัว

สินสอดทองหมั้นที่บ้านฉินเฟิงและแม่ของเขาเตรียมมานั้น เมื่อเทียบกับบ้านเกิดของพวกเขาก็ถือว่าใจกว้าง

หลังจากสู่ขอเจ้าสาวด้วยเงิน 2,999 แล้ว ก็ยังซื้อแหวนหมั้นให้กู้ย่าถิง รวมถึงเสื้อผ้าชั้นดี รองเท้าหนัง ผลิตภัณฑ์ดูแลผิว และอื่น ๆ อีกมากมาย ทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมสรรพ

หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ฉินเฟิงก็สวมแหวนหมั้นให้กู้ย่าถิงต่อหน้าทั้งสองครอบครัว จากนั้นเป็นอันเสร็จพิธี

ผู้อาวุโสมองไปยังชายหนุ่มและหญิงสาวที่มีความสามารถคู่นี้ด้วยสีหน้ายินดีที่จริงใจ

ใบหน้าหล่อเหลาของลู่ฮ่าวเต็มไปด้วยความโล่งใจ ในขณะที่เฝ้ามองน้องชายที่แสนดีของเขาประสบความสำเร็จ

มีเพียงฉินอวิ๋นเท่านั้นที่มีอารมณ์แบบอธิบายไม่ถูก

เธอดีใจแทนพี่ชาย ทว่าเมื่อเห็นคนรอบข้างมีคู่กันหมดแล้ว ก็พลันนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองขึ้นมา

ฉินอวิ๋นอดเศร้าใจไม่ได้ จนถึงตอนนี้แม่ของเธอก็ยังไม่ยอม

จอร์จพูดเรื่องนี้กับเธอหลายครั้ง เขาบอกว่าเขาอยากเจอแม่อีกครั้ง เพื่อขอโทษและแสดงความจริงใจ

ฉินอวิ๋นเองก็พูดถึงเรื่องนี้หลายครั้ง แต่แม่ของเธอไม่ตอบเลย ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา แม่ของเธอจัดการเรื่องงานหมั้นของพี่ชาย จึงไม่ได้สนใจเรื่องของเธอกับจอร์จอย่างจริงจัง

ตอนนี้หลังอาหารเย็น แม่ของฉินเฟิงพูดกับลูกสะใภ้ของเธอว่า “ฉันรู้สึกโล่งใจที่วันนี้ผ่านไปด้วยดี พรุ่งนี้ฉันจะกลับบ้านเกิดของฉัน เพราะหลายวันมานี้ ร้านค้าที่บ้านเกิดของฉันปิดมาตลอด เลยต้องกลับไปเปิดกิจการ”

ครั้งนี้ใช้เงินจำนวนมากไปกับงานหมั้นของฉินเฟิง แม่ของฉินเฟิงรู้สึกกดดันมาก เธอต้องการกลับไปบ้านเกิดเปิดร้านต่อ และพยายามหารายได้เพื่อนำมาใช้จัดงานแต่งงาน

เนี่ยอวี้ฮว๋าเกลี้ยกล่อมให้แม่ของฉินเฟิงอยู่ต่อ “กว่าคุณจะมาที่นี่สักครั้งก็ยากลำบาก ทำไมคุณไม่อยู่ต่ออีกสักสองสามวันล่ะคะ?”

แม่ของฉินเฟิงยิ้ม “ฉันอยู่มานานพอแล้ว ฉันจะกลับมาตอนที่พวกเขากำลังจะแต่งงานกัน”

แม่ของฉินเฟิงขอความคิดเห็นจากครอบครัวกู้อีกครั้ง “งั้นจัดงานแต่งงานของเด็ก ๆ ที่โรงแรมหลันเฉิงกันไหมคะ?”

กู้ฉางอันพยักหน้า “ได้สิครับ”

ข้อเสนอของแม่ฉินเฟิงทำให้เนี่ยอวี้ฮว๋ามีความสุขมาก “คุณแม่ แน่นอนว่าพวกเรากลัวว่าคุณจะไม่เห็นด้วย แต่การแต่งลูกสะใภ้เข้าบ้าน หลายคนก็ต้องการกลับไปแต่งที่บ้านเกิด เพื่อเลี้ยงญาติและเพื่อนฝูง พวกเราเข้าใจเรื่องนี้เช่นกัน ถึงตอนนั้น หากคุณต้องการจัดโต๊ะจีนอีกสองโต๊ะที่บ้านเกิดของคุณ เพื่อสร้างความบันเทิงให้ญาติและเพื่อนของฉินเฟิงก็ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ปล่อยให้ย่าถิงไปกับคุณตอนนั้นก็ได้”

“เยี่ยมมาก ขอบคุณนะคะ คุณคือพ่อแม่ที่ใจกว้างมากค่ะ”

แม่ของฉินเฟิงมองคนตระกูลกู้ที่ช่างพูด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ “บอกตามตรงว่าตอนที่ฉันมาหลันเฉิงครั้งแรก ฉันรู้สึกกังวลมาก เพราะกลัวว่าคุณจะดูถูกคนชนบทอย่างพวกเรา ที่ไม่ค่อยมีวัฒนธรรมอะไรมากมาย ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี ไม่คาดฝันเลยว่าจะเจอครอบครัวลูกสะใภ้ที่ดีขนาดนี้ ถือเป็นบุญของครอบครัวเราที่ได้แต่งย่าถิงเข้าบ้านค่ะ”

เธอรู้สึกว่าครอบครัวของตนโชคดี และมีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ

ลูกชายของเธอโชคดีอะไรเช่นนี้

เขาไม่เพียงแต่ได้แต่งงานกับลูกสะใภ้ที่น่าพอใจเท่านั้น แต่ครอบครัวภรรยาของเขายังดีมากด้วย

“ผู้เฒ่ากู้บอกว่าแม้เขาจะพูดไม่เก่งนัก แต่ก็พอใจที่ได้เฟิงจื่อเป็นหลานเขย”

เมื่อเจอใครก็สามารถยอมรับได้เต็มปาก

ใบหน้าของแม่ฉินเฟิงไม่อาจปกปิดความภาคภูมิใจได้ “ลูกชายของฉันเป็นคนดีมาก”

“คุณแม่ เราตัดสินใจแล้วว่าเราจะจัดงานแต่งงานในช่วงวันหยุดฤดูหนาว และเราจะหารือเรื่องรายละเอียดกันอีกที เมื่อวันหยุดฤดูหนาวใกล้เข้ามา”

ตกลงกันเสร็จสรรพแล้ว เนี่ยอวี้ฮว๋าก็กลับบ้านแล้วเรียกจอร์จให้มาหา