เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 643 พระเจ้าช่วย

บทที่ 643 พระเจ้าช่วย

เมื่อเวิงอิ่งและเฉินรั่วหลินไปเข้าห้องน้ำ เวิงอิ่งรีบอธิบายให้เฉินรั่วหลินฟังว่าเธอกับซุนเฉิงกำลังปิดบังความลับบางอย่างจากคุณหญิงซุน

เฉินรั่วหลินตอบอย่างเคร่งขรึม “ไม่ต้องกังวลเลยค่ะ ฉันไม่พูดมากแน่ แม่สามีฉันเป็นคนฉลาดมาก ไม่มีทางหลุดปากบอกอะไรคุณหญิงซุนง่าย ๆ”

“ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ”

หลังกลับจากห้องน้ำ เฉินรั่วหลินจ่ายค่าอาหารให้กับเวิงอิ่งล่วงหน้า จากนั้นก็หันไปพูดกับเนี่ยอวี้ฮว๋าว่า “แม่คะ พวกเรายังต้องไปเยี่ยมคุณปู่อีกไม่ใช่หรือ? ถ้าเราไปสายคุณปู่จะโกรธเอาได้นะคะ”

เฉินรั่วหลินกลัวว่าเนี่ยอวี้ฮว๋าอาจหลุดปากหากเธอพูดมากเกินไปจึงวางแผนที่จะพาเธอออกไป

เนี่ยอวี้ฮว๋างุนงง “ไปบ้านคุณปู่?”

เฉินรั่วหลินขยิบตาให้เธอ “ใช่ค่ะ คุณปู่เป็นคนอารมณ์ร้อน ถ้าไปสายเขาจะพาลโกรธพวกเรากันหมดนะคะ”

“คุณเนี่ย ในเมื่อคุณมีธุระ จะกลับก่อนก็ได้นะคะ”

เนี่ยอวี้ฮว๋าเพิ่งกินเถียนเปยจื่อเสร็จ เธอลุกขึ้นแล้วบอกลา “คุณหญิงซุน พวกเราไปก่อนนะคะ ไว้เราค่อยนัดหมายคุยกันในวันอื่น”

“ค่ะ ลาก่อนนะคะ”

หลังจากที่เนี่ยอวี้ฮว๋าและเฉินรั่วหลินออกไปแล้ว เวิงอิ่งเห็นว่าคุณหญิงซุนกลับนั่งอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าเป็นกังวล

นี่ทำให้เวิงอิ่งไม่สบายใจมาก

เป็นไปได้ไหมว่าตอนที่พวกเธอปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ คุณหญิงซุนอาจรู้ความลับจากเนี่ยอวี้ฮว๋าเข้าแล้วเลยพาลโกรธเธอ

ความกระสับกระส่ายเกิดขึ้นในใจเวิงอิ่ง แต่เธอกลับไม่กล้าถามไปตรง ๆ

ในชามของเธอยังเหลือเถียนเปยจื่ออยู่เล็กน้อย เธอถือช้อนแล้วก้มศีรษะลงเพื่อป้อนเข้าปาก แอบชำเลืองมองคุณหญิงซุนจากหางตา จะได้ตอบสนองต่อทุกการเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้น

ในขณะเดียวกัน เธอก็เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดแล้วเช่นกัน

ถ้าคุณหญิงซุนรู้สภาพร่างกายของเธอจริง ๆ รวมถึงการที่ซุนเฉิงพาเธอย้ายมาที่หลันเฉิงเพื่อรักษาตัวโดยเฉพาะ เธอคงทำได้เพียงบอกความจริง และขอให้คุณหญิงซุนช่วยสนับสนุนความรักของเธอและซุนเฉิงอย่างจริงใจ

ตราบใดที่พวกเขาแสดงความจริงใจ ผู้ใหญ่ใจดีอย่างคุณหญิงซุนก็ไม่ควรทำลายพวกเขาอย่างโหดร้าย

“เสี่ยวอิ่ง ปีนี้เธออายุยี่สิบสี่ใช่ไหม?” จู่ ๆ คุณหญิงซุนก็มองมาที่เธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

เวิงอิ่งไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงถามเรื่องอายุขึ้นมา เธอเงยหน้าขึ้นและพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่ค่ะคุณป้า ฉันอายุยี่สิบสี่ค่ะ”

คุณหญิงซุนถอนหายใจ “หนุ่มสาวสมัยนี้แต่งงานกันช้าจริง ๆ ฉันแต่งงานกับสามีตอนอายุยี่สิบ ตอนที่ฉันอายุยี่สิบสี่ปีเท่าเธอ เสี่ยวเฉิงอายุได้สามขวบแล้ว”

เวิงอิ่งยิ้มพลางตอบกลับว่า “คุณป้า อาจเป็นเพราะคุณเจอคนที่ใช่แล้ว ก็เลยแต่งงานเร็วค่ะ”

“เสี่ยวอิ่ง เธอเคยคิดบ้างไหมว่าตัวเองอยากแต่งงานตอนอายุเท่าไหร่? ฉันได้ยินว่าเธอเป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์และรักอิสระเป็นที่หนึ่ง ในเมื่อเป็นแบบนั้น เธอมีความคิดยังไงเกี่ยวกับการแต่งงาน?” คุณหญิงซุนมองเวิงอิ่งพลางยิ้ม ก่อนจะถามมุมมองจากเธอเป็นการหยั่งเชิง

เวิงอิ่งตอบกลับ “คุณป้า ฉันคิดว่าถ้าความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองสุกงอมไปจนถึงระดับที่สมควร ไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะแต่งงานกันค่ะ”

เธอพูดต่อไป “การแต่งงานถือเป็นการเปลี่ยนผ่านเข้าสู่อีกโหมดหนึ่งของชีวิต และเป็นการเปลี่ยนแปลงอันดีที่ช่วยเสริมสร้างงานเขียนให้กับฉันอีกด้วย งานเขียนของฉันยังขาดประสบการณ์ด้านนี้ค่ะ”

คุณหญิงซุนรู้สึกยินดีมากเมื่อได้รับรู้ทัศนคติที่แท้จริงของเวิงอิ่ง “เสี่ยวอิ่ง เธอพูดถูก เสี่ยวเฉิงอายุยี่สิบหกในปีนี้ เขาบรรลุนิติภาวะมานานแล้ว เธอสองคนลองพูดคุยกันให้ดี พยายามพัฒนาความสัมพันธ์ให้เบ่งบานมากกว่านี้ เราจะได้กลายมาเป็นครอบครัวเดียวกันได้เร็วขึ้น”

“ค่ะ” หัวใจของเวิงอิ่งหมุนติ้วเป็นพันครั้ง ในที่สุดหัวใจที่จุกตื้นขึ้นมาก็ร่วงกลับลงไปตามเดิม

ทั้งสองออกมาจากร้านอาหารว่าง ก่อนจะเดินต่อไปที่สวนกังหันน้ำเพื่อดูกังหันน้ำโบราณ

เวิงอิ่งอธิบายโครงสร้างและหลักการทำงานของกังหันน้ำให้คุณหญิงซุนฟังอย่างละเอียด คุณหญิงซุนพยักหน้าตามบ่อยมาก รู้สึกว่าตัวเองมีความรู้มากขึ้น

หลังจากที่ซุนเฉิงและพ่อของเขาเยี่ยมชมโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเสร็จแล้ว กู้เจิ้งอันก็จัดการจองโต๊ะอาหารเป็นกรณีพิเศษ แล้วเชิญพวกเขาไปทานอาหารด้วยกัน

กู้หนานในฐานะรองประธานโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า และลูกสาวของกู้เจิ้งอัน จำเป็นต้องไปกับเขาโดยปริยาย

หลังจากที่กู้หนานโทรหาเวิงอิ่ง แล้วได้ยินปลายสายตอบกลับมาว่าไว้พวกเราค่อยคุยงานกันในวันพรุ่งนี้ เธอรู้ทันทีว่าเวิงอิ่งคงเลือกที่ไปกับคุณหญิงซุนต่อ

หลังจากที่เธอบอกเรื่องนี้กับซุนเฉิง ซุนเฉิงก็เป็นกังวล เขาคิดว่าเป็นเวิงอิ่งมากกว่าที่หนีออกมาไม่ได้

ตอนนี้กู้เจิ้งอันและพ่อซุนเฉิงกำลังเดินไปข้างหน้าและพูดคุยกันเกี่ยวกับงาน ส่วนซุนเฉิงอดไม่ได้ที่จะคุยกระซิบกระซาบกับกู้หนาน

“หมอกู้ เสี่ยวอิ่งยังอยู่กับแม่ของผมอยู่หรือ?” ซุนเฉิงถามเสียงเบาอย่างนึกเป็นห่วง

กู้หนานตอบว่า

“เกรงว่าอย่างนั้นนะคะ”

“ถ้าคุณกังวลก็ลองโทรไปหาพวกเธอสิคะ” กู้หนานให้คำแนะนำ “บอกว่าพวกเราจะไปทานอาหารด้วยกันก็ได้ แล้วถามพวกเธอว่ากินข้าวแล้วหรือยัง?”

“ได้”

จู่ ๆ พ่อซุนเฉิงก็หันกลับมา พอเห็นว่าซุนเฉิงกับกู้หนานกำลังพูดคุยอะไรกันบางอย่างด้วยเสียงกระซิบ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ซุนเฉิงมีแฟนอยู่แล้ว ทำไมถึงทำตัวลึกลับน่าสงสัยแบบนี้ล่ะ

ซุนเฉิงสบตาเข้ากับผู้เป็นพ่อพอดี จึงรีบเขย่าโทรศัพท์เครื่องใหญ่ในมือ “พ่อครับ ผมว่าจะโทรหาแม่ ถามว่ากินข้าวกันแล้วหรือยัง”

พ่อซุนเฉิงพยักหน้า “ลองโทรหาก็ดีเหมือนกัน แม่บอกว่าจะออกไปช้อปปิ้งกับคุณเวิ่งไม่ใช่หรือ ไม่รู้อยู่ไกลจากที่นี่มากแค่ไหน ให้พวกเธอนั่งรถมาเจอกันที่นี่ก็ได้ จะได้แนะนำหัวหน้ากู้กับคุณกู้ให้พวกเธอรู้จัก”

เมื่อซุนเฉิงโทรหาคุณหญิงซุน คุณหญิงซุนกำลังนั่งจิบชาทอดอารมณ์อยู่กับเวิงอิ่งที่ร้านริมแม่น้ำฮวงโห

“เสี่ยวอิ่ง ทิวทัศน์ของที่นี่สวยงามมากเลย แม่น้ำฮวงโหงดงามมาก”

เวิงอิ่งยิ้มและตอบกลับว่า “ใช่แล้วค่ะคุณป้า ตอนฉันมาที่นี่ครั้งแรก ฉันก็หลงรักทิวทัศน์ของที่นี่มากเหมือนกัน ถ้าฉันมีเวลาว่างเมื่อไหร่ก็มาชื่นชมทิวทัศน์ อารมณ์ผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิมมาก”

เสียงโทรศัพท์ขัดจังหวะการสนทนาของพวกเธอ คุณหญิงซุนรับสาย เมื่อซุนเฉิงบอกว่าจะเชิญพวกเธอไปทานอาหารร่วมกันกับหัวหน้าโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า ตอนแรกคุณหญิงซุนแสดงท่าทีว่าไม่สนใจ “ตอนนี้เสี่ยวอิ่งกับแม่กำลังนั่งชมวิวอยู่ริมแม่น้ำฮวงโห เพิ่งจะทานของว่างเสร็จไปหมาด ๆ เดี๋ยวเราค่อยไปหาอย่างอื่นกินกัน”

คุณหญิงซุนไม่ค่อยชอบไปทานอาหารในห้างสรรพสินค้ามากนัก

ตอนที่เธออยู่ในกั่งเฉิง เธอแทบไม่ได้ร่วมโต๊ะกินข้าวกับพ่อซุนเฉิงเลย

“หืม? ลูกสาวเจ้าของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้ารู้จักกันกับเสี่ยวอิ่งด้วยหรือ?” คุณหญิงซุนถึงกับมองเวิงอิ่งด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดของซุนเฉิงทางโทรศัพท์

เธอพูดต่อ “เดี๋ยวแม่จะลองถามเสี่ยวอิ่งดู”

คุณหญิงซุนถือโทรศัพท์ค้างไว้ ส่งยิ้มให้เวิงอิ่ง “เสี่ยวเฉิงถามว่าพวกเราจะไปร่วมทานอาหารกับพวกเขาไหม เจ้าของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้ากับลูกสาวของเขาเป็นเจ้าภาพ ดูเหมือนว่าจะรู้จักกันกับเธออยู่แล้ว?”

“ใช่ค่ะคุณป้า ฉันรู้จัก คุณกู้เป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งของฉันเองค่ะ”

หลังจากได้ยินคำพูดของเวิงอิ่ง คุณหญิงซุนก็ถามกลับ “ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปกินข้าวกับพวกเขาดีไหม”

เธอต้องการมีส่วนร่วมในวิถีชีวิตของเวิ่งอิงมากกว่านี้ จะได้เรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของเวิงอิ่งเพิ่มเติมด้วย

วิธีนี้เท่านั้น ถึงจะทำให้เธอสามารถช่วยลูกชายตัวเองให้ได้แต่งงานกับสาวสวยคนนี้โดยเร็วที่สุด

เวิงอิ่งพยักหน้า “ดีค่ะ”

คุณหญิงซุนถามที่อยู่จากซุนเฉิง จากนั้นนั่งแท็กซี่ไปยังปลายทางกับเวิงอิ่ง

เมื่อพวกเธอมาถึงทางเข้าโรงแรมก็เห็นว่าซุนเฉิงกำลังยืนรออยู่

สายตาของซุนเฉิงสบเข้ากับดวงตาของเวิงอิ่ง ด้านเวิงอิ่งก็สบตาเขากลับด้วยความมั่นใจ ทำให้ซุนเฉิงรู้ว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองเข้ากันได้ดี

หลังจากเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัว พวกเธอเห็นว่ากู้เจิ้งอัน กู้หนาน และพ่อซุนเฉิงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเห็นว่าซุนเฉิงพาคุณหญิงซุนและเวิงอิ่งเข้ามา กู้เจิ้งอันและกู้หนานก็รีบลุกขึ้นต้อนรับพวกเธอ

กู้เจิ้งอันทักทายคุณหญิงซุนอย่างสุภาพ “คุณหญิงซุน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“สวัสดีค่ะหัวหน้ากู้”

เวิงอิ่งทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกัน “คุณลุงกู้ หนานหน่าน”

เมื่อเห็นว่าเวิงอิ่งทักทายพวกเขาด้วยคำเรียกเหมือนคุ้นเคย ทั้งพ่อซุนเฉิงและคุณหญิงซุนก็ผ่อนคลายลง

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้จักกันดีอยู่แล้วสินะ?

เวิงอิ่งนี่กว้างขวางเรื่องคนรู้จักจริง ๆ