เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 640 ยื่นมือช่วยลูกชาย

บทที่ 640 ยื่นมือช่วยลูกชาย

คุณหญิงซุนยิ้มแล้วถามเวิงอิ่ง “คุณเวิง คุณจะกลับกั่งเฉิงเมื่อไหร่หรือ?”

“ฉันยังไม่แน่ใจเลยค่ะคุณป้า น่าจะต้องรอให้ซุนเฉิงสะดวกก่อน”

เมื่อได้ยินคำพูดของเวิงอิ่ง คุณหญิงซุนก็รู้สึกดีขึ้น

เธอมองไปที่ลูกชายพลางเอ่ยว่า “เสี่ยวเฉิง ได้ยินหรือยัง คุณเวิงเขาจะยึดตามเวลาที่ลูกสะดวก เมื่อไหร่ที่งานลูกไม่รัดตัวจนเกินไป ก็หาเวลากลับกั่งเฉิงบ้าง”

“เข้าใจแล้วครับแม่”

หลังมื้ออาหาร คุณหญิงซุนและเวิงอิ่งยังคงพูดคุยสัพเพเหระกันต่อไป แน่นอนว่าคุณหญิงซุนเริ่มประทับใจในตัวเวิงอิ่งในฐานะที่เธอเป็นคนรักของลูกชาย

วางตัวดี มีสติปัญญา หน้าตาสะสวยอีกต่างหาก

คุณหญิงซุนกลัวว่าลูกชายของตัวเองจะเป็นคนอ่อนโยนและวางตัวห่างเหินจนเกินไป นิสัยแบบนั้นอาจไม่ถูกใจสาว ๆ เธอจึงตัดสินใจว่าจะยื่นมือช่วยเขา

เธอเดินไปหาเวิงอิ่งพลางคลี่ยิ้ม “เสี่ยวอิ่ง พวกเราจะอยู่ที่หลันเฉิงสักสองสามวัน ฉันอยากขอให้คุณไปซื้อของเป็นเพื่อนฉันในวันพรุ่งนี้หน่อยได้ไหม? นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มาที่หลันเฉิง ฉันเลยอยากชวนคนในพื้นที่พาไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อย”

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของคุณหญิงซุน เวิงอิ่งก็รู้สึกใจอ่อน ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร

ซุนเฉิงที่กำลังคุยกับพ่อของเขาสังเกตเห็นสีหน้าของเวิงอิ่ง ก็รีบเข้ามาช่วยเหลือ “แม่ครับ ช่วงนี้เสี่ยวอิ่งงานยุ่งมาก โดยเฉพาะกับการเตรียมออกหนังสือเล่มใหม่ อย่ารบกวนเธอเลย”

คุณหญิงซุนแสดงสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย “แค่ครึ่งวันเสี่ยวอิ่งก็ไม่มีเวลาเชียวหรือ? งั้นก็ไม่เป็นไร”

เวิงอิ่งมองเห็นสายตาที่ผิดหวังของคุณหญิงซุน ทันใดนั้นก็โพล่งขึ้นว่า “คุณป้า ฉันพอมีเวลาว่างอยู่บ้างค่ะ ฉันจะพาคุณไปเดินเล่นในเมืองเอง”

คุณหญิงซุนเปลี่ยนมายิ้มแย้มแจ่มใสทันที “อย่างนั้นก็ดีเลย ถ้าอย่างนั้นช่วยฝากข้อมูลติดต่อไว้หน่อยสิ หลังจากนี้ฉันจะได้โทรหา”

“ได้ค่ะ”

คุณหญิงซุนและเวิงอิ่งแลกเบอร์โทรศัพท์ของกันและกัน

หลังจากที่ทั้งคู่บันทึกหมายเลขโทรศัพท์แล้ว เวิงอิ่งก็ส่งยิ้มให้ พูดกับคุณชายซุนและคุณหญิงซุนว่า “คุณลุง คุณป้า ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“พ่อ แม่ ผมขอไปส่งเสี่ยวอิ่งกลับก่อนนะครับ”

“เสี่ยวอิ่ง คุณพักอยู่ที่ไหน? ใกล้กับที่นี่หรือเปล่า?” คุณหญิงซุนถาม

เวิงอิ่งตอบกลับ “ที่พักฉันอยู่ไกลจากที่นี่พอสมควรเลยค่ะคุณป้า”

“ไปแล้วนะคะคุณลุง คุณป้า”

หลังจากก้าวเข้าไปนั่งในรถแล้ว เวิงอิ่งก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตบหน้าอกของตัวเองไปพลาง

ในที่สุดทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี

เธอจับแขนซุนเฉิง ถามด้วยความคาดหวัง “พี่เฉิง วันนี้ฉันเป็นยังไงบ้างคะ?”

ซุนเฉิงมองเธอแล้วยิ้ม “ดีมาก”

“จริงหรือคะ? ไม่ดูเกร็งหรือประหม่าเลยหรือ? “

ซุนเฉิงยิ้มพร้อมกับส่ายหัว “ไม่มีอาการทำนองนั้นเลย คุณแสดงความเป็นตัวเองได้ดีมาก”

“อย่างนั้นก็เถอะ…” ซุนเฉิงมองเธอพลางถามอย่างสงสัย “ทำไมคุณถึงตกลงไปซื้อของกับแม่ผมล่ะ แม่ผมเป็นนักชอปมือทอง ผมกลัวเหลือเกินว่าคุณจะทนยืนหรือเดินนาน ๆ ไม่ไหว”

ก่อนหน้านี้เขาเกือบจะสามารถช่วยเธอจากการถูกชักชวนได้แล้วเชียว

เขาจำได้ว่าตอนที่เขาเรียนอยู่ต่างประเทศ แม่เคยบินไปเยี่ยมเขาที่ประเทศ Y และขอให้เขาไปซื้อของบางอย่างเป็นเพื่อน ใครจะคิดว่าเธอจะสนุกกับการซื้อของเป็นเวลานานถึงสองวัน สองมือพะรุงพะรังไปด้วยถุงใบน้อยใหญ่ จนเท้าของเขาเป็นแผลพุพอง

พอได้ยินเวิงอิ่งตกลงว่าจะไปเดินซื้อของเป็นเพื่อนแม่ เขาอดรู้สึกกังวลไม่ได้ คนอ่อนแออย่างเวิงอิ่งจะอดทนยืนนานขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

เวิงอิ่งเริ่มร้อนใจขึ้นมา “ฉันรับปากคุณป้าไปแล้ว จะปฏิเสธทีหลังได้ยังไงคะ?”

คุณหญิงซุนคือว่าที่แม่สามีในอนาคต ขืนปฏิเสธไป เธอคงไม่ประทับใจอย่างแน่นอน

ซุนเฉิงมองเวิงอิ่งด้วยสีหน้าจนปัญญา “ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องไปตามนัด เดินเล่นซื้อของเป็นเพื่อนเธอสักระยะ ถ้าคุณเริ่มเหนื่อยก็ค่อยหาข้ออ้างปลีกตัวเอา”

“ค่ะ”

พ่อของซุนเฉิงเดินทางมาที่หลันเฉิงทั้งที เขาตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมชมโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของกู้เจิ้งอันที่พวกเขาร่วมมือทางธุรกิจด้วยเสียหน่อย หลังจากซุนเฉิงบอกเรื่องนี้กับกู้หนาน กู้หนานก็ต่อสายตรงหากู้เจิ้งอันอย่างรวดเร็ว บอกให้เขากลับมาที่โรงงาน

กู้เจิ้งอันรับผิดชอบโครงการความร่วมมือกับบริษัทของซุนเฉิง หัวหน้าใหญ่ให้เกียรติมาเยี่ยมชมโรงงานด้วยตัวเองแบบนี้ ควรให้ผู้นำระดับสูงของโรงงานไปต้อนรับเพื่อแสดงความจริงใจ

กู้เจิ้งอันติดตามกู้หลันไปปินเฉิงในตอนแรก รีบบึ่งรถกลับมาที่นี่ในตอนกลางคืนหลังจากได้รับสาย

จากนั้นเขาก็ติดต่อกลับไปที่ซุนเฉิง นัดหมายเวลาให้หัวหน้าซุนเข้ามาเยี่ยมชมโรงงาน

ซุนเฉิงพาพ่อของเขาเยี่ยมชมโรงงาน ทางด้านคุณหญิงซุนไม่สนใจเรื่องธุรกิจ เธอจึงโทรหาเวิงอิ่ง ขอให้อีกฝ่ายออกมาซื้อของเป็นเพื่อน

ที่จริงเวิงอิ่งอยากใช้เวลาคลุกคลีอยู่กับคุณหญิงซุนให้มาก เมื่อถูกชวนให้ไปซื้อของก็ตอบตกลงทันที เธอกังวลแค่เรื่องเดียว คือกลัวว่าตัวเองอาจทนไม่ไหว จนคุณหญิงซุนรับรู้ได้ถึงอาการป่วย

ในขณะที่กังวลก็ตั้งตาคอยไปด้วย

เวิงอิ่งตัดสินใจโทรหาซุนเฉิง เล่าเรื่องที่แม่ของเขาชวนเธอไปข้างนอกด้วยกัน

ซุนเฉิงได้ยินแล้วก็เป็นกังวลยิ่งกว่า เวิงอิ่งไม่ควรปล่อยให้ร่างกายเหนื่อยล้าเกินไป การซื้อของเป็นงานที่ต้องใช้แรงกายอย่างมาก

แต่ตอนนี้เธอตอบตกลงไปแล้ว เขาไม่สามารถขัดขวางหรือห้ามปรามได้

กู้หนานก็ตามกู้เจิ้งอันมาต้อนรับพ่อของเขาถึงที่โรงงานด้วยเช่นกัน

ทันทีที่เห็นกู้หนาน ดวงตาของซุนเฉิงฉายประกายสว่าง เขาหาข้อแก้ตัวเพื่อดึงกู้หนานออกไปจากวงสนทนา แล้วเล่าเรื่องที่เวิงอิ่งตกลงไปซื้อของกับแม่ของเขา

“หมอกู้ ผมอยากรบกวนให้คุณโทรหาเสี่ยวอิ่ง บอกเธอว่าคุณเป็นบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ และมีความจำเป็นต้องคุยงานกับเธออย่างเร่งด่วน เธอจะได้หาข้ออ้างปลีกตัวกลับมา”

กู้หนานไม่ค่อยแน่ใจ “เสี่ยวอิ่งคงไม่อยากทิ้งแม่ของคุณไว้ตามลำพังแน่ มันดูไม่ค่อยสุภาพสักเท่าไหร่”

“ไม่เป็นไร หลังจากเสร็จธุระตรงนี้แล้วผมจะไปซื้อของเป็นเพื่อนเธอเอง”

ไม่ว่าในกรณีใด ๆ ก็ตาม เวิงอิ่งไม่ควรฝืนร่างกายจนเกินไป ไม่อย่างนั้นแม่ของเขาอาจค้นพบอาการป่วยของเวิงอิ่ง

ตั้งแต่แรกพบ แม่ของเขาก็มีความประทับใจที่ดีต่อเวิงอิ่งแล้ว ตอนนี้เวิงอิ่งกลายเป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งลูกสะใภ้ที่สมบูรณ์แบบในความคิดของเธอ

กลับกลายเป็นเขาเสียเองที่แม่กังวลว่าอาจไม่ดีพอสำหรับเวิงอิ่ง จึงเอาแต่บอกให้เขาแสดงออกมากกว่านี้

ซุนเฉิงชอบความรู้สึกที่ครอบครัวให้ค่าและความสำคัญกับแฟนสาวของเขามาก

แต่ถ้าแม่ของเขารู้ว่าเวิงอิ่งเป็นผู้ป่วยโรคร้าย ไม่แน่ว่าเธออาจมีทัศนคติต่ออีกฝ่ายที่แตกต่างออกไป

เขาไม่ต้องการให้เวิงอิ่งถูกปฏิเสธ และไม่ต้องการบาดหมางกับครอบครัวถ้าเขาต้องต่อสู้เพื่อคนรักจริง ๆ

กู้หนานพยักหน้า “ได้ค่ะ รอพวกเราพาหัวหน้าซุนเยี่ยมชมโรงงานจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันจะแกล้งโทรหาเธอ”

วันนี้เวิงอิ่งใส่ชุดกีฬาอย่างทะมัดทะแมง ไปเจอกับคุณหญิงซุนที่ห้างสรรพสินค้า

คุณหญิงซุนยืนถือกระเป๋าราคาแพงอย่างสง่างาม เมื่อเธอเห็นว่าเวิงอิ่งมาถึงแล้ว ก็โบกมือให้ทันทีพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

“เสี่ยวอิ่ง ขอบคุณจริง ๆ ที่ยอมออกมาซื้อของกับฉัน ปกติแล้วฉันไม่มีงานอดิเรกอะไรเป็นพิเศษ เวลาว่างก็มักจะนอนอ่านนิยายอยู่ที่บ้าน ทุกครั้งที่ฉันไปเที่ยวเมืองอื่น ฉันก็เลยชอบการออกมาซื้อของเปิดหูเปิดตาเอามาก ๆ หวังว่าวันนี้คงเป็นวันที่ดีของเราสองคนนะ”

เวิงอิ่งจดจำสิ่งที่อีกฝ่ายชอบได้เป็นอย่างดี “คุณป้าคะ ฉันได้ยินจากซุนเฉิงว่าคุณชอบอ่านหนังสือมาก การอ่านเยอะยิ่งส่งผลให้คุณอยากซึมซับวัฒนธรรมที่แตกต่างของแต่ละพื้นที่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะพาคุณไปที่ร้านหนังสือในหลันเฉิง เผื่อคุณจะได้หนังสือที่ชอบกลับบ้านสักสองสามเล่ม”

“เอาสิ”

คนหนึ่งเป็นนักเขียนนิยาย อีกคนเป็นนักอ่านนิยาย เมื่อทั้งสองได้มาเจอกัน เนื้อหาการสนทนาจึงค่อนข้างกลมกลืนไปในทางเดียวกัน

หลังจากเข้ามาในห้างสรรพสินค้าแล้ว คุณหญิงซุนก็พาเธอตรงไปยังแผนกเสื้อผ้าสตรี

คุณหญิงซุนมองไปที่ชุดกระโปรงสีแดงซึ่งมีสไตล์สวยงามและทันสมัย ​​พูดกับเวิงอิ่งว่า “เสี่ยวอิ่ง คุณว่าชุดนี้เป็นยังไงบ้าง?”

“คุณป้า จะ… ซื้อชุดนี้สวมใส่เองหรือคะ?” เวิงอิ่งมองชุดกระโปรงสีแดงปกขาวด้วยท่าทางแปลก ๆ

คุณหญิงซุนกลั้วหัวเราะ “เปล่า ฉันจะซื้อให้คุณต่างหาก ฉันอายุปูนนี้แล้ว จะใส่เสื้อผ้าที่นำสมัยจนเกินไปได้ยังไงกัน? สามีฉันกับเสี่ยวเฉิงคงได้หัวเราะเยาะกันพอดี”