เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 604 ขาของเจียงจื้อกังหายดีแล้ว

บทที่ 604 ขาของเจียงจื้อกังหายดีแล้ว

กู้หนานยิ้มพร้อมพูดว่า “กลับไปได้สิ รอให้หายดีเมื่อไหร่ก็กลับไปทำงานได้ทุกเมื่อ”

เมื่อได้ยินว่าเขายังสามารถไปทำงานในโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าได้ เจียงจื้อกังก็ยิ้มอย่างจริงใจ เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เริ่มคิดถึงชีวิตในอนาคตของตัวเอง “พอฉันหายดีเมื่อไหร่ ฉันจะรีบทำงานหาเงินโดยเร็วที่สุด คงต้องหาเช่าบ้านไปพลาง ๆ ก่อน จากนั้นค่อยกลับไปที่บ้านเกิดเพื่อขอสมุดทะเบียนบ้านและจดหมายแนะนำตัว ฉันกับหวังชุ่ยผิงจะได้ไปจดทะเบียนสมรสกันแต่เนิ่น ๆ ต่อจากนี้ไปเราสองคนจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดี”

ขณะที่ฟังคำพูดของเจียงจื้อกัง กู้หนานรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ความจริงแล้ว เจียงจื้อกังควรมีความสุขกับชีวิตใหม่ที่หวานชื่นอย่างราบรื่น

แต่เรื่องที่บ้าน…

“จริงสิ พี่ชาย หนูมีอะไรจะบอก”

พอเจียงจื้อกังพูดถึงการกลับไปที่บ้านเกิดเพื่อขอรับสมุดทะเบียนบ้าน กู้หนานก็ใช้โอกาสนี้พูดเข้าประเด็น

เจียงจื้อกังเห็นว่าการแสดงออกของกู้หนานค่อนข้างจริงจัง รอยยิ้มบนใบหน้าเขาพลันหยุดชะงักทันที

ชายหนุ่มยืดหลังนั่งตัวตรงแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

“แม่ของพี่ป่วย” กู้หนานบอก

เจียงจื้อกังหรี่ตาหลังได้ยินกู้หนานพูดถึงแม่ของเขาแบบนั้น

เขาถามอย่างไม่ยี่หระ “ป่วย? แล้วยังไง?”

กู้หนานตอบว่า “หนูได้ยินมาว่ามีเนื้องอกเติบโตในร่างกาย ดูเหมือนว่าจะต้องเข้ารับการผ่าตัดเพื่อยื้อชีวิต ก่อนหน้านี้หล่อนก็เพิ่งจะบังคับให้เจียงเหมยแต่งงานกับอู๋เอ้อร์จู้เพราะหวังค่าสินสอดของเจียงเหมย บอกว่าจะใช้มันเป็นค่ารักษาพยาบาลในการผ่าตัด หนูเลยคิดว่าควรบอกเรื่องนี้กับพี่”

เมื่อได้ยินข่าวดังกล่าว เจียงจื้อกังไม่แสดงความกังวลใด ๆ บนใบหน้าเลย แถมยังเยาะเย้ยถากถางซ้ำ “กลัวว่าแม่จะงัดมุกเดิม ๆ ออกมาใช้อีกแล้วสิ”

เอาเงินค่าสินสอดของเจียงเหมยไปรักษาตัวงั้นหรือ?

เจียงจื้อกังเคยคิดว่าแม่ของเขาป่วยจริง ๆ สมัยที่ขายกู้หนานให้ไปแต่งงาน

ตอนนั้นหล่อนนอนนิ่งอยู่บนเตียงเตา แสร้งทำเป็นทุกข์ทรมานด้วยโรคภัย ร้องครวญครางโอดโอยตลอดทั้งวัน แน่นอนว่าเขาหลงเชื่อว่าแม่คงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว

ใครจะรู้ว่าทันทีที่ได้เงินค่าสินสอดของกู้หนาน หล่อนก็ลุกพรวดขึ้นจากเตียงเตาเพื่อนับเงินทั้งหมดที่ได้ ไม่มีอาการของโรคภัยไข้เจ็บใด ๆ ทั้งสิ้น

กู้หนานเข้าใจปฏิกิริยาของเจียงจื้อกังในเวลานี้ดี

ตอนแรกที่รู้ว่าหวังเซิ่งหลันป่วย เธอก็แสดงปฏิกิริยาไม่ต่างจากเขา

กู้หนานถอนหายใจ พูดกับเจียงจื้อกังด้วยสีหน้าจริงจังว่า “คราวนี้ เธอไม่เหมือนคนแกล้งป่วยเลยค่ะ หมอเนี่ยไปตรวจดูอาการของแม่บุญธรรมแล้ว เขาวินิจฉัยว่ามันเป็นเนื้องอกจริง ๆ”

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้หนาน สีหน้าของเจียงจื้อกังก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง

เขานั่งนิ่งอยู่ที่นั่น ไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน

“ร้ายแรงขนาดนั้นเชียวหรือ?” เขาถาม

กู้หนานตอบว่า “หนูก็ไม่รู้สถานการณ์ที่เฉพาะเจาะจง แต่ถ้าเป็นเนื้องอกก็ไม่พ้นต้องผ่าตัดออก”

สีหน้าของเจียงจื้อกังผันผวนไม่นานนัก เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อว่า “แม่มีลูกชายคนเล็กคอยดูแลอยู่ทั้งคน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว”

แม่ของเขาไม่เคยปฏิบัติต่อเขาเหมือนเขาเป็นลูกชายเลย หลังจากได้พบกับเจียงย่าเจี๋ย หล่อนถึงกับพูดต่อหน้าเจียงย่าเจี๋ยว่าต้องการตัดความสัมพันธ์ฉันแม่ลูกกับเขาซะ เรียกเขาว่าหมาป่าตาขาวด้วยซ้ำ

ทุกครั้งที่เขานึกถึงเรื่องเหล่านั้น เขาจะรู้สึกอึดอัดและหายใจไม่ออก

“ดูเหมือนเจียงย่าเจี๋ยเองก็หนีไปแล้วเหมือนกัน เขาอ้างว่าตัวเองไปทำงานไกลบ้านเพื่อหาเงิน แต่หนูไม่รู้ว่าเขาไปไหน รับประกันไม่ได้ว่าเขาจะกลับไปหรือเปล่า”

กู้หนานมองไปที่เจียงจื้อกัง พูดต่อว่า “นี่คือข่าวทั้งหมดที่หนูเพิ่งรู้มาจากเจียงผิง หนูฟังแล้วก็เลยคิดว่าควรบอกความจริงกับพี่”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

เจียงจื้อกังลดสายตาลงต่ำ ตอบกลับเบา ๆ ว่า “ฉันอยู่ในสภาพนี้ คงกลับไปที่นั่นไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้หรอก ค่อยพูดเรื่องนี้กันอีกครั้งหลังจากที่ฉันหายดีแล้วดีกว่า”

“ได้ อีกไม่กี่วันหนูจะมารับพี่ไปหาผู้อำนวยการเย่เพื่อประเมินสุขภาพและทำการเอกซเรย์ ถ้าเขาอนุญาตให้ถอดเฝือกได้ พี่ก็กลับไปทำงานตามปกติได้แล้ว”

กู้หนานไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

เจียงจื้อกังเป็นลูกชายของหวังเซิ่งหลัน เรื่องที่ว่าเขาจะยินดีกลับไปดูแลหวังเซิ่งหลันหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาเอง เธอมีหน้าที่เอาข่าวมาบอกกล่าวเท่านั้น

“งั้นหนูกลับก่อนนะ”

หลังจากที่กู้หนานจากไปแล้ว เจียงจื้อกังยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางเหม่อลอย มองออกไปนอกหน้าต่าง อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความทรงจำต่าง ๆ ตั้งแต่วัยเด็กจนถึงวัยผู้ใหญ่ในใจ

เขาถูกรังเกียจ ถูกดูหมิ่น ทั้งยังถูกมองว่าเป็นกุลี…

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ชายหนุ่มจำได้ว่าเพื่อที่จะให้เขาได้แต่งงานออกเรือน พ่อแม่ของเขาเร่ไปขอความช่วยเหลือจากแม่สื่อแทบทุกที่ และทุกครั้งที่ล้มเหลวจากการจับคู่ พวกเขาก็เริ่มดูถูกเขาด้วยถ้อยคำต่าง ๆ นานา

ต่อมาจึงคิดวางแผนที่จะขายเจียงผิงจากครอบครัวของอารองให้ไปแต่งงานแทนเขา

ล่าสุดก็ขายเจียงเหมยโดยอาศัยการที่เธอไปหลับนอนกับอู๋เอ้อร์จู้โดยไม่ได้ตั้งใจ

เจียงจื้อกังรู้สึกผิดหวังในทันใด

ผิดหวังกับความไร้ความสามารถของตัวเองเหลือเกิน

…

หลังพักผ่อนเป็นเวลาสองวัน กู้หนานก็ไปที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีน

พอเห็นว่ากู้หนานกำลังตั้งครรภ์ ผู้อำนวยการหลี่จึงอนุโลมไม่ให้เธอมาทำงาน เขาจะออกใบรับรองการฝึกงานให้เธอแทน แล้วให้เธอพักผ่อนดูแลตัวเองอยู่ที่บ้าน ระหว่างนี้ก็ทบทวนความรู้ไปด้วย สภาพแวดล้อมภายในโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนไม่ดีสำหรับคนท้องที่จะทำงานตลอดทั้งวัน

กู้หนานรอเอกสารจากผู้อำนวยการหลี่ จากนั้นก็กลับบ้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับการสอบในอีกไม่กี่วัน

วันสอบ ลู่ฮ่าวขอเปลี่ยนกะเป็นพิเศษเพื่อไปกับเธอด้วย

การสอบเอาใบประกอบวิชาชีพแพทย์แผนจีนแบ่งออกเป็นการสอบภาคทฤษฎี และการสอบทักษะวิชาชีพขั้นพื้นฐาน แน่นอนว่าการสอบภาคทฤษฎีคือการตอบคำถาม

สำหรับการสอบทักษะวิชาชีพนั้นมีเนื้อหาที่ค่อนข้างเข้มข้น เป็นสาเหตุที่กู้หนานไม่กล้าหย่อนยาน

รอบแรกคือการวิเคราะห์เวชระเบียน ที่มีการระบุเคสทางคลินิก ผู้สมัครจะถูกขอให้วิเคราะห์เวชระเบียน และให้ใบสั่งยา วิธีพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับกู้หนาน เธอเคยติดต่อกับผู้ป่วยจำนวนมากมาตั้งแต่สมัยชาติก่อน การสอบค่อนข้างคล้ายคลึงกัน เพียงแต่ต่างเวลาก็เท่านั้น

ถึงอย่างนั้นกู้หนานก็ตั้งใจอย่างเอาจริงเอาจัง ผ่านการสอบอย่างง่ายดาย

รอบสองเป็นการทดสอบทักษะวิชาชีพพื้นฐาน ซึ่งแทบไม่มีปัญหาเหมือนกัน

ไม่ว่าจะเป็นการตรวจลิ้น การตรวจชีพจร การฝังเข็ม การครอบแก้ว การรมยา ฯลฯ ทั้งหมดล้วนเป็นงานที่เธอทำเป็นกิจวัตรทุกวัน ชาตินี้เธอมีโอกาสได้รักษาผู้ป่วยมามาก ทักษะเหล่านี้จึงยังไม่ขึ้นสนิม

รอบที่สามคือการปฏิบัติ จะต้องรับฟังคำบอกเล่าอาการของผู้ป่วย และทำการตรวจด้วยวิธีทางการแพทย์แผนจีน นอกจากนี้ยังเป็นการทดสอบทักษะการสื่อสารของผู้สมัครสอบ รวมถึงวิธีการดูแลผู้ป่วยอย่างมีจรรยาบรรณ

กู้หนานซึ่งกำลังตั้งท้องต้องเข้ารับการทดสอบที่สำคัญแบบนี้ หลังจากเสร็จสิ้นทุกกระบวนการเธอก็รู้สึกเหนื่อยมาก พอสอบเสร็จ เธอนอนหลับทั้งวันเพื่อพักผ่อน

ระหว่างรอผลการสอบ เธอพาเจียงจื้อกังไปโรงพยาบาล

เจียงจื้อกังได้รับการผ่าตัดเป็นเวลาครบสามเดือนแล้ว ถ้าไม่มีปัญหาหลังจากการตรวจซ้ำ เขาสามารถถอดเฝือกออกและกลับไปใช้ชีวิตตามปกติได้

เมื่อกู้หนานมาเจอเจียงจื้อกังในวันนี้ เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องของหวังเซิ่งหลันอีก ส่วนเจียงจื้อกังก็ไม่ได้หยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาเช่นกัน

ทั้งสองไปโรงพยาบาล เข้าพบผู้อำนวยการเย่ ผู้อำนวยการเย่ตรวจดูอาการให้ จากนั้นก็ทำการเอกซเรย์ หลังผลออกเขาจึงบอกว่ากระดูกประสานกันเป็นอย่างดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ไม้ค้ำเพื่อช่วยพยุงตัวอีกต่อไป

เจียงจื้อกังถูกขอให้เดินไปตามทางเดินโดยที่ไม่ต้องใช้ไม้ค้ำ

ตั้งแต่เจียงจื้อกังเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล แพทย์และพยาบาลหลายคนคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี ทุกคนจึงรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อเห็นว่าเขาสามารถเดินเหินได้ตามปกติโดยไม่มีการกะเผลก

แน่นอนว่าผู้ที่ดีใจยิ่งกว่าก็คือเจ้าตัว

ผู้อำนวยการเย่ยิ้มกว้าง พลางปรบมือให้กำลังใจเจียงจื้อกัง “พ่อหนุ่ม ได้เวลาเริ่มชีวิตใหม่ตั้งแต่ตอนนี้แล้ว”

“ขอบคุณมากครับ ผู้อำนวยการเย่” เจียงจื้อกังในขณะนี้น้ำตาคลอ โค้งคำนับผู้อำนวยการเย่ รวมถึงแพทย์และพยาบาลที่เฝ้าดูเขาอยู่ตรงทางเดิน

ผู้อำนวยการเย่มองไปที่เจียงจื้อกัง ด้วยความรู้สึกยินดีที่ประสบความสำเร็จ เขายิ้มรับ “ด้วยความยินดี เป็นหน้าที่รับผิดชอบของเราในฐานะแพทย์อยู่แล้วที่ต้องบรรเทาความเจ็บปวดของผู้ป่วย ตอนนี้คุณสามารถไปทำงานได้ตามปกติ ถึงอย่างนั้นก็อย่าได้หักโหมจนเกินไป”

“ผู้อำนวยการเย่ ผมเข้าใจแล้วครับ”

ผู้อำนวยการเย่พูดว่า “เอาล่ะ กลับบ้านเถอะ”

กู้หนานหันไปพูดกับผู้อำนวยการเย่ “ผู้อำนวยการเย่ พวกเราไม่รบกวนเวลาทำงานของคุณแล้ว เราสองคนขอตัวก่อนนะคะ”

“อืม”

เมื่อเดินผ่านห้องตรวจแผนกผู้ป่วยนอกของลู่ฮ่าว เห็นว่าผู้ป่วยรายหนึ่งเพิ่งออกมาจากห้องนั้นพอดี ประตูแง้มไว้ปิดไม่สนิทซะทีเดียว ลู่ฮ่าวกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาในเสื้อกาวน์สีขาว เขาเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มให้กู้หนานจาง ๆ

กู้หนานก็มองเห็นเขาเช่นกัน เธอเลิกคิ้ว โบกมือให้ ก่อนจะออกจากโรงพยาบาลไปพร้อมกับเจียงจื้อกัง