เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90 - บทที่ 602 เป็นหัวหน้า

บทที่ 602 เป็นหัวหน้า

สวี่เจิงยุ่งกับการติดตามลู่ฮ่าว ตอนนี้เลยมีส่วนร่วมกับทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับโรงงาน

นอกจากความเหินห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายก่อนหน้านี้แล้ว ที่จริงสวี่เจิงค่อนข้างมีความสามารถ อย่างไรก็ตาม เขาเป็นชายหนุ่มที่มีวิสัยทัศน์ แข็งแกร่ง ลักษณะการทำงานชัดเจนไม่คลุมเครือ

ช่วงที่ผ่านมานี้ เขาและฟางกั๋วผิงได้รับการไว้วางใจจากทางโรงงานให้เป็นผู้นำ

วันนี้ทุกคนต่างไปที่โรงงานด้วยกันเพื่อเก็บรายละเอียดวัสดุที่เหลือใช้

หลิวปินค่อนข้างเป็นมืออาชีพในด้านวิศวกรรมและการก่อสร้าง การคำนวณวัสดุค่อนข้างแม่นยำ จึงเหลือวัสดุส่วนเกินไม่มากจนเกินไป

ด้านในอาคารสำนักงานยังไม่ได้ทาสี เหลือแต่ปูนกับทรายอย่างละนิดหน่อย และเหลือเหล็กเส้นประมาณครึ่งตัน

ฟางกั๋วผิงถามกู้หนานว่า “หนานหน่าน เราจะทำอย่างไรกับเหล็กเส้นพวกนี้ดี?”

“เก็บมันไว้ก่อนก็ได้ค่ะ บางทีอาจจะต้องใช้ในภายหลัง”

ไม่คุ้มค่าที่จะผลักไสสิ่งเหลือใช้เล็กน้อยเช่นนี้ออกไป

ในอาคารโรงงานมีการติดตั้งประตูเหล็ก ก่อนหน้านี้พวกเขามักจะผูกสุนัขตัวใหญ่ไว้ที่นี่ เพราะกลัวว่าเสียงประทัดในงานเลี้ยงจะทำให้สุนัขตกใจ จึงพาสุนัขกลับบ้าน

วัสดุก่อสร้างมีราคาค่อนข้างแพง ฟางกั๋วผิงจึงรับอาสานอนเฝ้าอยู่ในเพิงพักชั่วคราวข้างโรงงานในตอนกลางคืน

วัสดุเหลือใช้พวกนี้มีมูลค่าไม่น้อย จึงต้องหมั่นหาคนมาคอยเฝ้าระวังในตอนกลางคืน

ลู่เซิ่งหมินบอกว่า “เจ้าห้า คืนนี้เดี๋ยวฉันจะนอนเฝ้าอยู่ที่นี่เอง นายกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ สุขภาพของนายยังไม่ค่อยแข็งแรงดี อากาศที่นี่ตอนกลางคืนค่อนข้างเย็น”

“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ”

สวี่เจิงที่กำลังจัดบอร์ดอยู่โพล่งขึ้นมา “ผมมานอนเฝ้าที่นี่ตอนกลางคืนก็ได้นะครับ”

ผู้เฒ่าลู่มองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า “เธอเพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน กลับบ้านไปนอนหลับพักผ่อนให้สบายเถอะ”

ผู้เฒ่าลู่ยังคาดหวังว่าตัวเองจะได้เหลนเพิ่มอีกสักคนหนึ่ง

เขาพูดกับฟางกั๋วผิงว่า “ให้เซิ่งหมินนอนเฝ้าแหละดีแล้ว เธอควรกลับบ้านไปรักษาตัว หนานหน่านจะได้เขียนใบสั่งยาให้เพิ่ม”

ช่วงที่ผ่านมาเขาทำงานเหน็ดเหนื่อยเกินไป ขาของฟางกั๋วผิงอ่อนเปลี้ยอย่างเห็นได้ชัด

สภาพร่างกายก็ไม่แข็งแรงเหมือนเดิม

หลังจากที่เขาเลิกใช้ไม้ค้ำยัน ในที่สุดโรคเก่าก็ไม่ย้อนกลับมากำเริบอีก วันดี ๆ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ในอนาคตทางโรงงานยังต้องพึ่งพาให้เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชี

ฟางกั๋วผิงไม่ดื้อรั้นอีก หันไปพูดกับลู่เซิ่งหมินว่า “ได้ครับ พี่ชาย พวกเราสลับเวรยามกันเถอะ”

ลู่ฮ่าวกับกู้หนานขึ้นไปที่อาคารสำนักงาน วางแผนว่าจะทาสีตัวอาคารก่อน จากนั้นติดตั้งประตูและหน้าต่าง หาเตียงสักหลังมาวางไว้ข้างใน เผื่อสำหรับใช้พักผ่อนในตอนกลางคืน

ชั้นบนมีห้องทำงานทั้งหมดหกห้อง หมายความว่าสำนักงานในอนาคตต้องกว้างขวางมาก

พวกเขาเพิ่งออกมาจากอาคารสำนักงานได้ไม่นาน ผู้เฒ่าลู่ก็ตะโกนว่า

“หนานหน่าน เธอกับเสี่ยวฮ่าวกลับไปพักผ่อนเถอะ ที่นี่เหลืองานไม่มากแล้ว เราว่าจะทำความสะอาดที่นี่สักหน่อย ฝุ่นหนาเกินไป ไม่ดีต่อสุขภาพของเธอ”

ลู่เซิ่งหมินยังพูดสมทบด้วยว่า “เสี่ยวฮ่าว รีบพาหนานหน่านกลับบ้านเถอะ พอจัดระเบียบอิฐพวกนี้เรียบร้อยแล้ว ก็ไม่เหลืองานอื่นแล้วล่ะ”

“ช่วงนี้ทุกคนทำงานหนักหน่อยนะคะ” กู้หนานมองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของทุกคน อดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้

“พวกเราไม่ได้ทำงานหนักเกินไป พวกคนงานต่างหากที่ลงแรงของจริง สวี่เจิงทำงานหนักมาก เขาอยู่กับคนงานจนเลิกงานตลอด” ผู้เฒ่าลู่มองเห็นความทุ่มเทของสวี่เจิงในช่วงเวลาที่ผ่านมา

ทัศนคติของเขาที่มีต่อบุคคลนี้เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

กู้หนานออกปากอย่างกล้าหาญ “ถ้าโรงงานเปิดดำเนินการเมื่อไหร่ ทั้งสวี่เจิงและคุณอาจะกลายเป็นหัวหน้าโรงงานทันที”

สิ้นคำพูดของกู้หนาน บนใบหน้าของสวี่เจิงก็ปรากฏรอยยิ้มกว้าง “พี่สะใภ้ ผมจะทำงานอย่างเต็มที่แน่นอนครับ”

เมื่อลู่ฮ่าวและกู้หนานกำลังจะเดินกลับบ้าน พวกเขาเจอกับชาวบ้านหลายคนระหว่างทาง หลายคนเข้ามาทักทายพวกเขาเพื่อแสดงความยินดี รวมถึงสอบถามเกี่ยวกับการรับสมัครคนงานในโรงงาน

หลังจากกลับถึงบ้าน ลู่ฮุ่ยฟางรีบไล่ให้กู้หนานไปพักผ่อน ไม่ปล่อยให้เธอหยิบจับอะไรทั้งนั้น

กู้หนานไม่อยากนอนพักในบ้านของลู่ฮุ่ยฟาง จึงพูดกับลู่ฮ่าวว่า “เราไปคุยกันที่อาคารหลังเล็กกันดีกว่า”

ลู่ฮ่าวหยิบเสื้อโค้ทมาคลุมให้กู้หนาน จากนั้นก็ไปที่บ้านหลังเก่า ทั้งสองคนเดินขึ้นบันไดพร้อมกับถือม้านั่งขึ้นไปด้วย

ในหมู่บ้านนี้มีเพียงครอบครัวของพวกเขาเท่านั้นที่มีบ้านสองชั้น เมื่อยืนอยู่ที่นี่ จะสามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบของหมู่บ้านได้

ลู่ฮ่าววางม้านั่งลง ยืนพิงราวระเบียงกับกู้หนาน มองไปยังทิวทัศน์ของหมู่บ้านพร้อมกับตั้งคำถามทันทีว่า “เธอจะยกโรงงานให้คุณอากับสวี่เจิงดูแลงั้นหรือ?”

กู้หนานหันไปสบตากับลู่ฮ่าว ถามความคิดเห็นของเขา “คุณคิดยังไงกับพวกเขาคะ?”

“ฉันไม่มีปัญหากับอาเขยอยู่แล้ว”

ความหมายของลู่ฮ่าวนั้นชัดเจน

กู้หนานอธิบาย “สวี่เจิงเปลี่ยนไปมาก เห็นได้ชัดว่าเขาอยากสร้างตัวทำอาชีพอย่างจริงจัง นอกจากนี้ เขากับเจียงผิงก็เคยทำงานในโรงงานแปรรูปวัสดุยามาก่อน แทบไม่ต้องห่วงเรื่องประสบการณ์การทำงานเลย ฉันคิดว่าในเมื่อเขามีความสามารถ เราก็สามารถมอบหมายให้เขาทำงานในส่วนนี้ได้”

เธอมองไปที่ลู่ฮ่าวแล้วถามอย่างจริงจัง “หรือว่าคุณยังปล่อยวางจากเรื่องในอดีตของเขาไม่ได้?”

ลู่ฮ่าวส่ายหัว “เปล่า ฉันไม่มีอคติเหลืออยู่แล้ว ฉันเองก็เห็นการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีของเขาด้วยเหมือนกัน แค่ไม่อยากให้เธอเอาความไว้ใจไปเสี่ยง”

“ฉันรู้ค่ะ ก่อนหน้านี้คุณอาเคยทำงานเป็นนักบัญชีของหมู่บ้าน จากนี้ไป กิจการการเงินของโรงงานควรตกอยู่ในความรับผิดชอบของคุณอา ส่วนสวี่เจิงจะรับผิดชอบฝ่ายปฏิบัติงานเป็นหลัก”

ความกังวลของลู่ฮ่าวไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล กู้หนานยอมรับฟังโดยธรรมชาติ และได้วางแผนแก้ไขสถานการณ์ไว้ในใจก่อนแล้ว

เมื่อกู้หนานพูดแบบนี้ ลู่ฮ่าวก็รู้สึกโล่งใจตอบกลับว่า “วิธีนี้ดีที่สุดแล้ว”

ทั้งสองยืนอยู่ชั้นบน ทอดสายตามองฉากด้านล่าง ไม่นานลู่ฮ่าวก็ถามด้วยรอยยิ้ม “เธอคิดอะไรตอนที่ยืนอยู่ตรงนี้?”

“ฉันคิดหลายอย่างเลย” กู้หนานมองไปที่สวนผักตรงชั้นล่าง ก่อนจะถอนหายใจ “ที่นี่มีความทรงจำเกิดขึ้นมากมาย”

“วันนี้เมื่อปีที่แล้ว เราสองคนยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ”

แต่ตอนนี้ภรรยาของเขากำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่

กู้หนานแก้ไขคำพูดให้เขาว่า “ไม่ พูดกันตามตรง เราสองคนยังไม่ได้เจอกันเลยด้วยซ้ำ”

“ฉันยังคิดถึงตอนที่ฉันเพิ่งแต่งงานกับคุณใหม่ ๆ ได้อยู่เลย” ณ ตอนนี้ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ตราตรึงอยู่ในใจของเธอ ทุกภาพในอดีตคือความทรงจำที่สวยงาม

“ทำไมหรือ?” ลู่ฮ่าวมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ตอนนั้นเธอต้องทุกข์ทรมานไม่น้อยเลยนะ”

กู้หนานเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มกว้าง “ไม่ทุกข์ทรมานซะหน่อย ฉันชอบความรู้สึกตอนถูกคุณโจมตีจะตายไป”

ลู่ฮ่าวใช้มือบีบใบหน้าตัวเอง แสร้งทำหน้าตาดุร้าย “นั่นเป็นเพราะปู่วางยาฉัน”

กู้หนานตะคอกอย่างเย็นชา “นั่นก็เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของคุณไม่ใช่หรือ? ใครบอกให้คุณไม่เชื่อแพทย์แผนจีนโบราณกันล่ะ”

ลู่ฮ่าวมองไปยังใบหน้ากลมกลึงของเธอ จากนั้นก็เริ่มหยอกล้อ “พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ตอนนั้นเธออ้วนมากเลยนะ”

กู้หนานกลอกตาใส่เขา “ออกไปนะ ฉันอ้วนตรงไหนกัน?”

“ไม่อ้วนก็ได้ แค่อาการบวมน้ำหลังจากกินฮอร์โมนเท่านั้นเอง”

เขายังจำใบหน้าประหนึ่งอ่างน้ำใบใหญ่นั่นได้อยู่เลย

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ขยะแขยงเธอ แค่รู้สึกสงสาร ถือเป็นโชคดีของเธอที่ไม่กินเข้าไปมากกว่านั้น

“ผู้ชายทุกคนบนโลกมองคนจากภายนอกเหมือนกันหมดเลยสินะ ฉันยังจำได้ว่าตอนที่ฉันผอมลงและสวยขึ้น ทัศนคติของคุณที่มีต่อฉันก็เปลี่ยนตาม”

“ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย”

ลู่ฮ่าวมองเธอยิ้ม ๆ พร้อมกับพูดน้ำเสียงนุ่มนวล “พลังงานบางอย่างในตัวเธอต่างหากที่ดึงดูดฉัน”

กู้หนานยิ้มให้เขา ก่อนจะเอนตัวซบพิงไหล่อีกฝ่าย ใบหน้าฉาบทาบด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

พระอาทิตย์กำลังจะเคลื่อนลับขอบฟ้า เป็นภาพที่สวยงามมาก

น่าเสียดายที่ฉากอันสวยงามตรงหน้า ถูกขัดจังหวะโดยป้าหวังที่ตะโกนถามขึ้นมาจากข้างบ้าน “หนานหน่าน วันนี้ฉันลืมถามเธอไปซะสนิท โรงงานของเธอรับสมัครคนอายุเยอะอย่างฉันเข้าทำงานหรือเปล่า?”

ป้าหวังยืนอยู่ระหว่างรั้วกำแพงที่ทรุดพัง เงยหน้าขึ้นมองร่างทั้งสองที่ยืนอยู่หน้าระเบียงบนชั้นสอง ตะโกนถามเสียงดังทีเดียว