ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 428 เบี่ยงประเด็น

บทที่ 428 เบี่ยงประเด็น

เหยียนซีรู้จักเหยียนเฟิงดี เมื่อเธอได้ยินคำพูดของฉินซีรั่วและเห็นว่าเหยียนเฟิงห้ามเอาไว้เช่นนั้น ตนจะไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างไร จู่เหรินทั้งสองคนพูดจาล่วงเกินฉินซีรั่ว เหยียนเฟิงที่ไม่เก่งเรื่องการใช้คำพูดจึงโกรธเคืองและลงไม้ลงมือแทน

หากคนที่ทำเรื่องเหล่านี้คือฉินซีฉือ มันคงจะไม่มีใครมองว่าเป็นเรื่องแปลกหรือคิดว่าเขามีความผิด แต่หากเป็นเหยียนเฟิง เรื่องนี้จะทั้งนำชื่อเสียงเสียหายมาสู่ฉินซีรั่ว และยังส่งผลเสียต่อชายหนุ่มด้วยเช่นกัน

คนที่จิตใจไม่ดีบางคนจะพูดว่าฉินซีรั่วขอให้เหยียนเฟิงใช้อำนาจช่วยเหลือนาง

สำหรับเหยียนเฟิง จะต้องมีคนพูดถึงเขาลับหลังอย่างแน่นอน ว่าเขากำลังใช้อำนาจของตนเพื่อกลั่นแกล้งผู้อื่น ไม่แน่ว่าเรื่องอาจจะไปถึงฝ่ายตรวจการและอาจจะเกิดการปลดชายหนุ่มออกจากตำแหน่ง ดังนั้นก่อนที่เจิ้งจู่เหรินจะพูดอะไรต่อ เธอจึงขึ้นเสียงใส่เขาทันที “หุบปาก!”

เหยียนซีทำราวกับระงับความโกรธไม่ไหวอีกต่อไปจนทุบโต๊ะเสียงดัง ทุกคนที่นั่งอยู่ในโรงน้ำชาสะดุ้งเฮือก และเกิดความเงียบสงัดขึ้นมาครู่หนึ่ง เจิ้งจู่เหรินเองก็ตกใจเช่นกัน

หญิงสาวชี้นิ้วไปที่บัณฑิตทั้งสองที่นั่งอยู่บนพื้น “มันจะมีประโยชน์อะไรที่พวกเจ้าเฝ้าอ่านตำรานักปราชญ์และเรียนรู้เรื่องคุณธรรม หากพวกเจ้าไม่ได้นำมันมาปฏิบัติใช้! ความรู้ขั้นสูงเหล่านั้นไม่ได้ช่วยทำให้พวกเจ้ารู้สึกผิดชอบชั่วดีขึ้นมาเลยหรือ ครอบครัวของแม่นางฉินถูกสังหาร การถูกเป่ยหมานลักพาตัวไปก็ทำให้โศกเศร้ามากอยู่แล้ว มีสตรีกี่ครอบครัวในเหลียวโจวที่ถูกศัตรูลักพาตัวไป ครอบครัวของพวกเขาต้องแตกแยก แทนที่พวกเจ้าจะเกลียดชังและมองว่าเป็นความผิดของพวกเป่ยหมาน แต่กลับมองว่าเป็นความผิดของสตรีไร้ทางสู้ พวกเจ้าสองคนกล้าบอกคนอื่นว่าเป็นคนเหลียวโจวได้อย่างไร! คนอื่น ๆ จะเข้าใจว่าบัณฑิตจากเหลียวโจวไร้ยางอายอย่างพวกเจ้าหรือไม่ ทุกอย่างประจักษ์อย่างชัดเจนว่าเป็นความผิดของฝ่ายใด ทว่าพวกเจ้ากลับมองข้ามความชั่วร้ายของศัตรู และมาพูดจาดูถูกสตรีผู้เป็นเหยื่ออย่างนั้นหรือ!”

“ข้าเสียใจมากจริง ๆ ที่อนุญาตให้คนเช่นนี้ร่วมขบวนมาด้วยกัน ต่อหน้าพวกเจ้าแสดงความเป็นพี่น้องกับฉินซีฉือ แต่ลับหลังกลับคิดเอาเปรียบเขาและน้องสาว ซ้ำยังดูถูกนางด้วยคำพูดสกปรก ทำลายเกียรติของผู้อื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีหัวคิด เช่นนี้การศึกษาความรู้ขั้นสูงไปก็ไร้ประโยชน์ หากพวกเจ้ามีคุณธรรมต่ำเตี้ยดั่งสุนัขเช่นนี้!” เหยียนซีมองไปทางจู่เหรินคนอื่น ๆ จากเหลียวโจว “เป่ยหมานบุกเข้ามาทางชายแดนและทำร้ายผู้คนของเรา พวกเจ้าคิดว่าเป็นความผิดของชาวแคว้นเว่ยจริงหรือ”

ใครเล่าจะกล้าคิดเช่นนั้น บัณฑิตที่นั่งอยู่ต่างส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว “ทุกอย่างเป็นเพราะความอุกอาจของพวกเป่ยหมานทั้งสิ้น และสมควรจะโทษว่าเป็นความผิดของศัตรูเหล่านั้น!”

“ข้าหวังจะได้แก้แค้นพวกคนเลวเหล่านั้น และสังหารพวกมันด้วยตนเอง…”

“ถูกต้อง! สิ่งที่ชาวเหลียวโจวเกลียดที่สุดก็คือพวกเป่ยหมาน”

“พวกเจ้าสองคนได้ยินชัดเจนแล้วหรือไม่” เหยียนซีมองไปทางกู้จู่เหรินและเจิ้งจู่เหริน “เช่นนี้จึงจะสามารถเรียกตัวเองว่าเป็นชาวเหลียวโจวได้ พวกเราล้วนเป็นคนแคว้นเว่ยที่เกลียดชังศัตรู พวกเจ้าทั้งสองลืมความทุกข์ยากของบรรพบุรุษไปแล้วอย่างนั้นหรือ ช่างน่าอับอายจริง ๆ การที่พี่ชายของข้าทุบตีเจ้ายังถือเป็นการทำให้มือของเขาแปดเปื้อนเสียด้วยซ้ำ!”

เธอพูดพลางมองชายทั้งสองด้วยสีหน้ารังเกียจ “มอบยาชั้นดีให้พวกเขาแล้วไล่ออกจากโรงน้ำชาอวี่เซิ่นไป และแจ้งเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้แก่โรงน้ำชาทุกแห่งด้วย บอกพวกเขาว่าข้าไม่ต้อนรับคนทรยศบ้านเกิดเช่นนี้ให้เข้าโรงน้ำชาเด็ดขาด”

ผู้จัดการโรงน้ำชารีบตอบรับ และขอให้ท่านหมอช่วยทำแผลจัดยาตามคำสั่งของท่านหญิงทันที ตามด้วยการไล่บัณฑิตทั้งสองออกไปพร้อมสัมภาระทั้งหมด

ผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ ในโรงน้ำชาเข้าใจว่าเป็นความผิดของสองคนนั้นที่ดูถูกคนเหลียวโจวด้วยกันเอง จึงพากันแยกย้ายไปพูดคุยกันเงียบ ๆ บ้างรู้สึกว่าทุกอย่างคลี่คลายแล้ว แต่บางคนก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ทว่าก็ไม่อาจทราบได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เหยียนซีไม่มอบโอกาสให้ใครได้ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งสิ้น เธอขอให้ฉินซีฉือและคนอื่น ๆ เขียนเรื่องที่เกิดขึ้นเพื่อเผยแพร่งานเหล่านี้ในหมู่บัณฑิตเกี่ยวกับความรักในบ้านเกิดทันที มันสร้างความเกลียดชังต่อศัตรูให้ขยายวงกว้างออกไป และยังเชิดชูความยิ่งใหญ่ในชัยชนะของแคว้นเว่ยด้วยการให้พวกเขาเขียนจดหมายแสดงความยินดีต่อกองทัพพิทักษ์เขตแดน จากนั้นก็ให้ผู้จัดการโรงน้ำชาอวี่เซิ่นทุกแห่งนำงานเขียนและจดหมายเหล่านี้ไปคัดลอก พร้อมรวบรวมไว้ที่โรงน้ำชา เพื่อให้ทุกคนที่เข้ามายืมตำราได้อ่านเรื่องเหล่านี้โดยทั่วกัน

“หลังจากเข้าเมืองหลวง ข้าจะให้สามีถวายงานนี้แก่ฝ่าบาททันที พระองค์จะทรงยกย่องผู้ที่มีความซื่อตรงและเสียสละเพื่อแคว้นอย่างแน่นอน” เหยียนซีมองทุกคนในโรงน้ำชา แล้วกล่าวเป็นนัยว่านี่เป็นโอกาสดีที่งานเขียนนี้จะไปอยู่หน้าพระพักตร์ของจักรพรรดิ

หากข่าวเรื่องการทำร้ายร่างกายนี้ถูกแพร่งพรายออกไป เหยียนเฟิงจะต้องเป็นฝ่ายผิดอย่างแน่นอน

หญิงสาวเดาได้ว่าจู่เหรินทั้งสองใช้วาจาเช่นไรเมื่อกล่าวถึงฉินซีรั่ว หากเธอปล่อยให้พวกเขาเอ่ยปากออกมาต่อหน้าทุกคน ในสายตาของบัณฑิตที่เป็นบุรุษเช่นเดียวกัน ย่อมรู้สึกว่าตนเองเหนือกว่าสตรี และคงมองว่าเป็นเรื่องทั่วไปที่สตรีผู้แปดเปื้อนจะต้องถูกกล่าวถึงเช่นนี้

ดังนั้นเมื่อคาดเดาต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ได้แล้ว หญิงสาวจึงไม่ยอมเปิดโอกาสให้จู่เหรินทั้งสองได้กล่าวถ้อยคำเหล่านั้นออกมา และเลือกเบี่ยงประเด็นด้วยการเปรียบฉินซีรั่วว่าเป็นหนึ่งในพี่น้องเหลียวโจวและชาวแคว้นเว่ย การพูดจาดูถูกนางก็ไม่ต่างจากการว่าร้ายพวกเดียวกันเอง อีกทั้งยังเมินเฉยต่อความเลวทรามของฝ่ายศัตรู ซึ่งถือเป็นการเข้าข้างเป่ยหมาน ทั้ง ๆ ที่พวกเขาเป็นชาวเหลียวโจว การนำเรื่องนี้มาเปรียบเทียบจึงทำให้ทุกคนเห็นด้วยกับนางและไม่กล้าโต้แย้งออกมา

แม้จะมีคนในที่นี้ได้สติและรู้ตัวขึ้นมาว่าสิ่งที่เหยียนซีพูดเป็นเรื่องไม่สมเหตุสมผล แต่เมื่อพวกเขาเห็นว่างานเขียนของพวกตนได้รับการรวมเล่มเป็นตำราและได้ผลประโยชน์ด้วย มีหรือจะกล้ากลับมาวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ย้อนหลังอีก ยิ่งไปกว่านั้น ชัยชนะครั้งใหญ่นี้ย่อมต้องหลีกไม่พ้นการยกย่องในความสามารถของเหยียนเฟิง ในแง่ที่เขาเป็นทั้งแม่ทัพแนวหน้าผู้กล้าหาญและยังเป็นคนสังหารผู้นำเป่ยหมานด้วยตัวคนเดียว หากงานเขียนของพวกเขาเลือกที่จะเชิดชูชายหนุ่มแล้ว เช่นนั้นจะต้องมาเปิดเผยเรื่องทะเลาะวิวาทเช่นนี้ออกมาให้ตนเองเสียความน่าเชื่อถือไปทำไม

ทำเช่นนั้นก็เท่ากับตบหน้าตนเองไม่ใช่หรือ

นอกจากนั้นทั้งตระกูลเหยียนและใต้เท้าหลิวคงจะไม่พอใจอย่างแน่นอน

ดังนั้นเมื่องานที่เขียนยกย่องชัยชนะของแคว้นเว่ยมีมากมายขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องการทำร้ายร่างกายจู่เหรินของเหยียนเฟิงก็กลายเป็นเรื่องที่ชอบธรรมขึ้นมาในทันที

หลังจากกู้จู่เหรินและเจิ้งจู่เหรินถูกขับไล่ออกมาจากโรงน้ำชา พวกเขาก็เดินทางต่อไปด้วยตนเอง ทว่ากลับถูกปล้นและได้รับบาดเจ็บระหว่างทาง ทำให้ต้องย้อนกลับไปเหลียวโจวอย่างสิ้นหวัง

เหยียนซียังไม่วางใจ จนกระทั่งได้ยินว่าทั้งสองกลับไปถึงเหลียวโจวแล้ว

หลังจากทุกอย่างคลี่คลายลงแล้ว เธอก็รีบหันไปเอ็ดเหยียนเฟิงทันที “บอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะ! ในเมื่อท่านไม่อาจทนฟังผู้อื่นดูหมิ่นแม่นางฉินได้ เหตุใดจึงยังไม่ยอมรับว่าตนเองมีไมตรีต่อนาง ท่านขอนางแต่งงานเร็ว ๆ เข้าเถิด ท่านเป็นห่วงนางจนทำร้ายคนไปแล้ว เรื่องนี้อาจจะย้อนกลับมาทำลายหน้าที่การงานท่านในอนาคตอีกก็ได้นะเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้สนใจเรื่องตำแหน่งเลย มันไม่เหมาะกับข้ามาตั้งแต่แรก…” เหยียนเฟิงคิดจริง ๆ ว่าเขาไม่ได้เป็นขุนนางที่เก่งกาจเลย

“ท่าน… พี่สาว ท่านดูเอาเถิด พี่ชายเห็นความรักสำคัญกว่าชื่อเสียงตนเองแล้ว!” เหยียนซีส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ เธอตีเขาสักทีได้หรือไม่ นี่คือพี่ชายของตนแน่หรือ แม้จะขุ่นเคืองใจ แต่ก็ทำได้เพียงหันไปบ่นกับเหยียนหลิ่วเท่านั้น “ต้องทำอย่างไรเขาถึงจะเข้าใจเรื่องเหล่านี้เสียที” จากนั้นเธอก็หันกลับไปพูดกับเหยียนเฟิงอีกครั้ง “พี่ชาย ข้าจะบอกท่านให้ชัดเจนนะเจ้าคะ ตอนนี้ที่ท่านรู้สึกโกรธเคืองคนเหล่านั้น มันเป็นเพราะท่านมีไมตรีต่อแม่นางฉินอย่างไรเล่า! หากเรื่องที่สองคนนั้นพูดและเรื่องที่ท่านพยายามจะปกป้องนางถูกแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของแม่นางฉินจะเสียหาย และเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว หากท่านไม่ยอมสู่ขอนาง คำนินทาว่าร้ายและข่าวลือเสียหายต่าง ๆ จะกดดันนางจนถึงตายได้ทีเดียว…”

เหยียนซีเอ่ยอย่างจริงจังทุกคำพูด เธอเหนื่อยกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง หากเหยียนเฟิงยังคิดไม่ได้ ตนก็อยากจะตามไปสังหารสองคนนั้นเพื่อปิดปากจริง ๆ!

“อื้อ” เหยียนเฟิงก้มหน้าหลบตาอย่างดื้อรั้น การถูกน้องสาวดุเช่นนี้น่าอายเหลือเกิน ใครเป็นพี่เป็นน้องกันแน่ หลังจากถูกกดดันอย่างหนัก เขาก็เอ่ยเสียงเบาในลำคอออกมา

“ต้องรอให้มีคนมาบังคับท่านเช่นนี้หรือถึงจะยอมรับได้ ท่านจะยอมแต่งงานแล้วใช่หรือไม่” เหยียนซีถามเสียงเรียบ ทันใดนั้นเองที่ชายหนุ่มเพิ่งจะตระหนักได้ถึงสิ่งที่ตนเองเผลอรับปากออกไป เขาหันไปมองเหยียนหลิ่วด้วยความสับสน

เหยียนหลิ่วจ้องเหยียนเฟิง “พี่ชาย ท่านคิดจะแต่งงานกับแม่นางฉิน และรับนางมาเป็นพี่สะใภ้ของข้าจริง ๆ งั้นหรือเจ้าคะ”

“อื้อ”

ในที่สุด… เหยียนซีถอนหายใจออกมา และคิดว่าเมื่อเดินทางไปถึงเมืองหลวง ตนต้องเป็นธุระเตรียมงานแต่งงานให้พี่ชายและว่าที่พี่สะใภ้เสียแล้ว

หลังจากตอบตกลงไปเช่นนั้นแล้ว เหยียนเฟิงก็พลันรู้สึกว่าความวุ่นวายในจิตใจผ่อนคลายลงไปมาก ชายหนุ่มรู้ว่าฉินซีรั่วสนใจตน แต่เขาก็ยังลังเลว่าตัวเองมีความคิดต่อนางอย่างไร แต่เมื่อพบเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ตอนที่เห็นว่าฉินซีรั่วกำลังจะเปิดเผยคำพูดที่สองคนนั้นดูหมิ่นนางออกมาเพื่อปกป้องไม่ให้เขาเสียชื่อเสียง เหยียนเฟิงก็เริ่มเข้าใจขึ้นมา

คงจะดีไม่น้อยหากเขาได้ผู้หญิงดี ๆ เช่นนางมาอยู่เคียงข้างเป็นคู่ชีวิต