ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 172 รสหวานตามมาทีหลัง

บทที่ 172 รสหวานตามมาทีหลัง

เหยียนซีรู้สึกว่าเว่ยเฉิงนั้นโชคร้ายที่ต้องพบเจอกับบิดาอย่างผิงอ๋อง ที่ปฏิบัติตนอย่างไร้เหตุผล จงใจลากบุตรชายกลับไป เพราะเกรงว่าเขาจะได้รับชื่อเสียงและการสรรเสริญจนเกินไป …ต้องมีความคิดแบบไหนกันนะ?

ในความเป็นจริง เมื่อพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว เธอ เว่ยเฉิง และหลิวเหิง ทั้งสามคนต่างโชคร้ายพอ ๆ กัน พวกเขาทั้งหมดล้วนเจอบิดาที่หลอกลวง

เธอทำขนมไหว้พระจันทร์บัวหิมะด้วยความเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน และใส่ใจเป็นพิเศษ

ขนมไหว้พระจันทร์บัวหิมะยังคงมีสี่สี ทว่าคราวนี้กลับไม่ได้ใส่แค่ไส้ถั่วบดอีกต่อไป แต่กลับมีถึงห้าไส้ ตอนนี้เหยียนซีมีเวลาว่างและใช้เงินจำนวนมากสำหรับซื้อแตงทิเบตจากพ่อค้าตะวันตกในตลาด เพื่อนำกลับมาทำไส้แตงทิเบต ไส้มะเดื่อ ไส้ลูกท้อสีเหลือง ไส้ฟักเขียว และไส้ลูกแพร์ที่ในฤดูใบไม้ร่วง

อากาศท่ามกลางฤดูใบไม้ร่วงค่อนข้างแห้ง เธอต้มลูกแพร์กับน้ำผึ้งผลส้ม

ครั้งเมื่อมาถึงเมืองหลวง เหยียนซีพบว่าน้ำผึ้งค่อนข้างเป็นที่นิยม ชาวบ้านสามารถนำน้ำผึ้งมาทำขนมต่าง ๆ มากมาย ทว่าเหตุผลหลักก็คือน้ำผึ้งมีน้อยจนเกินไป ในขณะที่น้ำตาลกลายเป็นของฟุ่มเฟือย ทำให้น้ำผึ้งกลายเป็นสินค้าที่มีราคาสูงส่งท่ามกลางสินค้าฟุ่มเฟือย

อย่างไรเธอก็กลายเป็นเด็กสาวที่มั่งคั่งขึ้นเพียงเล็กน้อย และเป็นเจ้าของลานบ้านเดี่ยวภายในเมืองหลวง เงินหลายพันตำลึงนอนเกลื่อนกลาดอยู่ในกระเป๋า ดังนั้นเหยียนซีจึงตัดสินใจซื้อ… กระบอกเล็กอย่างใจกว้าง

หลิวเหิงพาเด็กหญิงออกมาข้างนอก และอดจะขบขันไม่ได้เมื่อเหลือบเห็นนางกัดฟันแน่นขณะเอามือโอบกอดกระบอกน้ำผึ้ง จึงหยิบเงินตำลึงออกมา “ซื้อเพิ่มอีกหน่อยสิ”

ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดล้วนได้รับเงินปันผลจากโรงน้ำชา ขณะที่หลิวเหิงเองได้รับโชคเช่นกัน ทว่าเขากลับไม่ได้ออกไปไหนเลย นอกจากออกไปซื้อตำรา ทำให้เขาแทบไม่ได้ใช้จ่ายเงิน

เหยียนซีผลักเงินกลับเข้าไปในมือของเขาอย่างรุนแรง “เงินที่ข้าให้ท่านไป ไม่ได้ให้ท่านมาใช้ตามอำเภอใจนะเจ้าคะ” จากนั้นเธอจึงหยิบเหรียญทองแดงออกมา และนับมันให้ได้สองสามเหรียญ “เถ้าแก่ ตักน้ำผึ้งตามจำนวนเงินนี้ให้ข้าหน่อยเจ้าค่ะ”

เถ้าแก่มองดูเงินจำนวนหนึ่งลอยหายไปอย่างทุกข์ใจ และมองไปที่เงินของเหยียนซี ค่อย ๆ ตักน้ำผึ้งใส่กระบอกไม้ไผ่ ชั่งน้ำหนักและมอบให้นาง “แม่นางน้อย น้ำผึ้งนี้ดีต่อผิวของเจ้ามากนะ แถมรสชาติก็อร่อย”

เหยียนซีแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน และเดินถือกระบอกน้ำผึ้งกลับไป

หลิวเหิงรู้สึกว่าเหยียนซีประหยัดมากจนเกินไป “ซีเอ๋อร์ หากเจ้าชอบก็แค่ซื้อเพิ่ม เถ้าแก่บอกว่าเอามาชงชาก็อร่อยเหมือนกันมิใช่หรือ?”

“การชงชาใส่แอปเปิลหรือใส่น้ำตาลก็อร่อยเหมือนกันเจ้าค่ะ อย่าใช้จ่ายสิ้นเปลืองนักเลย ท่านยังต้องรอสอบอีกสองปี หากสอบผ่านแล้ว ก็จะต้องมีค่าดูแลอีกมิใช่หรือเจ้าคะ? หากถูกส่งตัวไปต่างถิ่น ข้าถามชีวิตท่านเผยมาแล้ว …ช่างยากจนข้นแค้นนัก! ในขณะที่นายอำเภอหงกลับมีช่วงเวลาที่ดี เพราะครอบครัวมีเงินสำรอง หลังจากนี้ท่านยังต้องแต่งงานอีกมิใช่หรือ? การแต่งงานมีลูกย่อมมีค่าใช้จ่ายทุกปีนะเจ้าคะ”

หลิวเหิงคาดไม่ถึงว่าเหยียนซีจะวางแผนการอนาคตให้เขาตั้งแต่ตอนนี้ และอดไม่ได้ที่จะตะลึง จนกล่าวออกไปว่า “หลิวชุนหนิวใช้เงินแต่งสตรีเพียงแค่สิบตำลึงเท่านั้น”

ตั้งแต่หลิวชุนหนิวกลายมาเป็นผู้จัดการโรงน้ำชาอวี่เซิ่น ความนิยมของเขาก็เพิ่มสูงขึ้น ทำให้ปีนี้ครอบครัวของเขาสั่งให้เขาแต่งงาน เขาจึงเพิ่งแต่งงานได้ไม่นานนัก หลิวเหิงได้ยินอาต้ากับอาเอ้อร์กล่าวว่าหลิวชุนหนิวจ่ายเงินไปแค่สิบตำลึง ห้าตำลึงสำหรับงานเลี้ยง และอีกห้าตำลึงสำหรับค่าใช้จ่ายอื่น ๆ

“การแต่งงานกับสตรีต้องตระหนักถึงฐานะของครอบครัวทั้งสองฝั่งด้วย หลิวชุนหนิวแต่งงานกับสตรีจากหมู่บ้านเหยียนเซี่ย ทว่าหากท่านแต่งงานกับสตรีที่มาจากตระกูลสูงส่ง จะไม่ต้องจ่ายค่าสินสอดทองหมั้นมากกว่านี้หรือเจ้าคะ? สินสอดคือศักดิ์ศรีของบ้านสตรี ดังนั้นท่านอย่าได้ประหยัดนะเจ้าคะ” เหยียนซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อย่างไรมันขึ้นอยู่กับสินเดิมของสตรีด้วย หากบิดามารดาตระหนี่ ท่านก็จงอย่าให้สินสอดมากจนเกินไป”

หลิวเหิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เมื่อเห็นว่าเหยียนซีเริ่มวิตกกังวลราวกับท่านแม่ตัวน้อย เขาแตะมวยผมของเด็กหญิง “อย่ากังวลนักเลย เดี๋ยวจะแก่เร็ว”

เมื่อเห็นว่าเหยียนซีคิดวางแผนทุกอย่างสำหรับตนเอง หัวใจของเขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นราวกับดื่มน้ำผึ้งในวันซานฝู*[1]

เหยียนซี… ไม่ต้องการกล่าวอะไรอีกต่อไป

หลังจากกลับมาที่เรือน เหยียนซีตรงไปยังห้องครัว ยุ่งอยู่กับการทำแป้งและไส้ ขณะนั้นเองเหยียนหลิ่วก็เข้ามาช่วย

หลังจากทำงานจนกระทั่งถึงช่วงบ่าย ในที่สุดเหยียนซีก็ทำขนมไหว้พระจันทร์เสร็จหนึ่งชุด มีไส้ผลไม้สี่ชนิด และไส้ดั้งเดิมอีกสี่ชนิด และเนื่องจากเธอวางแผนจะส่งขนมพวกนี้ไปให้เว่ยเฉิง จึงซื้อกล่องพิเศษที่สามารถบรรจุรสชาติผลไม้จำนวนแปดชิ้น และรสชาติดั้งเดิมอีกแปดชิ้นได้

รอจนกระทั่งโจวหงมาถึง เธอก็บรรจุขนมไหว้พระจันทร์ทั้งสองกล่องลงไปในถุงใบใหญ่ที่มีอาหารตุ๋นชนิดต่าง ๆ ทั้งยังลูกแพร์ช่วงฤดูใบไม้ร่วงหนึ่งไหกับน้ำผึ้งผลส้มอีกหนึ่งไห และขอให้โจวหงนำกลับไป

วังของเว่ยเฉิงตั้งอยู่ในเมืองหลวง และเธอคิดว่ามันคงจะดีกว่าหากไม่ไปเดินป้วนเปี้ยนรอบ ๆ สถานที่อันสูงส่งเช่นนั้น ทั้งอีกฝ่ายกำลังได้รับความโปรดปราณ ทุกสายตากำลังจับจ้องไปที่เขา ดังนั้นคนตัวเล็กไร้ศักดิ์อย่างตนควรจะอยู่ให้ห่าง

ดังนั้นเมื่อโจวหงแวะมาครั้งก่อน เธอจึงบอกให้เขาแวะมาหาอีกทีในวันที่สิบสี่เดือนเจ็ด

โจวหงมองดูข้าวของหลายอย่างและฉีกยิ้มจนปากกว้างถึงใบหู

เหยียนซีชี้นิ้วไปที่ไหทั้งสองอีกครั้ง “ลูกแพร์ใบไม้ร่วงในไหนี้จะทำให้ปอดชุ่มชื่น บรรเทาอาการไอ ส่วนน้ำผึ้งผลส้ม ตักหนึ่งช้อนชาจะได้ชารสชาติกลมกล่อม ในนั้นมีน้ำผึ้งอยู่มากเจ้าค่ะ ตักเพียงช้อนเดียวก็หวานแล้วเจ้าค่ะ”

โจวหงจดบันทึกและกลับไปที่วังพร้อมกับสิ่งของมากมาย ขณะเดียวกับเว่ยเฉิงที่เพิ่งพูดคุยเรื่องการเมืองกับใต้เท้าหลินเสร็จ และยืนผ่อนคลายอยู่ที่หน้าประตู ก็มองดูเขากลับมาพร้อมกับเสบียงกองโตอย่างตื่นเต้น “เจ้าไปที่ร้านแม่นางน้อยเหยียนมาอีกแล้วหรือ?”

“องค์ชาย ครั้งนี้กระหม่อมไม่ได้ไปพ่ะย่ะค่ะ แต่แม่นางน้อยเหยียนทำขนมไหว้พระจันทร์ นางกล่าวว่านางไม่สะดวกเดินทางมา กระหม่อมจึงเดินทางไปรับ” โจวหงกล่าวและวางของลงบนโต๊ะในห้องโถง “กระหม่อมได้ยินหวังชีกล่าวว่าคราวนี้แม่นางน้อยเหยียนทำขนมไหว้พระจันทร์ไส้ผลไม้ อร่อยมากพ่ะย่ะค่ะ แม่นางน้อยเหยียนกล่าวว่าสองไหนี้จะทำให้ปอดชุ่มชื่น และบรรเทาอาการไอ ส่วนกระป๋องนี้เป็นชาผลไม้พ่ะย่ะค่ะ”

เขากล่าวในรวดเดียวและวางของลงบนโต๊ะทีละชิ้น

เว่ยเฉิงเปิดดูกล่องขนมไหว้พระจันทร์ และเห็นว่าขนมไหว้พระจันทร์ยังคงเป็นสีขาวเหมือนปกติ ทว่าไส้ด้านในกลับมีสีสันเพิ่มมากขึ้น เขาหยิบไส้ผลไม้ขึ้นมา ฉีกออกและสูดดมกลิ่นหอมของรสผลไม้ “นี่เป็นแตงทิเบตที่เป็นบรรณาการจากทางตะวันตกใช่หรือไม่?” เขาชิมรสชาติและอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้ม “สมกับเป็นแตงทิเบตจริง ๆ รสชาติอร่อยทันทีที่นำเข้าปาก”

หลังจากชิมรสชาติของแตงทิเบตอย่างละเมียดละไม เขาก็หยิบขนมอีกชิ้นที่มีสีมืดหม่นขึ้นมา “ไส้อะไรกัน?” เมื่อบิมันออกและลองชิม “ดูเหมือนจะเป็นไส้มะเดื่อ”

โจวหงกระวนกระวายใจเมื่อเห็นว่าองค์ชายกำลังจะยื่นมือออกมาอีกครั้ง “องค์ชาย อร่อยไหมพ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมยังไม่ได้ชิมเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ปีที่แล้วมีเพียงไส้ถั่วบด ไส้ผลไม้นี้กระหม่อมยังไม่เคยได้ลิ้มลองเลยพ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยเฉิงแบ่งขนมไส้มะเดื่ออีกครึ่งหนึ่งในมือตน “อีกครึ่งให้เจ้าแล้วกัน”

โจวหงทั้งยังทำท่าทางตลกในขณะที่กินขนมไหว้พระจันทร์บัวหิมะแสนอร่อย หมอกควันตลอดสองสามวันในใจของเว่ยเฉิงจางหายไป

โจวหงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นคิ้วเรียวของเว่ยเฉิงคลายออก เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่พระชายานั้นแสนสง่างามและมากด้วยคุณธรรม และองค์ชายก็นิสัยดีและใฝ่รู้ใฝ่เรียน เหตุใดท่านอ๋องถึงไม่ชอบใจ?

หากไม่ชอบก็ไม่เป็นไร ทว่าเมื่อเห็นว่าองค์ชายได้รับความโปรดปราณจากจักรพรรดิ ท่านอ๋องกลับแสร้งทำเป็นป่วยหนัก รับสั่งให้องค์ชายเสด็จกลับไปหย่งโจว หากไม่กลับไป ก็จะถูกท่านอ๋องกล่าวหาว่าอกตัญญูเอาได้ เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกับดักจับองค์ชาย

ช่วงนี้หน้าตาขององค์ชายดูหม่นหมอง ทว่าวันนี้คล้ายจะมีความสุขขึ้นเล็กน้อย

“องค์ชาย ชาผลไม้ดูดีทีเดียว ต้องการให้คนชงใส่จอกและลองชิมดูไหมพ่ะย่ะค่ะ?” โจวหงหยิบไหน้ำผึ้งผลส้มขึ้นมา “แม่นางเหยียนกล่าวว่ามีน้ำผึ้งอยู่มาก” เขากล่าวถึงน้ำผึ้งและคิดถึงท่าทางของเหยียนซี “กระหม่อมเห็นแม่นางเหยียนเป็นเช่นนั้น ก็รู้สึกปวดใจกับน้ำผึ้งเหล่านี้เหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยเฉิงรับถ้วยขึ้นมาลิ้มลองรสชาติ รู้สึกถึงรสเปรี้ยวและขมในปาก

ทว่าไม่นานก็กลับได้รสชาติหวาน หลังจากดื่มต่อไปเรื่อย ๆ รสขมฝาดก็ได้จางหายไป เหลือแต่เพียงกลิ่นหอมอมเปรี้ยว จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวชมเชย “ในเรื่องของการทำอาหาร นางช่างเชี่ยวชาญนัก ไม่นานมานี้ฝ่าบาททรงพระราชทานน้ำผึ้งมาให้หนึ่งกระปุกมิใช่หรือ ทว่าข้าไม่รู้สึกถึงความอยากเลย นำไปมอบให้เหยียนซีเถอะ ให้นางเป็นของขวัญตอบแทน”

[1] วันซานฝู คือ วันที่อากาศร้อนอบอ้าวที่สุดในรอบปีของจีน