ทะลุมิติยุค 70 กลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชค - บทที่ 571 ต้องการให้แม่ไปส่ง

บทที่ 571 ต้องการให้แม่ไปส่ง

ไป๋อวี้จัดการฉินเสี่ยวซู่ได้ง่าย ๆ เลยไม่ใช่หรือ?

เช้าวันรุ่งขึ้นฉินเสี่ยวซู่เก็บข้าวของเรียบร้อย โยนไว้หน้าประตูห้องของเธอ แล้วพูดว่า “แม่ครับ ผมจะกลับไปกองทัพแล้ว”

ฉินต้าซานเดินเข้ามา “รออีกสองวันเถอะ สองวันนี้ฉันยังมีธุระนิดหน่อย”

เพราะเหยียนเหอพบเบาะแสบางอย่างขณะจัดระเบียบคดีเก่าพอดี

ฉินเสี่ยวซู่พูดว่า “ผมไม่ต้องการให้พ่อไปส่ง แต่ผมต้องการให้แม่ไปส่งต่างหาก”

ฉินต้าซาน “…”

ไป๋อวี้เดินออกมาด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิง เธอยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย

“อะไรกัน? ให้พ่อนายไปสิ…”

ฉินเสี่ยวซู่พูดด้วยความตกใจว่า “ทำไมผมของเธอถึงยุ่งขนาดนั้น? น่าวจงขึ้นไปวางไข่ได้เลยนะนั่น!”

ไป๋อวี้เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถอดรองเท้าเขวี้ยงใส่เขา “น่าวจงเป็นตัวผู้นะ!”

ฉินเสี่ยวซู่วิ่งหนีไปสักพักก็กลับมาพร้อมรองเท้าของเธอ

“แม่ครับ ผมอยากให้แม่ไปส่งผม”

ไป๋อวี้สวมรองเท้าแล้วมองเขาอย่างหงุดหงิด

“ทำไมล่ะ?”

“ความจริงแล้วผมอยากขอเงินไปเองน่ะ ถ้าพวกเขาไม่ต้องการผมแล้ว ผมจะได้กลับมา”

ไป๋อวี้รีบพูดทันทีว่า “ไม่ได้หรอก”

ตอนนี้ยังมีพวกค้ามนุษย์เยอะเกินไป

แค่เดือนนี้ในเขตปกครองของฉินเจียถุนก็มีรายงานว่าคนหายตัวไปถึงสามครั้งแล้ว

แม้ว่ารูปร่างฉินเสี่ยวซู่จะเทียบเท่าผู้ใหญ่แล้ว แต่เขายังเป็นเด็กอยู่ดี อีกอย่าง ถึงเขาไปเองก็ไม่สามารถใช้รถทางการได้ เพราะถ้าไม่มีผู้ใหญ่บนรถด้วย เดี๋ยวจะมีคนพูดได้ว่าพวกเขาใช้รถทางการเพื่อส่งเด็ก

“ก็ใช่ไง? ผมเลยขอให้แม่ไปส่ง”

ฉินต้าซานหมดอารมณ์จะฟังแล้วเดินหนีไปเลย

ไป๋อวี้คิดในใจว่าวันนี้โรงงานเหมืองทองต้องตัดริบบิ้น…

แต่พอเห็นลูกชายยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น… “ได้! ฉันจะไปส่ง แล้วก็พาน้อง ๆ ของนายไปด้วย”

ถึงอย่างไรลูกรักก็ยังสำคัญที่สุด

ฉินเสี่ยวซู่พูดว่า “พาเสี่ยวกั่วไปก็พอแล้ว เสี่ยวสือไม่ต้องเลย”

ไป๋อวี้ “???”

ฉินเสี่ยวซู่พูดประโยคหนึ่งว่า “รถนั่งไม่พอหรอก”

เพราะเขาต้องเก็บที่นั่งไว้ให้จ้าวชิงชิงด้วย

ไป๋อวี้ได้แต่พูดว่า “ก็ได้ ก็ได้”

…

เพื่อส่งเขา ไป๋อวี้จำเป็นต้องไปลากตัวเหล่าจ้าวออกมา ให้เขาไปเป็นประธานในพิธีเปิดโรงงานเหมืองทองแทน

เหล่าจ้าวงงไปเลย “ทำไมเธอไม่ไปล่ะ? ตอนนั้นนักข่าวจะมาสัมภาษณ์กันทั้งนั้น นี่มันเป็นผลงานที่เธอทำมาหลายปีนะ”

ไป๋อวี้พูดว่า “ฉันยังเด็กเกินไป ถ้าจะโดดเด่นมากเกินคงไม่ดีนัก”

เหล่าจ้าวจ้องเธอ “พูดความจริงมาเถอะ”

“ฉันต้องไปส่งเสี่ยวซู่กลับเขตทหารค่ะ”

ไอ้เด็กตายซากเสี่ยวซู่นี่ซุกตัวอยู่ที่บ้าน คนอื่นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เลยคิดว่าเป็นวันหยุดเสียอีก!

แน่นอนว่าครอบครัวของเหล่าจ้าวและญาติพี่น้องของเขารู้เรื่องนี้

เหล่าจ้าวถามว่า “ทำไมไม่ให้ต้าซานไปส่งล่ะ?”

“ต้าซานบอกว่ามีคดีสองสามคดีที่ต้องกลับไปดูใหม่”

เหล่าจ้าวยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี “คดีอะไรกัน ไม่สามารถพักไว้ก่อนได้เหรอ?”

ไป๋อวี้ไม่สามารถอธิบายรายละเอียดได้ จึงตัดสินใจงอแง “ฉันไม่เอา ฉันจะไป!”

ใครจะรู้ว่าเหล่าจ้าวจะยอมตามใจเธอจริง ๆ “ได้ ๆ เธอไปเถอะ”

“ถ้าลุงเก๋อถาม ลุงก็บอกว่าฉันปวดท้องนะ”

เหล่าจ้าวโวยวาย “เธอจะฆ่าฉันเหรอ? คำโกหกแบบนี้ฉันยังคิดได้ดีกว่าเลย!”

ไป๋อวี้หัวเราะชอบใจแล้ววิ่งหนีไปทันที

ไม่นานกลุ่มสาว ๆ ที่แต่งตัวทันสมัยที่สุดในชุดสูทกางเกงก็วิ่งไล่ตามเธอไป

เห็นได้ชัดว่าพวกเธอยังไม่รู้ว่าเธอจะหนี พวกเธอยังคิดว่าการตามเธอไปคงไม่ผิดอะไร

…

ไป๋อวี้พาเสี่ยวกั่วขึ้นรถ

จ้าวชิงชิง ฉินเสี่ยวซู่และเสี่ยวกั่วจะนั่งด้านหลัง

ไป๋อวี้จึงต้องนั่งด้านหน้า

จ้าวชิงชิงพูดอย่างเกรงใจว่า “ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันที่มาแย่งที่นั่ง ไม่อย่างนั้นเราก็จะพาเสี่ยวสือมาได้”

ใครจะรู้ว่าฉินเสี่ยวซู่จะพูดว่า “ถ้าแม่ของฉันขี่ล่อเป็น พวกเราก็จะไปได้ทั้งหมด”

แค่ล่อไม่กี่ตัวจะเป็นปัญหาใหญ่สักแค่ไหนเชียว?

ไป๋อวี้หันหลังมาด่าว่า “ไอ้เด็กบ้า ยังกล้ามาดูถูกฉันอีก”

ฉินเสี่ยวกั่วพูดว่า “แม่คะ วันนี้แม่ยังไม่ได้รำไท่จี๋เลยนะ”

ไป๋อวี้รีบหันหน้ากลับไปทันที “แม่ยุ่งน่ะ ดูสิ ตั้งแต่เช้าแม่ยังไม่ได้หยุดพักเลย”

ฉินเสี่ยวกั่วพูดเสียงเบา “งั้นพรุ่งนี้นะคะ ไม่งั้นหนูไม่รู้จะไปรายงานปู่ยังไงแล้ว”

พอได้ยินแบบนั้นไป๋อวี้ก็แกล้งหลับทันที

ไม่นานฉินเสี่ยวกั่วก็เอนตัวพิงจ้าวชิงชิง

ฉินเสี่ยวซู่ลูบหัวเธอ “เธอเหมือนแม่ฉันเลย ขึ้นรถก็หลับ”

จ้าวชิงชิงหัวเราะพูดว่า “เสี่ยวสือก็เหมือนกัน”

ฉินเสี่ยวซู่เอนหัวพิงเธอ “ฉันก็เหมือนกัน!”

จ้าวชิงชิงโกรธจัด “ไปให้พ้น หนักจะตาย!”

พวกเขาสองคนคิดว่าไป๋อวี้หลับไปแล้ว จึงหัวเราะคิกคักกันอยู่ที่เบาะหลัง

ฉินเสี่ยวซู่บอกว่าตัวเองก็เหมือนแม่ จ้าวชิงชิงด่าเขาว่าเขาไม่ใช่ลูกแท้ ๆ สักหน่อย แต่ฉินเสี่ยวซู่ก็ยังไม่ยอมหยุด ทำเอาไป๋อวี้นั่งอยู่เบาะหน้างงไปเลย

เธอไม่กล้าตื่นตลอดทางเลยนะ!

แล้วทำไมฉินเสี่ยวซู่ถึงได้หน้าด้านไร้ยางอายขนาดนั้นกัน?

…

รอจนรถขับเข้าไปในเขตทหาร

พวกเขาถูกทหารยามที่ประตูหน้าขวางไว้

เหล่าเซี่ยเลยลงไปเจรจา “เช้านี้เราได้โทรศัพท์มาบอกแล้วว่าจะพาเด็กมาส่ง”

แต่อีกฝ่ายไม่รู้เป็นอะไร ไม่ยอมให้เข้าไปสักที แถมยังบอกอีกว่า “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาให้ญาติมาเยี่ยม”

เหล่าเซี่ยหยิบบุหรี่ออกมาส่งให้เขา “สหาย พวกเราไม่ได้มาเยี่ยมญาติ แค่มาส่งเด็กจริง ๆ พอส่งแล้วก็จะกลับเลย”

“งั้นให้เขาเข้าไปคนเดียว” สหายหนุ่มยืนกรานอย่างแน่วแน่ แล้วผลักบุหรี่คืนให้เขา

ตอนนั้นไป๋อวี้เดินลงมาพอดี

เธอรู้ว่าต้องมีคำสั่งจากเบื้องบนแน่นอน และทหารต้องปฏิบัติตามคำสั่งเป็นหน้าที่สำคัญ การไปเถียงกับหนุ่มน้อยคนนี้คงไม่มีประโยชน์

เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ขอโทษนะสหาย พวกเราได้โทรมายืนยันตั้งแต่เช้าแล้วจริง ๆ ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”

ทหารยามหนุ่มน้อยอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี ถือปืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่พอเห็นเธอยิ้มแย้มเดินเข้ามา ใบหน้าของเขากลับแดงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ฉันเป็นแม่ของฉินเสี่ยวซู่” ไป๋อวี้รีบแนะนำตัวเอง “คุณวางใจได้ พวกเราไม่ได้มารบกวนหรอก แค่อยากถามว่าเกิดอะไรขึ้นเท่านั้นเอง”

เธอยังดู… เด็กอยู่เลย…

ทหารยามหนุ่มเริ่มมีท่าทีอ่อนลง

“ผู้นำติงบอกว่า ให้สหายฉินเสี่ยวซู่เดินเข้าไปเอง”

ฉินเสี่ยวซู่มองอย่างงุนงง

จ้าวชิงชิงดึงแขนเสื้อเขา ส่งสัญญาณไม่ให้ก่อเรื่อง

ไป๋อวี้ถาม “ไม่ใช่ผู้นำหลี่หรอกเหรอ?”

“ผู้นำหลี่โดนย้ายไปแล้ว ผู้นำคนใหม่แซ่ติง”

ไป๋อวี้คิดสักครู่แล้วพูดว่า “เข้าใจแล้ว”

คงเป็นเพราะพันตรีซูคิดว่าทีมเดิมไม่เหมาะกับการฝึกทหารใหม่รุ่นนี้ จึงเปลี่ยนคนที่เหมาะสมมาแทน

ถึงอย่างไรฉินเสี่ยวซู่ก็ทำร้ายครูฝึก เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ เมื่อครูฝึกคนใหม่มาแล้ว การให้บทเรียนเป็นสิ่งที่จำเป็น

ไป๋อวี้ดึงฉินเสี่ยวซู่เข้ามาใกล้ แล้วจัดปกเสื้อให้เขา

ฉินเสี่ยวซู่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย “แม่ครับ…”

อาจเป็นเพราะสีหน้าของเธอดูจริงจังไปหน่อย

ไป๋อวี้พูดว่า “ทหารคือดาบของประเทศ รู้ไหมว่าการเป็นดาบที่มีคุณภาพนั้น สิ่งสำคัญที่สุดคืออะไร?”

ฉินเสี่ยวซู่กะพริบตาปริบ ๆ

“คือการเชื่อฟัง”

ความจริงครูฝึกเคยสอนเรื่องนี้มาแล้ว

ตอนนั้นเขาแค่ฟังผ่าน ๆ แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นจริง เขาถึงพบว่าตัวเองมักจะใจร้อน

“แสดงฝีมือให้ดี ๆ นะ” ไป๋อวี้ลูบหัวเขาเบา ๆ

“รับทราบครับ”

จ้าวชิงชิงเดินเข้ามา พลางพยักหน้าให้เขา

ฉินเสี่ยวซู่ยื่นมือออกไปชนกำปั้นกับเธอ

ไป๋อวี้ “…”

จากนั้นเขาก็แบกกระเป๋าของตัวเองแล้วเดินจากไป

ไป๋อวี้และจ้าวชิงชิงมองร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มด้วยความปลาบปลื้ม

พอทุกคนเข้าไปแล้ว ประตูก็ปิดลง… พร้อมฉินเสี่ยวกั่วตื่นแล้ววิ่งพรวดออกมา “พี่ชายหนูอยู่ไหน?!”