ทะลุมิติยุค 70 กลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชค - บทที่ 570 ดูแลเด็ก

บทที่ 570 ดูแลเด็ก

ฉินเสี่ยวซู่เคยชินกับการตื่นเช้าฝึกซ้อมในกองทัพ

หลังจากกลับมาบ้าน เพราะฉินเสี่ยวซู่เหนื่อยมากจึงนอนตื่นสายไปหน่อย แต่แล้วเขาก็เริ่มเบื่อ

ฉินเสี่ยวซู่ไม่ได้ออกไปไหนเลย จู่ ๆ เขาก็รู้สึกไม่ดี กลัวว่าคนอื่นจะมาถามเรื่องในกองทัพ กลัวจะทำให้ครอบครัวขายหน้า

ดังนั้นเขาเลยได้แต่อยู่เงียบ ๆ ในบ้านไม่ออกไปไหน

เดิมทีฉินเสี่ยวกั่วอยู่บ้านเป็นเพื่อนเขา แต่ต่อมาก็ทนความเหงาไม่ไหวต้องวิ่งออกไปเล่นข้างนอก

ฉินเสี่ยวซู่อยู่บ้านคนเดียว เห็นลูกคิดและเครื่องคิดเลขของไป๋อวี้ก็รู้สึกเจ็บใจ เขาถอนหายใจเดินออกไปข้างนอก แต่ออกไปไม่พ้นประตูใหญ่ ได้แต่นั่งอยู่ในลานบ้านเท่านั้น

พวกไก่ที่เลี้ยงไว้เดินไปมาอยู่แถว ๆ เท้าของเขา

น่าวจงไม่อยู่ น่าจะออกไปกับเสี่ยวสือแล้ว

อย่างไรเสียมันก็ชอบแต่ลูกคนเล็กของบ้านเท่านั้นแหละ แต่แน่นอนว่าต้องเป็นคนที่ลงจากเตียงเตาได้เองโดยไม่ต้องอุ้ม

นี่ก็ทำให้ฉินเสี่ยวซู่นึกขึ้นมาได้ว่าเขาเป็น ‘ผู้ใหญ่’ แล้ว

การที่น่าวจงไม่สนใจเขาถือเป็นหลักฐานสำคัญ

พอคิดได้แบบนี้ เขาก็เอามือเท้าคางถอนหายใจ

“พี่เสี่ยวซู่”

ตอนนั้นเอ่อร์เติ้งวิ่งเข้ามาแล้วพุ่งเข้าไปในห้องของฉินเสี่ยวซู่ทันที

“…นายจะทำอะไร?”

เอ่อร์เติ้งอุ้มขาตั้งวาดรูปของเขาออกมา

นี่เป็นสิ่งที่ไป๋อวี้สั่งให้คนทำให้เขา มีทั้งขาตั้งและกระดานวาดรูป

ปกติแล้วเก็บไว้ในห้องของฉินเสี่ยวซู่

เมื่อวานฉินเสี่ยวซู่ก็เห็นมันแล้ว เขายังสงสัยอยู่เลยว่ามันคืออะไรกันแน่

เอ่อร์เติ้งกางมันออกแล้วเริ่มวาดรูป ท่าทางของเขาดูคล่องแคล่วราวกับที่นี่คือบ้านของตัวเอง

ฉินเสี่ยวซู่วิ่งเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “นายวาดอะไรน่ะ?”

เอ่อร์เติ้งตอบ “ลูกเจี๊ยบ”

ฉินเสี่ยวซู่หัวเราะพูดว่า “ดีจัง วาดเสร็จแล้วให้ฉันดูด้วยนะ”

“มีใครอยู่บ้านไหม?”

ฉินเสี่ยวซู่เงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาโดยใช้ไม้เท้าค้ำยัน

เขาถามว่า “คุณเป็นใครหรือครับ?”

“ผมคือเหยียนเหอ นิติเวชจากสถานีตำรวจท้องที่”

เขาพยายามใช้ไม้เท้าเดินเข้ามาอย่างยากลำบาก

ฉินเสี่ยวซู่รีบเข้าไปพยุงเขาทันที “โอ้ ทำไมไม่ให้คนหารถเข็นมาให้ละครับ บ้านลุงจ้าวมีรถเข็นอยู่นะ ผมไปยืมให้ไหม?”

เหยียนเหอค่อย ๆ เคลื่อนตัวอย่างยากลำบากไปนั่งในลานบ้าน พลางพูดว่า “ไม่เป็นไร ๆ หมอบอกว่าผมต้องเคลื่อนไหวให้มากหน่อย”

ส่วนใหญ่เป็นเพราะฉินต้าซานไม่ชอบคนที่อ่อนแอเกินไป เขาจึงพยายามทำให้ตัวเอง ‘เข้มแข็ง’ ขึ้น

“หัวหน้าฉินไม่อยู่บ้านเหรอ?”

“อ๋อ พ่อผมไปธุระน่ะครับ”

เหยียนเหอมองดู ‘หนุ่มน้อย’ ที่สูงเกือบเท่าเขาแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง

สักพักเขาจึงถามว่า “ปีนี้นายอายุเท่าไหร่?”

ฉินเสี่ยวซู่ตอบว่า “สิบสองปีครับ”

เหยียนเหอ “?”

ฉินเสี่ยวซู่ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง “คุณคิดว่าแม่ของผมอายุน้อยใช่ไหม?”

เหยียนเหอพูดอย่างเก้อเขิน “หัวหน้าฉินดูยังหนุ่มมากเลยนะ”

ฉินเสี่ยวซู่พูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ผมเป็นเด็กที่พวกเขาเก็บมาเลี้ยงน่ะ”

เหยียนเหอรู้สึกทันทีว่าตัวเองได้ทำให้คนอื่นไม่พอใจเข้าแล้ว

ฉินเสี่ยวซู่เดินหนีไม่สนใจเขาอีกต่อไป

เอ่อร์เติ้งที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน

แท้จริงแล้วเหยียนเหอเห็นเขาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว แต่ไม่รู้จะเข้าไปทักทายอย่างไรดี

ตอนนี้เขาค่อย ๆ ใช้ไม้เท้าพยุงร่างของตัวเองอย่างยากลำบาก

“เอ่อร์เติ้ง นายกำลังวาดรูปอยู่เหรอ?”

เอ่อร์เติ้งตอบว่า “ใช่ครับ”

ลูกไก่หลายตัวปรากฏบนกระดาษแล้ว

แม้ว่าจะวาดอย่างเรียบง่ายและไม่มีเทคนิคอะไรมากนัก แต่มันดูมีชีวิตชีวามาก

ตอนแรกเหยียนเหอคิดว่าเขาคงวาดส่งเดชไปเรื่อย แต่พอมองดูอย่างแล้วกลับพบว่าไก่แต่ละตัวของเขาไม่เหมือนกันเลย…

เหยียนเหอรู้สึกสนใจขึ้นมา จึงพูดว่า “เอ่อร์เติ้ง นายมีพรสวรรค์นะ”

เอ่อร์เติ้งพึมพำว่า “แม่ของผมก็พูดแบบนี้เหมือนกัน”

เหยียนเหออยากเอาใจเขา จึงพูดว่า “ให้ลุงสอนเธอวาดรูปดีไหม?”

คิดสักครู่ เอ่อร์เติ้งก็ยื่นปากกาให้เขา

เหยียนเหอรู้สึกดีใจมาก

แต่ใครจะรู้ว่าเอ่อร์เติ้งกลับพูดว่า “ขอดูก่อนว่าคุณมีฝีมือแค่ไหน”

เหยียนเหอ “…”

จริง ๆ แล้วเหยียนเหอมีฝีมืออยู่บ้าง

เพราะพวกเขาที่เรียนนิติเวชต้องเรียนวาดภาพเหมือนด้วยนี่นา

ว่าแล้วเขาก็ใช้ปากการ่างบนกระดาษ ไม่นานก็วาดภาพคนออกมาได้อย่างเรียบร้อย

เอ่อร์เติ้งเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

เหยียนเหอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “เป็นไงบ้าง?”

เอ่อร์เติ้งพยักหน้าอย่างจริงจัง “คุณคงมีอะไรที่จะสอนผมได้จริง ๆ”

เหยียนเหอถอนหายใจโล่งอก เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ได้สิ”

เขาจึงเริ่มสอนเอ่อร์เติ้งเกี่ยวกับเทคนิคพื้นฐานในการวาดภาพ

เมื่อฉินต้าซานและไป๋อวี้กลับมา พวกเขาก็เห็นภาพที่ดูอบอุ่นนี้เข้าพอดี

เหยียนเหอเงยหน้าขึ้นเห็นทั้งสองคน เขารีบตะโกนว่า “พี่ใหญ่!”

ฉินต้าซานขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไป๋อวี้สังเกตเห็นจึงพูดว่า “ฝากเสี่ยวซู่ไว้กับฉันเถอะ”

พูดจบเธอก็เข้าไปในห้อง

ฉินต้าซานนั่งลงตรงข้ามกับเหยียนเหอ “เป็นยังไงบ้าง?”

เหยียนเหอรีบพูดว่า “ตอนที่ผมกำลังจัดระเบียบคดีเก่า ผมค้นพบบางอย่าง”

คดีเก่าที่เขาหมายถึงแน่นอนว่าคือคดีที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข

จริง ๆ แล้วมีแค่ไม่กี่คดีเท่านั้น

ฉินต้าซานได้ยินแล้วจึงพูดว่า “ลองเล่าให้ฉันฟังซิ”

…

ไป๋อวี้เข้ามาในห้องแล้วพูดกับฉินเสี่ยวซู่ว่า “วันนี้แม่กับพ่อเข้าไปในเขตทหารของพวกเธอแล้วนะ”

ฉินเสี่ยวซู่แสดงท่าทางต่อต้านทันที “ทำไมล่ะ?”

ไป๋อวี้ยื่นมือไปตีเขาทีหนึ่ง

“พูดกับแม่แบบนี้ได้ยังไง?”

ฉินเสี่ยวซู่ “…”

“ฉันกับพ่อของเธอจำเป็นต้องทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่”

ฉินเสี่ยวซู่พูดอย่างไม่พอใจว่า “แล้วเข้าใจหรือยังล่ะ?”

ไป๋อวี้หรี่ตาลง

โดยทั่วไปเมื่อเธอแสดงสีหน้าแบบนี้ แสดงว่าเธอโกรธแล้ว

ฉินเสี่ยวซู่จึงยอมจำนน “แม่พูดมาเถอะ”

“ฉันรู้ว่านายถูกรังแก” ไป๋อวี้ลูบหัวเขา “แต่นายก็ทำผิดเหมือนกัน”

ทำไมเด็กอายุน้อยถึงได้หัวร้อนขนาดนี้นะ?

หน้าที่ของทหารคือการเชื่อฟังนะ

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่ายังเด็ก นิสัยยังพอขัดเกลาได้ คงไม่ง่ายที่ทางกองทัพจะยอมอ่อนข้อให้

ฉินเสี่ยวซู่เบ้ปาก ไม่พูดอะไรอีก

ไป๋อวี้มองออกแต่เธอไม่ได้รีบร้อนเถียงกับเขา

“จริง ๆ แล้วครอบครัวเราไม่ได้ขาดทหารพิเศษอย่างนายสักหน่อย”

ฉินเสี่ยวซู่งุนงงไปชั่วขณะ “ทหารอะไรนะ?”

ไป๋อวี้เข้าไปใกล้ ๆ กระซิบข้างหูเขาว่า “ฉันได้รับข่าวที่เชื่อถือได้ว่า กองทัพของนายจะได้รับการยกระดับเป็นกองกำลังพิเศษในอนาคต”

ฉินเสี่ยวซู่ “!!!”

เขาตื่นเต้นจนหัวหมุน แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่!

ไป๋อวี้แกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วพูดว่า “นายอย่าได้เอาไปพูดข้างนอกเชียวนะ”

ฉินเสี่ยวซู่ยังคงตกตะลึง “โอ้…”

ไป๋อวี้พูดต่อ “พวกเราไม่ใช่พ่อแม่ที่ไม่เข้าใจเหตุผลหรอกนะ อนาคตของนายต่อจากนี้ นายต้องเลือกเองแล้ว”

ฉินเสี่ยวซู่ไม่ทันได้ตั้งตัว “หา? อะไรนะ?”

“ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่บังคับนายหรอก”

ไป๋อวี้พูดพลางลูบใบหน้าเล็ก ๆ ที่เริ่มมีเค้าโครงชัดเจนของเขาอย่างเอ็นดู

ฉินเสี่ยวซู่ “…”

ไป๋อวี้เห็นสีหน้าของเสี่ยวซู่แล้วรู้ว่าเขาอยากกลับบ้าน แต่ไม่กล้าพูดออกมา

ไป๋อวี้เลยได้แต่หัวเราะในใจ

“อยู่บ้านให้สบายใจเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะพานายไปเที่ยวที่เหมืองทอง!”

ฉินเสี่ยวซู่ตาเหลือกลาน “จะไปทำอะไรที่นั่นกัน?”

ไป๋อวี้พูดอย่างตื่นเต้น “ฉันคิดว่านายน่าจะไปเป็นนักบัญชีได้นะ”

ฉินเสี่ยวซู่ “???”

“เหมืองทองมีรายรับหมุนเวียนมากมายทุกวัน ดังนั้นจึงต้องการนักบัญชีที่มีความสามารถสูง เสี่ยวซู่ของพวกเราได้รับการฝึกจากหน่วยรบพิเศษในอนาคตมาแล้ว นายต้องทำได้แน่นอน!”

ฉินเสี่ยวซู่ “!!!”

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

07SBS4Z8

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ