ทะลุมิติยุค 70 กลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชค - บทที่ 557 เชื่อใจไป๋อวี้

บทที่ 557 เชื่อใจไป๋อวี้

จ้าวถวนเจี๋ยยังคงพ่นคำพูดใส่ไป๋อวี้ “เป็นแค่รองหัวหน้าของตำบลเล็ก ๆ รู้หรือเปล่าว่าการฟอกเงินหมายถึงอะไร?!”

ไป๋อวี้จ้องมองเขาแล้วพูดว่า “ฉันรู้”

จ้าวถวนเจี๋ยหันไปพูดกับหัวหน้าต่ง “เอาละ ต่อไปขอให้คุณถามเธอให้ดี ๆ”

ที่จริงแล้วหัวหน้าต่งค่อนข้างกังวล

ตอนนี้การดึงดูดการลงทุนเป็นเรื่องยาก เขากลัวว่าไป๋อวี้จะมีปัญหาเช่นกัน

ถ้าหากไป๋อวี้ยังเด็กไม่รู้เรื่อง แล้วถูกคนหลอกล่ะ?

ถ้าเป็นแค่เรื่องภายในอำเภอของตัวเองยังพอจัดการได้ แต่ตอนนี้มันเกี่ยวข้องกับจ้าวถวนเจี๋ยด้วย ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ไป๋อวี้อาจจะต้องติดคุก!

เขาพูดว่า “เพื่อนร่วมงานไป๋อวี้ ไม่ต้องกลัวนะ บอกสิ่งที่คุณรู้มาก่อน เดี๋ยวผมจะช่วยวิเคราะห์ให้”

จ้าวถวนเจี๋ยไม่พอใจกับน้ำเสียงสุภาพของหัวหน้าต่ง จึงจ้องเขม็งและทำเสียงฮึดฮัดใส่เขา

ไป๋อวี้ยิ้มเล็กน้อย แล้วหยิบเอกสารออกมาจากลิ้นชักของตัวเอง

“นี่คือข้อมูลทรัพย์สินทั้งหมดของท่านผู้นั้น รวมถึงที่มาของทรัพย์สินด้วย”

จ้าวถวนเจี๋ยตะลึงงัน “คุณมีข้อมูลทรัพย์สินทั้งหมดของนักลงทุนเหรอ???”

ในโลกนี้มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?!

นักลงทุนคนไหนจะเอาข้อมูลทรัพย์สินทั้งหมดของตัวเองไปบอกกับผู้รับการลงทุนคนหนึ่งล่ะ?

“ฉันแค่คิดว่าการทำงานควรระมัดระวังหน่อย และเขาก็เป็นคนที่มาจากตำบลของพวกเรา ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างไว้ใจฉัน”

หัวหน้าต่งรีบคว้าเอกสารไปทันที แล้วพูดว่า “ดี เดี๋ยวผมจะเอาไปตรวจสอบให้นะ”

จ้าวถวนเจี๋ยยังคงจ้องตาเขม็งและทำเสียงฮึดฮัดใส่ไป๋อวี้ “ถ้าพวกเราพบว่าคุณทำเอกสารปลอม คุณคงรับผลที่ตามมาไม่ไหวหรอก! ผมแนะนำให้คุณพูดความจริงตอนนี้เลยดีกว่า…”

หัวหน้าต่งโกรธจัด หันไปมองเขาแล้วพูดว่า “คุณอยากจะรับผิดชอบเองอีกแล้วหรือ?”

ในตอนนั้นฉินเสี่ยวกั่วโผล่หัวเข้ามา “แม่คะ”

ไป๋อวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง “กั่วกั่ว?”

เสี่ยวกั่วดึงหลี่หมิงออกมา “แม่คะ หนูพาเขามาแล้ว ให้เขาพูดเองเถอะ”

หลี่หมิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

เขากำลังเก็บขยะตามฉินเสี่ยวกั่วอยู่… จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาเรียกไป๋อวี้ไป กั่วกั่วเลยวิ่งมาแอบฟัง

จ้าวถวนเจี๋ยมองหลี่หมิงด้วยหางตา

อีกฝ่ายถือถุงผ้าใบ สวมเสื้อผ้าเก่าขาดดูเหมือนคนขอทาน

“รองหัวหน้าไป๋ พวกเรากำลังทำการสอบสวนอยู่ คุณควรควบคุมคนของตัวเองไว้หน่อย”

ไป๋อวี้ลุกขึ้นยืน บอกให้เยี่ยนอี้หลานออกไปก่อน จากนั้นกั่วกั่วก็ดึงหลี่หมิงเข้ามา แล้วล็อกประตูให้เสร็จสรรพ

“กั่วกั่วไปปิดหน้าต่างให้เรียบร้อยด้วย”

“ได้เลยค่ะ” ฉินเสี่ยวกั่วรับคำ

หัวหน้าต่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล “ท่านผู้นี้คือ…”

ไป๋อวี้กล่าวว่า “ท่านผู้นี้คือนักลงทุนของพวกเราเองค่ะ”

หัวหน้าต่งและคนอื่น ๆ “…”

ไป๋อวี้พูดกับหลี่หมิงอย่างสุภาพมาก “คุณลุงคะ ขอโทษด้วยที่ต้องลากคุณมาพัวพันกับเรื่องแบบนี้”

หลี่หมิงหัวเราะ “ไม่เป็นไรหรอก”

จ้าวถวนเจี๋ยเบิกตาโพลง “สุ่มขอทานมาบอกว่าเป็นนักลงทุนง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?!”

ฉินเสี่ยวกั่วโกรธจัด “ลุงนี่ไม่มีมารยาทเลยนะ! ไม่แปลกใจเลยที่แต่งงานกับหวังหลานฮวา!”

จ้าวถวนเจี๋ย “!!!”

ไป๋อวี้รีบดึงตัวกั่วกั่วไว้แล้วยิ้มด้วยความขอโทษ “ขอโทษด้วยค่ะ เด็กยังไม่รู้เรื่อง”

หัวหน้าต่งกลั้นหัวเราะ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก เลขาจ้าวคงไม่จุกจิกกับเด็กน้อยหรอก ใช่ไหม?”

จ้าวถวนเจี๋ยพูดเสียงเย็นชา “พวกคุณพูดไปหมดแล้ว ผมจะมีอะไรให้พูดอีกละ”

หลี่หมิงนั่งลง พลางยิ้มแล้วพูดว่า “ผมรู้ว่าสภาพผมเป็นแบบนี้พวกคุณคงไม่เชื่อ แต่เงินนั่นผมเป็นคงลงทุนจริง ๆ นะ อ้อ! ใช่แล้ว รถคราวน์ของทางการนั่น ผมก็เป็นคนบริจาคด้วย”

หัวหน้าต่งพูดอย่างสุภาพ “คืออย่างนี้ครับ เนื่องจากเร็ว ๆ นี้ทางตำบลมีปัญหาบางอย่าง ลุกลามไปถึงการสอบสวนทางวินัย ดังนั้น ต้องขอความร่วมมือคุณในการสอบสวนด้วย”

หลี่หมิงตอบอย่างกระตือรือร้น “ไม่มีปัญหาครับ ผมอยู่ที่ฉินเจียถุนมาหลายสิบปี เพื่อฉินเจียถุน ผมยินดีให้ความร่วมมือในการสอบสวนแน่นอน”

ไป๋อวี้ยกถ้วยชามาให้เขาด้วยตัวเอง

หลี่หมิงมองดูด้วยความขบขัน คิดในใจว่า ‘เชื่องแล้วหรือ? แต่ก่อนเห็นทำเป็นหนามยอกอกคนอื่นตลอดเลยนะ’

แต่เขายังส่งสายตาปลอบประโลมให้ไป๋อวี้ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องกังวล

“ผมมาอยู่ที่ฉินเจียถุนตั้งแต่หลังสร้างประเทศ ทำงานเป็นนักบัญชีที่ฉินเจียถุนมาหลายสิบปีแล้ว…”

หลี่หมิงเล่าเรื่องราวของตัวเองสักพัก

ในตอนนั้นเขาฐานะไม่ดี ครอบครัวแตกแยก จึงเร่ร่อนมาถึงฉินเจียถุนและได้รับการช่วยเหลือจากเหล่าจ้าว เลยได้ทำงานเป็นนักบัญชีในท้องถิ่น

ต่อมาเมื่อการปฏิวัติสิ้นสุดลง เขาได้เดินทางไปต่างประเทศเพื่อรับมรดก และบังเอิญว่าค่าเงินนั้นก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากคิดไปคิดมา เขาจึงตัดสินใจกลับมาพัฒนาบ้านเกิด

จ้าวถวนเจี๋ยยังไม่เชื่อ “แล้วทำไมคุณแต่งตัวแบบนี้ล่ะ?”

หลี่หมิงหัวเราะพลางตอบว่า “ปกติก็ไม่ได้แต่งแบบนี้หรอก แค่แต่งเล่นกับเด็ก ๆ น่ะ”

“ถ้าคุณรวยจริง ทำไมไม่มีบ้านหลังใหญ่ล่ะ? ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าฉินเจียถุนมีเศรษฐีสิบล้าน”

หลี่หมิงกล่าวว่า “ผมเป็นคนไม่ให้พวกเขาพูดเอง คิดเสียว่าผมเป็นพวกประหลาดสักหน่อยแล้วกัน”

จ้าวถวนเจี๋ยยังจะพูดต่อ แต่ไป๋อวี้กล่าวขึ้นว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะโต้แย้งกันด้วยปากได้ หลักฐานยืนยันตัวตนและทรัพย์สินของเขามีครบ”

จ้าวถวนเจี๋ยพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “พวกคุณรู้ถึงผลของการปลอมแปลงเอกสารใช่ไหม?!”

หลี่หมิงยิ้มอย่างสงบและกล่าวว่า “ผมรู้ว่าคุณยังหนุ่มและประสบการณ์น้อย อาจจะหลงตัวเองไปบ้าง แต่ผมเป็นคนรวยจริง ๆ นะ”

จ้าวถวนเจี๋ย “…”

ฉินเสี่ยวกั่วจ้องจ้าวถวนเจี๋ยแล้วถามขึ้นว่า “คุณไม่โดนด่าหรือไง?”

จ้าวถวนเจี๋ยงุนงง เขาเลยมองเด็กคนนี้อย่างละเอียด

ฉินเสี่ยวกั่วเดินเข้าไปใกล้เขา “ขอถามหน่อยนะ คุณเอากล่องชาไปคืนแล้วโดนด่าหรือเปล่า?”

จ้าวถวนเจี๋ยตกใจมาก ตอนนี้เขาถึงจำได้ว่านี่คือเด็กผู้หญิงจากบ้านของผู้พันซู!

ไป๋อวี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอยื่นมือออกไปกันกั่วกั่วไว้

ทุกคนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาเพียงแต่มองจ้าวถวนเจี๋ยด้วยความประหลาดใจ

เห็นได้ชัดว่าจ้าวถวนเจี๋ยจู่ ๆ ก็รู้สึกกระสับกระส่าย เหงื่อผุดขึ้นมาที่หน้าผาก…

หัวหน้าต่งฉวยโอกาสพูดว่า “รองไป๋ พวกเราจะพักอยู่ในตำบลสักสองสามวัน เพื่อเยี่ยมเยียนทีละขั้น ขอรบกวนคุณช่วยประสานงานด้วยนะ”

ไป๋อวี้รีบตอบว่า “ได้ค่ะ คุณวางใจได้ ฉันจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่”

ตอนนี้จ้าวถวนเจี๋ยได้สติกลับมาแล้ว จึงพูดว่า “อย่าคิดว่าพวกคุณรู้จักผู้พันซูแล้วพวกเราจะปรานีนะ!”

ไป๋อวี้ได้ยินแล้วเพียงแค่ยิ้มและพูดว่า “คนที่ไม่ได้ทำอะไรผิดย่อมไม่กลัวเงาของตัวเอง” แล้วอ้างว่ายังมีงานต้องทำ จึงให้คนอื่นพาหัวหน้าต่งและคณะไปหาที่พัก

ก่อนจากไปหัวหน้าต่งยังมองเธอด้วยความเข้าใจ เขารู้ว่าเพราะเหตุนี้ ไป๋อวี้จึงไม่กลัวการตรวจสอบ

ไม่เช่นนั้นเธอคงจ้องมองคณะสืบสวนอย่างไม่วางตาแน่นอน!

…

เดิมทีไป๋อวี้ตั้งใจจะถามกั่วกั่วเรื่อง ‘กล่องชา’ อย่างจริงจัง

แต่ไม่นานเธอก็ได้รับโทรศัพท์จากเหล่าจ้าว

เพียงไม่ถึงวัน เสียงของเหล่าจ้าวฟังดูเหนื่อยล้ามาก

เขาพูดว่า “ฉันคิดได้แค่วิธีให้พวกเขาติดอยู่ที่ฉินเจียถุน ยังไงเธอก็ระวังตัวด้วยนะ”

ที่แท้คณะสืบสวนนี่ก็เป็นฝีมือเขานี่เอง!

เหล่าจ้าวตั้งใจทำแบบนี้!

เพราะตอนเช้าตรู่ พวกเลวสองคนนั่นก็ตื่นเต้นอยากจะกลับไปมณฑล คงคิดไว้แล้วว่าจะไปฟ้องร้อง

เหล่าจ้าวเลยคิดวิธีแย่ ๆ แบบนี้ขึ้นมาเพราะความร้อนใจ

ใช้ประโยชน์จากความรู้สึกที่จ้าวถวนเจี๋ยเกลียดฉินเจียถุนเข้าไส้ บังคับให้เขามาสอบสวน

เหล่าจ้าวกล่าวว่า “แม้จะทำให้เธอต้องเหนื่อยหน่อย แต่ฉันเชื่อว่าเธอจะรับมือได้”

แต่นอกเหนือจากนี้ เขายังคิดไม่ออกว่าจะมีวิธีไหนที่จะกักตัวเฉินอู้สือและจ้าวถวนเจี๋ยไว้ที่อำเภอได้บ้าง

ไป๋อวี้เข้าใจแล้ว จึงกล่าวว่า “ลุงวางใจได้ เดี๋ยวฉันจะปล่อยเหยื่อไปล่อเขาเอง!”