ทะลุมิติยุค 70 กลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชค - บทที่ 555 จุดพลิกผันของฉินเจียถุน

บทที่ 555 จุดพลิกผันของฉินเจียถุน

เหล่าจ้าวพาคนเข้าเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ วันนี้อุณหภูมิลดลง ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาว ๆ อยู่บ้าง

ไป๋อวี้ออกไปส่งพวกเขาแล้วกลับมาที่สำนักงาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เธอจ้องมองมันนิ่ง

ตอนนั้นเยี่ยนอี้หลานเดินเข้ามาแล้วมองไป๋อวี้แวบหนึ่ง

ไป๋อวี้สูดหายใจลึก แล้วรับโทรศัพท์ด้วยสีหน้าปกติ

เธอเพิ่งรับสายก็ได้ยินเสียงตะโกนของเลขาธิการอวิ๋นดังออกมา

“พวกเธอเป็นอะไรกัน?! เพิ่งรวมตำบลทู่เหมียวเข้ามาก็เกิดเรื่องแบบนี้แล้ว!”

ไป๋อวี้ไม่ตอบอะไร

“พูดสิ ทำไมไม่พูดล่ะ? มัวแต่สนใจเรื่องเศรษฐกิจ ไม่สนใจระเบียบวินัยของเจ้าหน้าที่แล้วหรือ? รู้ไหมว่าตอนนี้คนอื่นพูดถึงพวกเธอยังไง? เขาบอกว่าพวกเธอเห็นแก่เงินจนไม่รักษาหน้าตาแล้ว!”

ไป๋อวี้พูดว่า “พวกเรากำลังสืบสวนเขาอยู่…”

“ไปบอกสำนักข่าวหรือไปบอกเฉินอู้สือสิ! งานออกมาเป็นแบบนี้ จนเหล่าเก๋อถูกเรียกไปดุแล้ว คนต่อไปก็ฉันนี่แหละ!”

ไป๋อวี้ได้แต่พูดว่า “พวกเราจะรีบคลี่คลายคดีให้เร็วที่สุดค่ะ…”

“คลี่คลายคดี? ถึงจะคลี่คลายได้ก็แค่แก้ไขหลังความเสียหายเท่านั้นแหละ!”

ไป๋อวี้มองเยี่ยนอี้หลานแวบหนึ่ง ต่อหน้าลูกน้องเธอต้องพยายามรักษาความสงบและควบคุมอารมณ์ไว้

ไป๋อวี้จึงพูดว่า “เลขาธิการอวิ๋น พวกเราไม่ได้ละเลยปัญหาเรื่องแนวทางการทำงานและระเบียบวินัย”

เลขาธิการอวิ๋นพูดว่า “แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้เล่า!”

ไป๋อวี้เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “พวกเราจะพยายามคลี่คลายคดีให้เร็วที่สุด แม้จะเป็นการแก้ไขหลังความเสียหายเกิดขึ้นแล้วก็ตาม”

ไป๋อวี้ที่ปกติดื้อรั้น แต่ครั้งนี้เธอกลับยอมอ่อนข้อ ผลลัพธ์จึงออกมาไม่เลวเลย

เลขาธิการอวิ๋นโกรธอยู่พักหนึ่ง แต่ในที่สุดท่าทีของเขาก็อ่อนลง

“พวกเธอเป็นต้นไม้ใหญ่ย่อมต้านลมแรง คราวนี้ถือว่าได้บทเรียนแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะไปอธิบายกับทางมณฑลเอง”

ไป๋อวี้เพิ่งวางสายไป นายอำเภอเก๋อก็โทรมาอีก เธอจำเป็นต้องรับสายและต้องฟังคำต่อว่าอีกครั้ง

แต่ท่าทีของนายอำเภอเก๋อไม่รุนแรงเท่าเลขาธิการอวิ๋น

เมื่อเห็นว่าไป๋อวี้ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องแล้ว เขาแค่พูดตำหนิเธอสองสามคำ คาดว่าเขาเพิ่งโดนด่ามาเหมือนกัน เลยหาระบายอารมณ์ไปตามเรื่อง

นายอำเภอเก๋อลดเสียงลงแล้วพูดว่า “เรื่องนี้ให้เหล่าจ้าวรับไปแล้วกัน”

ไป๋อวี้ “…หา?”

“เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด ต้องมีคนออกมารับผิดชอบสักคน”

ไป๋อวี้ตกใจ “ไม่ใช่นะคะ การรวมตำบลเป็นการตัดสินใจของฉัน ถ้าจะว่าโชคร้ายก็เป็นฉันที่นำมันมาเอง ฉันจะทิ้งลุงจ้าวได้ยังไง…”

นายอำเภอเก๋อ “เธอคิดไปถึงไหนน่ะ?”

ไป๋อวี้ “หา?”

นายอำเภอเก๋อจึงอธิบายสถานการณ์ให้ไป๋อวี้ฟัง ซึ่งเป็นสิ่งที่ไป๋อวี้คิดไว้อยู่แล้ว

ฉินเจียถุนถูกจับตามองเพราะมีขนาดใหญ่เกินไป แต่ก่อนพวกตำบลอื่น ๆ ยังชอบบ่นว่าแบ่งทรัพยากรไม่เท่าเทียมกันด้วย

ซึ่งตำบลพวกนั้นมีตั้งมากมาย คนอิจฉาไม่ใช่แค่คนสองคน

ทุกคนเพิ่งผ่านยุคกินข้าวหม้อใหญ่มา คนที่พูดไม่รู้เรื่องก็มีไม่น้อย ยังจะมีเรื่องให้วุ่นวายอีก

แถมที่ปรึกษาเศรษฐกิจของมณฑลยังอยู่แถวนี้ ทางมณฑลก็อยากได้รายงานอีก

ที่น่าปวดหัวที่สุดก็คือ เรื่องชู้สาวของเฉินเหอดันเป็นเรื่องที่ชาวบ้านพูดถึงมากที่สุด

นายอำเภอเก๋อพูดว่า “ต่อไปจะมีเรื่องให้จัดการอีกเยอะ ต้องมีคนออกมารับหน้าสื่อหน่อยแล้ว”

ไป๋อวี้ลังเลเล็กน้อยแล้วถามว่า “ลุงสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ลงโทษลุงจ้าว?”

นายอำเภอเก๋อตอบว่า “วางใจเถอะ แค่ผ่านเรื่องนี้ไปได้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ส่วนเธออย่าทิ้งงานนะ โรงงานขนส่งเป็นกิจการใหญ่ ต้องดูแลให้ดี แล้วเรื่องเหมืองทอง พวกเธอต้องเริ่มเตรียมการได้แล้ว”

เขาเป็นคนทำงานด้านเศรษฐกิจอยู่แล้ว สิ่งที่ใส่ใจที่สุดย่อมเป็นเรื่องนี้

ไป๋อวี้เข้าใจแล้วจึงพูดว่า “งั้นลุงหมายความว่าจะให้ลุงจ้าวรับผิดชอบเรื่องนี้ใช่ไหมคะ?”

ที่จริงก็คือไปรับเคราะห์แทน…

“ใช่ เธอจัดการเรื่องเศรษฐกิจให้ดีเถอะ” เหล่าเก๋อพูด “ในช่วงเวลาแบบนี้ พวกเราต้องไม่ให้กระแสวิพากษ์วิจารณ์มากระทบเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพวกเราจะกลายเป็นอย่างที่พวกเขาพูดจริง ๆ”

สิ่งที่พวกเขาพูดคือ ที่ฉินเจียถุนพัฒนาได้ดีขนาดนี้เพราะได้รับการสนับสนุนเป็นพิเศษ

ถ้าครั้งนี้สามารถฝ่าคลื่นลมไปข้างหน้าได้ ต่อไปใครก็โค่นล้มพวกเขาไม่ได้อีก

ไป๋อวี้รับคำ “ค่ะ…”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เธอก็ถอนหายใจ

เยี่ยนอี้หลานพูดอย่างระมัดระวังว่า “พี่สะใภ้ เราจะทำยังไงดี?”

แม้ว่าผู้นำทั้งสองคนจะมีความตั้งใจช่วยเหลือพวกเขา แต่ฟังดูแล้วผลกระทบจากเรื่องที่ตำบลทู่เหมียวนั้น ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะควบคุมได้

ไป๋อวี้เกาศีรษะ พยายามนึกว่าในชาติก่อนเคยเจอสถานการณ์แบบนี้หรือไม่

ดูเหมือนว่าโดยทั่วไปแล้ว จะต้องสร้างข่าวใหญ่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ… และจะต้องเป็นข่าวด้านบวกด้วย

แต่ตอนนี้จะไปหาข่าวด้านบวกที่สามารถกลบเรื่องของครอบครัวเฉินเหอได้จากที่ไหน?

โดยปกติเมื่อเรื่องแบบนี้ผ่านไป สิ่งที่คนจะจำได้คงเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของครอบครัวเฉินเหอนั่นแหละ

แต่ช่างเถอะ ปล่อยให้เรื่องราวเงียบไปตามธรรมชาติดีกว่า

ตอนนี้ทุกคนทยอยมาทำงานกันแล้ว ไป๋อวี้จึงรวบรวมกำลังใจพูดว่า “ไม่เป็นไร ถึงฟ้าจะถล่มลงมาพวกเราก็จะรับมือได้ เธอไปบอกเจี่ยชิงซงก่อนว่างานเตรียมการขั้นแรกของเหมืองทองกำลังจะเริ่มแล้ว”

เยี่ยนอี้หลานไม่ได้ยินประโยคนั้น เธอพูดออกมาด้วยความดีใจว่า “จริงเหรอ!”

ไป๋อวี้พยายามยิ้มอย่างผ่อนคลาย “จริงสิ เธอไปเถอะ”

…

เมื่อคืนฉินต้าซานไปหานิติเวชที่ตำบลใกล้เคียง แล้วไปสำรวจพื้นที่อีกรอบ

เขาไม่กล้าบอกไป๋อวี้ว่าที่ไม่สามารถขนศพกลับไปได้ เพราะศพเสียหายหนักมาก

นิติเวชคนเก่านี้ครุ่นคิดมาทั้งคืนบวกกับช่วงเช้าก็ยังไม่สามารถหาข้อสรุปอะไรเพิ่มเติมได้

ฉินต้าซานเก็บหลักฐานมาครั้งหนึ่งแล้ว ผลการสืบสวนของเขาก็ใกล้เคียงกับฉินต้าซานเช่นกัน

จนดวงอาทิตย์เริ่มขึ้นมาแล้ว นิติเวชคนเก่าก็เริ่มทนไม่ไหว ส่วนฉินต้าซานไม่อาจบีบคั้นคนจนถึงตาย จึงให้อีกฝ่ายไปพักก่อน

หลี่เถียนมองกองพวกนั้นแล้วพูดไม่ออก

“พี่ใหญ่ เราจะทำยังไงดี เอากลับไปก็ไม่ได้”

ฉินต้าซานกำลังครุ่นคิดจึงไม่ได้ส่งเสียงอะไร

ตอนนั้นหวังเถี่ยเซิงพูดว่า “ผมรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”

ทุกคนหันไปมองเขา

หวังเถี่ยเซิงพูดว่า “เขาต้องถูกผีพ่นน้ำลายใส่แน่ ๆ”

ฉินต้าซานและคนอื่น ๆ “…”

หวังเถี่ยเซิงพูดอย่างจริงจัง “ตอนผมเด็ก ๆ แม่เคยเล่าให้ฟังว่าในเขามีผีชนิดหนึ่งที่ชอบถ่มน้ำลายใส่คน ถ้าโดนน้ำลายเข้า สิ่งมีชีวิตจะกลายเป็นโคลนทั้งหมด”

พูดจบ เขาคาดหวังว่าทุกคนจะแสดงสีหน้าตกใจ แต่ผลลัพธ์คือหลี่เถียนกลับหาวหวอดใหญ่ แล้วแยกย้ายกันไปทันที

หวังเถี่ยเซิงพูดด้วยความตกใจว่า “ทำอะไรกันน่ะ? พวกคุณอย่าเป็นแบบนี้สิ! แม่ผมพูดจริง ๆ นะ…”

ฉินต้าซานเตะเขาพลางพูดว่า “ไปให้พ้น! อย่ามาวุ่นวาย”

หวังเถี่ยเซิงบ่นพึมพำว่า “แล้วจะอธิบายยังไงล่ะ? มันเป็นแบบนี้ไปแล้ว”

ฉินต้าซานคร้านจะสนใจเขาแล้ว

“นายว่างนักใช่ไหม? งั้นไปโทรศัพท์เรียกรถบรรทุกมาสักคันเถอะ”

หวังเถี่ยเซิง “ได้ครับ!”

ฉินต้าซานยังพูดอีกว่า “ขุดพื้นที่ตรงนี้ขึ้นมาทั้งหมด รวมทั้งศพด้วย พยายามรักษาสภาพเดิมไว้ให้มากที่สุด เราจะขนกลับไปแบบนี้นี่แหละ”

ตอนนี้ทำได้แค่ขนกลับไปก่อนแล้วค่อยหาทางแก้ไขอีกที

อีกไม่นานรถบรรทุกของฉินเจียถุนก็มาถึง พวกเขาขนทั้งโคลนและศพบรรทุกเต็มคันรถออกไป

นิติเวชคนนั้นยืนกรานไม่ยอมไปด้วย ฉินต้าซานจึงให้คนไปส่งเขากลับอย่างสุภาพ

ถึงอย่างไรความสามารถของเขาก็มีแค่นี้ ช่วยอะไรได้ไม่มากนัก

ผลคือขบวนรถที่ขนศพนี้ เพิ่งจะเข้าตำบลก็เจอกับนักข่าวที่มาดักรอในตำบลพอดี

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

9Q69DR0O

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ