สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 567 อุบายอันชาญฉลาด (1)

บทที่ 567 อุบายอันชาญฉลาด (1)

ลู่เย่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ว่า “เรื่องนี้เป็นความผิดของผม ขอโทษด้วยครับ ตอนนี้ผมกำลังติดตามร่องรอยของตู๋หยาอยู่ ผมคิดว่าตอนนี้เขาคงยังไม่ฆ่าเซี่ยเฉิงอวิ๋น คนอย่างตู๋หยาไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก คุณวางใจได้ ถึงผมตาย เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ต้องปลอดภัย”

แผนการของลู่เย่อาจเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ แต่แผนการของคน สู้แผนการของฟ้าไม่ได้

ลู่เย่จะไปคาดคิดได้อย่างไรว่า จู่ ๆ จะมีหมอกลงหนาบนแม่น้ำ แถมยังมีลมพัดมาทำให้จังหวะของเขาพลาดไป

ไม่รู้ว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นมีชะตากรรมที่ต้องเจอเรื่องร้ายนี้หรือเปล่า

สวรรค์คอยแกล้งตำรวจอยู่ตลอด คอยขัดขวางตำรวจอยู่ตลอด

เลขาหลิวได้ยินคำอธิบายของลู่เย่ก็กลืนน้ำลายลงคอ แล้วเค้นเสียงผ่านไรฟัน “ขอโทษครับหัวหน้าลู่ เมื่อกี้ผมอารมณ์เสียไปหน่อย ผมแค่อยากบอกคุณว่า อาการของนายกเทศมนตรีตอนนี้ไม่ค่อยดีเลย”

เซี่ยจือจางกังวลมากเกินไป จนโรคหัวใจกำเริบ เมื่อครู่เกือบจะเป็นลมในห้องโดยสารเรือ

โชคดีที่เค่ออวิ๋นมีความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลอยู่บ้าง จึงช่วยให้เซี่ยจือจางผ่านพ้นวิกฤตมาได้

ตอนนี้เซี่ยจือจางกำลังนอนอยู่ในรถพยาบาลริมแม่น้ำ แม้จะถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ยังไม่ยอมไปโรงพยาบาล

ที่รถพยาบาล เซี่ยจือจางโบกมือให้หมอที่อยู่ข้าง ๆ “ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องพาฉันไปโรงพยาบาล นี่มันแค่โรคประจำตัวเก่า ๆ แค่พักสักครู่ก็หายแล้ว”

พูดจบ เซี่ยจือจางก็ล้วงขวดยาแก้โรคหัวใจชนิดเร็วออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเทยาสองเม็ดลงบนฝ่ามือ

“พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงฉัน กินยานี่แล้วฉันก็ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้ยังช่วยเซี่ยเฉิงอวิ๋นออกมาไม่ได้ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”

เซี่ยจือจางเริ่มดื้อรั้นขึ้นมา ใครจะมาพูดอะไรก็ไม่ฟัง

จากนั้น เซี่ยจือจางก็เงยหน้าขึ้นกลืนยาลงไป แล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ทำท่าบอกว่าตัวเองไม่เป็นไรแล้ว

ตอนนี้เซี่ยจือจางดูเหมือนคนแก่ดื้อรั้น เขาไม่ฟังคำแนะนำของใครเลย ปฏิเสธความหวังดีทั้งหมด

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังอยู่ในช่วงเป็นตายหน้าสิ่วหน้าขวาน เขาในฐานะลุงจะทิ้งลูกหลานของตัวเองไปได้อย่างไร!

เซี่ยจือจางคิดว่า ถ้าช่วยเซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับมาได้ เด็กคนนั้นเห็นหน้าเขาเป็นคนแรก ในใจก็จะไม่กลัว

แต่ถ้า…ถ้าเซี่ยเฉิงอวิ๋นเกิดเป็นอะไรไป เขาอยู่ที่นี่ก็จะได้จัดการศพให้เด็กคนนั้นด้วยมือตัวเอง!

เพียงแค่ความคิดนี้ ก็ทำให้เขายังคงอยู่กับกลุ่มต่อไป

ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเจอตัว ถ้าตายก็ต้องเจอศพ ตราบใดที่ยังไม่เห็นอะไรเลย เขาจะไม่มีวันออกไปจากที่นี่เด็ดขาด!

…..

ยามดึก บนท้องฟ้าเหนือแม่น้ำหลานชางสว่างไสวด้วยแสงไฟ

ไฟฉายส่องสว่างและโดรนที่บินไปมาทำให้ราตรีอันมืดมิดกลายเป็นกลางวันแสนสว่าง

ผิวน้ำในแม่น้ำถูกไฟส่องจนใสกระจ่าง เมื่อแสงไฟส่องถูกฝูงปลาในแม่น้ำ พวกมันก็รีบว่ายหนีไปซ่อนตัวในซอกหินและพงหญ้าใต้น้ำ

ทุกที่เต็มไปด้วยทีมกู้ภัยตู๋หยาและเซี่ยเฉิงอวิ๋น ตำรวจจำเป็นต้องค้นหาทั่วแม่น้ำหลานชาง แม้แต่ก้อนหินใต้น้ำก็ต้องยกขึ้นมาตรวจสอบทีละก้อน

“ถึงผู้ร้ายที่หลบหนีอยู่ ตอนนี้ตำรวจได้วางกับดักไว้รอบด้านแล้ว พวกนายไม่มีทางหนีรอด ถ้ามอบตัวตอนนี้ ยังพอจะได้รับการพิจารณาโทษ”

ตำรวจหลายนายสวมเสื้อชูชีพสีเหลืองสด นั่งอยู่บนเรือพร้อมโทรโข่งตะโกนเสียงดัง

ผู้กำกับจ้าวก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย เขารู้สึกผิดมาตลอดที่ไม่สามารถเข้าร่วมช่วยเหลือเซี่ยเฉิงอวิ๋นได้ทันเวลา

ช่วงนี้ผู้กำกับจ้าวไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แก้มทั้งสองข้างซูบจนเกือบเว้าเข้าไป ใต้ตามีรอยคล้ำ ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือด ดูออกว่าขาดการนอนอย่างหนัก

เมื่อผู้กำกับจ้าวได้ยินว่าเซี่ยจือจางมีอาการใจสั่น จึงรีบหันเรือกลับมาดูแลเขา

ขณะนี้ เซี่ยจือจางกำลังโต้เถียงกับหมอและผู้คุ้มกัน

เขาไม่ยอมขึ้นรถพยาบาล ปฏิเสธการรักษา ยืนกรานจะนั่งเรือออกตามหาเซี่ยเฉิงอวิ๋น

“โธ่! ฉันบอกแล้วไงว่ากินยาแล้วก็ไม่เป็นไร พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันจะอยู่ที่นี่!”

เซี่ยจือจางพูดพลางตบอกตัวเองไปด้วย อารมณ์ค่อนข้างจะเดือดดาล

หมอและผู้คุ้มกันที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเซี่ยจือจางเป็นแบบนี้ก็ไม่กล้าบังคับ

พวกเขากลัวว่าถ้าพูดโน้มน้าวต่อไป อารมณ์ของเซี่ยจือจางจะยิ่งเดือดดาลมากขึ้น

ดังนั้นทั้งสองฝ่ายจึงตกอยู่ในภาวะชะงักงัน บรรยากาศค่อนข้างหม่นหมอง

หมอและผู้คุ้มกันต่างห้ามเซี่ยจือจางไม่อยู่ เซี่ยจือจางยืนกรานจะอยู่ที่นี่ด้วยลมหายใจสุดท้าย ท่าทีของเขาแข็งกร้าวมาก

เลขาหลิวที่อยู่ข้าง ๆ กระวนกระวายใจจนเดินวนไปวนมา ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

“โธ่เอ๊ย เซี่ยเอ๋ย คุณก็อายุปูนนี้แล้ว ทำไมยังขี้โมโหอยู่อีก ร่างกายของคุณเป็นยังไง คุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ไม่ไปโรงพยาบาลก็ไม่ต้องไป อารมณ์เดือดดาลไปทำไม ใครจะกล้าจับคุณมัดไปล่ะ”

ผู้กำกับจ้าวเพิ่งลงจากเรือก็ตรงดิ่งไปหาเซี่ยจือจางทันที เขาเริ่มต่อว่าตั้งแต่ยังอยู่ไกล ๆ

ผู้กำกับจ้าวเข้าใจความรู้สึกของเซี่ยจือจาง เขารู้ว่าตอนนี้เซี่ยจือจางทั้งกังวลทั้งตื่นเต้น ประสาทตึงเครียดตลอดเวลา

ลองคิดสลับกันดู ถ้าตอนนี้ลูกของเขาถูกลักพาตัว ตัวเองได้แต่มองดูอย่างเดียว อารมณ์ของเขาอาจจะเดือดดาลยิ่งกว่านี้ก็ได้

“เอาละ ๆ งั้นแบบนี้ ให้หมอกับพยาบาลอย่างละคนอยู่ดูแล คนอื่น ๆ กลับโรงพยาบาลไปให้หมดเถอะ”

ผู้กำกับจ้าวเดินเข้าไปตบไหล่เซี่ยจือจาง พลางส่งสัญญาณให้เขาควบคุมอารมณ์ “เซี่ย ใจเย็น ๆ อย่าร้อนรน อย่าตื่นเต้น ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”

“เฮ้อ…”

เซี่ยจือจางถอนหายใจอย่างหนักแล้วหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”

ผู้กำกับจ้าวขมวดคิ้วครุ่นคิดสักพักแล้วพูดว่า “เซี่ยไม่ต้องกังวล เมื่อตู๋หยายังมีท่าทีต่อต้าน นั่นหมายความว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นยังปลอดภัยดี”

“ตราบใดที่ตู๋หยายังอยากมีชีวิตอยู่และมีสติในการเอาตัวรอด เขาก็จะไม่ฆ่าเซี่ยเฉิงอวิ๋น เซี่ยเฉิงอวิ๋นคือเกราะป้องกันตัวชิ้นสุดท้ายของเขา”

“ดังนั้น ตอนนี้เซี่ยเฉิงอวิ๋นน่าจะยังค่อนข้างปลอดภัย ไม่มีอันตรายถึงชีวิต”

หลังจากฟังคำพูดของผู้กำกับจ้าวจบ ความกังวลของเซี่ยจือจางก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ลู่เย่ก็พูดแบบนี้เหมือนกัน หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ” เซี่ยจือจางมองดูผืนน้ำที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาพลางพูดช้า ๆ

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจนใจและความกังวล

เซี่ยจือจางยกมือขึ้นกุมหน้าผากด้วยความกลัดกลุ้มพลางพูดว่า “ฉันไม่กลัวว่าตู๋หยาจะหนีไป ฉันกลัวว่าเขาจะไม่หนีต่างหาก! ฉันกลัวว่าเขาคิดจะตายไปพร้อมกัน!”

ผู้กำกับจ้าวพยักหน้า “ถ้าพวกเราไม่กดดันมากเกินไป ตู๋หยาก็จะรู้สึกว่ายังมีความหวังที่จะหนีได้ เขาก็จะไม่ทำร้ายเซี่ยเฉิงอวิ๋น”

เซี่ยจือจางมองไฟฉายส่องสว่างเต็มแม่น้ำแล้วขมวดคิ้ว “พวกเราควรจะปรึกษากับหัวหน้าลู่หรือเปล่า การจัดกำลังแบบนี้ของเขา อย่าไปทำให้ตู๋หยาตกใจเข้าล่ะ”

“อืม สำหรับหัวหน้าลู่ ฉันจะไปติดต่อเอง พวกเราจะได้ปรึกษาเรื่องมาตรการรับมือต่อไป”

ผู้กำกับจ้าวพูดพลางตบไหล่เซี่ยจือจาง “เซี่ยเอ๋ย คุณก็ต้องดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ อย่าฝืนตัวเองมากเกินไป อย่างไรเสียคุณก็แบกรับภาระของทั้งเมืองไว้บนบ่านะ”

เซี่ยจือจางได้ยินดังนั้นก็ฝืนยิ้มมุมปาก “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะระวังเรื่องการพักผ่อน ถ้ารู้สึกไม่สบายตัว ฉันจะรีบติดต่อหมอทันที”

สายลมเย็นยามค่ำพัดมาจากผิวแม่น้ำ ทำให้ผมที่หน้าผากของทั้งสองคนยุ่งเหยิง

ร่างของเซี่ยจือจางดูค่อมลงเล็กน้อย ราวกับบ่าของเขาแบกรับภาระหนักอึ้งนับพันชั่ง

สำหรับเซี่ยจือจาง บ่าข้างหนึ่งของเขาแบกรับเมืองเจียง แบกรับความเจริญรุ่งเรืองและความอัปยศของทั้งเมือง

ส่วนบ่าอีกข้างหนึ่ง แบกรับญาติพี่น้องร่วมสายเลือด แบกรับครอบครัวของตัวเอง

เขามีทั้งครอบครัวใหญ่และครอบครัวเล็ก ทั้งสองฝ่ายล้วนมีความสำคัญในใจของเขา