สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 560 จบแค่นี้เหรอ

บทที่ 560 จบแค่นี้เหรอ

เรือยอชต์สีขาวแล่นฝ่าผิวน้ำที่เงียบสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นซ้อนทับกัน ละอองน้ำกระเซ็นทำให้เงาจันทร์สะท้อนแตกกระจาย

สายลมราตรีพัดโชย ปุยขาวของต้นอ้อลอยละล่องอยู่เหนือผิวน้ำ ดูคล้ายหิมะที่โปรยปรายในฤดูหนาว

“จิ๊วติ๊ด… ฮูจิ๊ว…”

เสียงนกประหลาดสองครั้งดังขึ้นเหนือทุ่งต้นอ้อ

เสียงนกสองครั้งนี้ดังเข้าหูตู๋หยา ราวกับเป็นเสียงเพลงสวรรค์

ตู๋หยารู้สึกตื่นเต้นมาก มาแล้ว มาแล้ว กองหนุนของเขามาถึงแล้ว!

ตู๋หยาแหวกใบต้นอ้อแอบมองออกไป ไม่ไกลนักมีเรือยอชต์สีขาวแล่นฝ่าคลื่นเข้ามา มีเงาร่างดำทะมึนหลายคนยืนอยู่ที่หัวเรือ บางคนกำลังโบกมือให้ตู๋หยา

ทัศนวิสัยค่อนข้างมืด ตู๋หยามองไม่ค่อยชัด แต่พอจะแยกแยะเงาร่างได้ราง ๆ

ตู๋หยาดีใจ คนที่ยืนอยู่หัวเรือน่าจะเป็นชายปากเบี้ยว

บนเรือยอชต์ ชายปากเบี้ยวตะโกนออกมา “พี่ใหญ่! พวกเรามาแล้ว!”

เสียงตะโกนนั้นทำเอาตู๋หยาสะดุ้งโหยง “เฮ้ย! ไม่ใช่ เสียงดังขนาดนั้น นายจะเรียกวิญญาณเหรอไง!”

ตู๋หยากลัวว่าเสียงตะโกนของชายปากเบี้ยวจะทำให้ตำรวจมา หัวใจเต้นตึกตักด้วยความตกใจ

แต่เสียงตะโกนของชายปากเบี้ยวก็ขจัดความสงสัยของตู๋หยาไปจนหมด

แต่เดิม เขายังกังวลว่าบนเรือยอชต์อาจจะเป็นตำรวจ แต่ตอนนี้ความกังวลของเขาหายไปแล้ว มีแต่ชายปากเบี้ยวเท่านั้นที่จะโง่พอที่จะตะโกนเสียงดังแบบนี้

ตู๋หยาอัดอั้นความโกรธไว้ในใจ รอจนถึงบนเรือยอชต์เขาจะสั่งสอนชายปากเบี้ยวให้หลาบจำ ให้มันฉลาดขึ้นมาบ้าง

เรือยอชต์ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หัวใจของตู๋หยาเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เขาอยากจะวิ่งพรวดขึ้นไปบนเรือแล้วขับออกจากประเทศจีนทันที

ประเทศจีน สถานที่บ้า ๆ นี่ เขาไม่อยากอยู่แม้แต่วินาทีเดียว

ตั้งแต่เขามาถึงที่บ้า ๆ นี่ ก็ไม่เคยเจอเรื่องดี ๆ เลย

ตู๋หยาใช้มือขวาแหวกใบต้นอ้อออก แล้วมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง บริเวณกอต้นอ้อยังคงเงียบสงัด มีแต่เสียงลมพัดเบา ๆ เสียงแมลงร้อง ผิวน้ำเรียบนิ่ง ทุกอย่างดูกลมกลืนกันดี

ตู๋หยาเป็นคนที่ระมัดระวังมาก เขารู้ดีว่าความระมัดระวังนำพาชีวิตให้ปลอดภัย

เมื่อเห็นว่าโดยรอบไม่มีความผิดปกติ ตู๋หยาจึงวางใจแล้วหันไปมองเซี่ยเฉิงอวิ๋น

แต่พอมองไป ถึงกับต้องตกใจ

ในโคลนกลางกอต้นอ้อ ไม่มีร่างของเซี่ยเฉิงอวิ๋นอยู่แล้ว

ตู๋หยาตกใจจนขวัญกระเจิง

“เฮ้ย! ตัวประกันหายไปไหน!”

ตัวประกัน โล่ป้องกันตัวของเขาหายไปไหนแล้ว

ก่อนหน้านี้ เซี่ยเฉิงอวิ๋นนอนคว่ำอยู่ในโคลนเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว ไม่ขยับเขยื้อน ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านแม้แต่น้อย ดังนั้นตู๋หยาจึงลดความระแวดระวังลง

หลังจากได้ยินเสียงนกประหลาดสองครั้ง ตู๋หยาก็โยนเซี่ยเฉิงอวิ๋นทิ้งไว้ข้าง ๆ แล้วแหวกใบต้นอ้อเพื่อสอดส่องดูสถานการณ์ภายนอก

ตอนนี้ตู๋หยาพบว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นหายไป ทำให้ขนลุกซู่ด้วยความตกใจ

แย่แล้ว แย่แล้ว ตัวประกันหนีไปแล้ว!

ถ้าตำรวจรู้ว่าตัวประกันหนีไป พวกเขาก็จะเสียโล่ป้องกันตัว และพวกเขาทั้งกลุ่มจะกลายเป็นเป้าหมายการโจมตีของตำรวจในทันที

สมองของตู๋หยาเริ่มมึนงง

ไม่ได้! ห้ามปล่อยให้ตัวประกันหนีไป!

หลังจากพบว่าตัวประกันหายไป ปฏิกิริยาแรกของตู๋หยาคือรีบไล่ตามเซี่ยเฉิงอวิ๋น

เซี่ยเฉิงอวิ๋นบาดเจ็บอยู่ คงวิ่งไปได้ไม่ไกล

ดังนั้น ตู๋หยาจึงไม่สนใจที่จะทักทายชายปากเบี้ยว รีบมุดเข้าไปในกอต้นอ้อเพื่อตามหาร่างของเซี่ยเฉิงอวิ๋นทันที

ตู๋หยารู้สึกงุนงงอยู่บ้าง เซี่ยเฉิงอวิ๋นบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น ทั้งมือและเท้าก็ถูกมัด แถมคนคนนี้ก็เกือบจะตายอยู่แล้ว แล้วจะมีแรงที่ไหนวิ่งหนี

แล้วเซี่ยเฉิงอวิ๋นหลุดพ้นจากเชือกที่พันธนาการร่างกายได้อย่างไรกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมตอนที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นหนีไป เขาถึงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

ที่พื้นล่างของทุ่งต้นอ้อมีโคลนนุ่ม ๆ และใบอ้อทับถมกันอยู่ แค่เหยียบเบา ๆ ก็ต้องมีเสียงดังแล้ว

ตู๋หยาคิดไม่ออกว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นหนีไปได้อย่างไรทั้งที่อยู่ต่อหน้าต่อตาเขา

ตู๋หยากระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด มองไปทางเรือยอชต์อย่างร้อนใจ

ตอนนี้ชายปากเบี้ยวกับพวกกำลังจะมาถึงแล้ว ถ้าให้พวกนั้นรู้ว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นหนีไปต่อหน้าต่อตาเขา แล้วต่อไปเขาจะเป็นพี่ใหญ่ต่อได้อย่างไร

ตู๋หยารู้สึกสับสนอยู่ในใจ ทุกคนทำภารกิจสำเร็จอย่างยอดเยี่ยม แต่กลับมาพลาดที่ขั้นตอนของเขา

แล้วต่อไปเขาจะทำให้คนอื่นเชื่อฟังได้อย่างไร

เมื่อได้ยินเสียงเรือยอชต์ที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ตู๋หยากัดฟันแน่น ตอนนี้เซี่ยเฉิงอวิ๋นหายตัวไปแล้ว เขาจึงไม่คิดจะโผล่หน้าออกไป

ปล่อยให้ตัวประกันที่เกือบตายหนีไป เขาทำให้ตัวเองขายหน้าไม่ได้

ตู๋หยาคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยเฉิงอวิ๋นมีบาดแผลคงหนีไปไม่ไกล เขาต้องจับเซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับมาก่อน แล้วค่อยไปรวมตัวกับคนอื่น ๆ

ตู๋หยาแหวกใบอ้อที่ขวางหน้าอย่างบ้าคลั่ง แล้วมองหาร่างของเซี่ยเฉิงอวิ๋นในทุ่งต้นอ้อ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นมีบาดแผล และบาดแผลก็ยังคงมีเลือดไหล ดังนั้นเขาต้องหนีไปไม่ไกลแน่ ๆ ต้องซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง

หลังจากที่แน่ใจในจุดนี้แล้ว ตู๋หยาก็เริ่มมองหาเซี่ยเฉิงอวิ๋นในบริเวณใกล้เคียง

ตู๋หยาเปิดไฟฉายในโทรศัพท์มือถือ จากนั้นก็ย่อตัวลง เริ่มสังเกตพื้นดินรอบ ๆ อย่างละเอียด

เขากำลังมองหาต้นอ้อที่หัก รอยเท้าบนโคลน และรอยเลือดที่หยดบนใบไม้

แต่ตู๋หยาค้นหามานานแล้ว กลับไม่พบอะไรเลย

เขาไม่พบร่องรอยใด ๆ ของเซี่ยเฉิงอวิ๋นในบริเวณรอบ ๆ ตู๋หยาจึงต้องวิ่งไปทั่วทุ่งอ้อตามสัญชาตญาณ

ตอนนี้ในใจเขามีความคิดเดียว นั่นคือต้องรีบหาเซี่ยเฉิงอวิ๋นให้เจอ และจับตัวกลับมาให้ได้ก่อนที่ชายปากเบี้ยวและพวกจะตามหาเขาเจอ

ทุ่งอ้อหนาทึบมาก มีกบและจิ้งหรีดมากมายกระโดดไปมา

เมื่อตู๋หยาส่องไฟฉาย พวกแมลงตัวเล็ก ๆ และกบก็กระโดดเข้ามาหาเขา

ตอนนี้ตู๋หยาหงุดหงิดมาก เมื่อมีกบและแมลงกระโดดมาใกล้เท้า เขาก็เหยียบมันตายทันที

ทุ่งอ้อมีกิ่งก้านและใบหนาแน่น แต่ละต้นสูงกว่าคนหนึ่งคน เหมาะมากสำหรับการซ่อนแอบ

เมื่อคนซ่อนตัวเข้าไปในทุ่งอ้อแล้ว ก็ยากที่จะหาร่องรอยเจอในเวลาอันสั้น

ค้นหามานานก็ยังไม่พบร่องรอยของเซี่ยเฉิงอวิ๋น ตู๋หยาโกรธจนกระทืบเท้า

บัดซบ!

ไอ้เด็กบ้านั่นหลบไปซ่อนที่ไหนกันแน่!

นอกทุ่งต้นอ้อ ตำรวจหลายนายที่ปลอมตัวเป็นนักโทษแหกคุกยืนอยู่บนหัวเรือ ความมืดของราตรีทาบทับใบหน้าของพวกเขาจนมองไม่เห็นโฉมหน้าชัดเจน

หนึ่งในนั้นแกล้งทำเสียงเหมือนชายปากเบี้ยว ตะโกนไปทางทุ่งต้นอ้อ “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ พวกเรามารับพี่แล้ว พี่อยู่ที่ไหน”

สิ่งที่ทำให้ตำรวจหลายนายประหลาดใจก็คือ ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากในทุ่งต้นอ้อเลย

พวกเขามองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ตามแผนที่วางไว้ก่อนหน้านี้ หลังจากล่อให้ตู๋หยาขึ้นมาบนเรือ ทุกคนจะฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว กรูกันเข้าไปจับกุมตู๋หยาทันที

แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับไม่เป็นไปตามที่ทุกคนคาดการณ์ไว้

ในทุ่งต้นอ้อไม่มีใครตอบรับพวกเขาเลยสักคน

ตำรวจหลายนายเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ พวกเขาคงไม่ถูกตู๋หยาจับพิรุธได้หรอกนะ

ถ้าผู้ร้ายพบว่าสถานการณ์ผิดปกติ พวกมันต้องยกเลิกการแลกเปลี่ยนทันทีแน่ และถ้าสถานการณ์ร้ายแรง อีกฝ่ายอาจจะฆ่าตัวประกันทิ้งด้วย

เมื่อรู้ว่าเรื่องไม่ค่อยชอบมาพากล นายตำรวจที่เป็นหัวหน้ารีบโทรหาลู่เย่ทันที

ในเวลานี้ ลู่เย่นั่งอยู่บนเรือเร็ว กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้พอดี

วิทยุสื่อสารของลู่เย่สั่นขึ้นสองสามครั้ง เขารีบรับสายทันทีแล้วพูดว่า “ที่นี่ลู่เย่ มีอะไรรายงานได้เลย”

เสียงจากวิทยุสื่อสารดังขึ้น “หัวหน้าลู่ สถานการณ์ที่นี่มีการเปลี่ยนแปลง”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หัวใจของลู่เย่ก็กระตุกวูบ เขารู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

ลู่เย่รีบถามไปว่า “เกิดอะไรขึ้น มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นที่นั่น”

ตำรวจที่โทรมารายงานตามตรงว่า “หัวหน้าลู่เป็นอย่างนี้ครับ หลังจากที่พวกเราไปถึงทุ่งต้นอ้อแล้ว ก็ได้ส่งรหัสลับเพื่อติดต่อ แต่ตู๋หยากลับไม่มีการตอบสนองใด ๆ ตอนนี้ทั้งทุ่งต้นอ้อเงียบสนิท ไม่มีเสียงอะไรเลย หัวหน้าลู่ พวกเราไม่แน่ใจว่าตัวเองถูกเปิดเผยหรือเปล่า ตู๋หยาถึงได้ไม่ยอมโผล่หน้าออกมา”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เย่ก็ขมวดคิ้ว

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ

มันเป็นไปไม่ได้

พวกเขาไม่ได้ทำผิดพลาดในขั้นตอนไหนเลย รหัสลับก็ถูกต้อง การเลียนเสียงของชายปากเบี้ยวก็เหมือนมาก แล้วทำไมตู๋หยาถึงจับได้ล่ะ

มันไม่มีเหตุผลเลย