สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 559 อันตรายใต้น้ำ

บทที่ 559 อันตรายใต้น้ำ

นักโทษแหกคุกคนอื่น ๆ ก็เห็นแสงสีแดงที่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ พวกเขาจ้องมองลงไปในน้ำด้วยความสงสัย อยากรู้ว่าอะไรกันแน่ที่กำลังเปล่งแสง

“พี่ชายปากเบี้ยว นั่นไม่ใช่ดวงตาของงูใช่ไหม ใต้น้ำนี่จะมีรังงูหรือเปล่า ดูน่ากลัวจัง” นักโทษแหกคุกคนหนึ่งตกใจจนหน้าขาว

ชายปากเบี้ยวยกมือขึ้นตบหัวเขาอย่างแรง พร้อมตวาดเสียงเย็น “นายเป็นไอ้โง่หรือไง จะเป็นงูได้ยังไง ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าตางูจะเรืองแสงสีแดงได้”

นักโทษที่โดนตีหดคอลงแล้วเตะน้ำอีกครั้ง “บางที…บางทีอาจจะเป็นงูน้ำที่กลายเป็นปีศาจก็ได้นะ”

พอได้ยินว่าใต้น้ำมีรังงู คนอื่น ๆ ก็ตกใจจนไม่กล้าขยับตัว

ชายปากเบี้ยวเบ้ปากอย่างดูถูก “พวกนายโง่เหรอไง ถึงใต้น้ำจะมีงูแล้วยังไง งูน้ำมันไม่มีพิษ กลัวอะไรกัน”

พูดจบ เขาก็คว้าหัวสมุนคนหนึ่งแล้วกดลงน้ำอย่างแรง “นายลองดูให้ดี ๆ สิว่าข้างในนั่นมันเป็นรังงูจริง ๆ หรือเปล่า!”

ชายปากเบี้ยวกดหัวสมุนไว้อย่างแรงให้ดำน้ำลงไปสำรวจ “เป็นไง เห็นชัดไหม สิ่งที่เรืองแสงสีแดงใต้น้ำนั่นมันคืออะไรกันแน่” เขาถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

พูดยังไม่ทันขาดคำ ศีรษะสีดำก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำด้านหลังเขาอย่างกะทันหัน

ก่อนที่ชายปากเบี้ยวจะทันได้ตั้งตัว คอของเขาก็ถูกใครบางคนกดเอาไว้เสียแล้ว

“อ๊ะ…อื้อ ๆ…”

นอกจากชายปากเบี้ยวแล้ว คนอื่น ๆ ก็ถูกเงาดำที่ปรากฏขึ้นกะทันหันกดลงใต้น้ำเช่นกัน พวกเขาอยากจะร้องขอความช่วยเหลือดัง ๆ แต่เพียงแค่อ้าปาก น้ำเย็นเฉียบจากแม่น้ำก็ไหลทะลักเข้าปากและจมูกอย่างรวดเร็ว

น้ำในแม่น้ำกลืนกินทุกอย่าง

ไม่เพียงแต่กลืนกินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเหล่านักโทษแหกคุก แต่ยังกลืนกินร่างของพวกเขาด้วย

ละอองน้ำที่กระเซ็นจากการดิ้นรนบนผิวน้ำหายไปอย่างรวดเร็ว ฟ้าและดินกลับคืนสู่ความเงียบสงบในพริบตา ผิวน้ำกลับมาราบเรียบดั่งกระจกเงาไร้ริ้วคลื่น

ใต้ผิวน้ำ นักโทษแหกคุกทั้งห้าที่ถูกเงาดำรัดไว้แน่นพยายามดิ้นสุดแรง พวกเขาพยายามต่อต้าน แต่แรงมหาศาลของน้ำทำให้พวกเขาไม่สามารถขยับตัวได้ถนัด

พวกเงาดำล้วนเป็นเด็กที่เติบโตมาริมแม่น้ำ พวกเขาเล่นน้ำในแม่น้ำหลานชางมาตั้งแต่จำความได้ การต่อสู้ใต้น้ำจึงเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับพวกเขา

ไม่นานนัก นักโทษแหกคุกทั้งหมดที่ถูกกดอยู่ใต้น้ำก็หมดเรี่ยวแรงต่อต้าน

พวกเขาหอบหายใจเหมือนปลาตาย ได้แต่ปล่อยให้ตำรวจใส่กุญแจมือแล้วลากขึ้นเรือเร็วที่ซ่อนอยู่ในความมืด

จนถึงตอนนี้ นักโทษแหกคุกทั้งห้าคนรวมทั้งชายปากเบี้ยวถูกจับกุมได้ทั้งหมดแล้ว

ไม่นาน หัวหน้าหน่วยลับที่ถือวิทยุสื่อสารก็โทรหาลู่เย่

“หัวหน้าลู่ ทางเราจับกุมนักโทษแหกคุกทั้งห้าคน รวมทั้งชายปากเบี้ยวได้สำเร็จแล้ว รอรับคำสั่งขั้นต่อไปครับ”

ลู่เย่ได้ยินข่าวดีแล้วใบหน้าหล่อเหลาก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา เขาพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ดีมาก พวกคุณจับตัวชายปากเบี้ยวกับพวกมันมาก่อน แล้วค่อยพักผ่อนให้เต็มที่ ส่วนภารกิจที่เหลือ ผมจะให้คนอื่นจัดการ”

การต่อสู้ใต้น้ำไม่เหมือนกับการต่อสู้บนบก มันสูบพลังงานมากกว่า ดังนั้นลู่เย่จึงต้องเปลี่ยนคนชุดใหม่มาทำภารกิจที่เหลือ

หลังจากกำจัดปีกของตู๋หยาไปแล้ว ตู๋หยาก็เหลือแค่ตัวคนเดียว การปฏิบัติการต่อไปก็จะง่ายขึ้นมาก

…

ในทุ่งต้นอ้อ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นนอนคว่ำอยู่ในโคลนเหมือนสุนัขตายซาก ไม่ขยับเขยื้อน

เขาพบว่าการนอนคว่ำในโคลนเย็น ๆ ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดและอาการบวมตามร่างกายได้

ส่วนตู๋หยา เขานั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ข้าง ๆ รอบ ๆ แอ่งน้ำข้างตัวเขามีก้นบุหรี่ลอยอยู่เต็มไปหมด

ตอนนี้ผ่านไปยี่สิบนาทีแล้วนับตั้งแต่ชายปากเบี้ยวเริ่มปฏิบัติการ ตู๋หยาคำนวณเวลาดู

ถ้าทุกอย่างราบรื่นดี ตอนนี้พวกชายปากเบี้ยวคงกำลังขับเรือยอชต์มุ่งหน้ามาทางนี้แล้ว

ตู๋หยาคิดครู่หนึ่งแล้วจึงโทรหาชายปากเบี้ยว

“กริ๊ง…กริ๊ง…” เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นาน จนกระทั่งตู๋หยาเริ่มหงุดหงิด โทรศัพท์จึงถูกรับสาย

จริง ๆ แล้วตู๋หยาไม่อยากโทรหาชายปากเบี้ยวเท่าไหร่ เพราะเขากลัวว่าตำรวจจะดักฟังโทรศัพท์

เขากลัวว่าตำรวจจะใช้การระบุตำแหน่งเพื่อหาที่ซ่อนตัวของเขา แล้วจับกุมเขา

ดังนั้นเขาจึงต้องสั่งชายปากเบี้ยวเรื่องหนึ่ง เรื่องนี้เขาเคยพูดไปแล้ว แต่เขารู้สึกว่ายังจำเป็นต้องเตือนอีกครั้ง

หลังจากโทรศัพท์ถูกรับสาย

ไม่นานก็ได้ยินเสียงของชายปากเบี้ยวดังมาจากปลายสาย

“ฮัลโหลพี่ใหญ่ ผมกำลังขับเรือยอชต์มาหาคุณอยู่ อีกสิบนาทีก็จะถึงแล้ว”

เมื่อตู๋หยาได้ยินเสียงของชายปากเบี้ยว จิตใจที่กังวลก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผากแล้วพูดว่า “นาย ฟังฉันนะ พวกนายไม่ต้องรีบมารับฉัน ให้พวกนายแล่นเรือวนรอบแม่น้ำก่อน แล้วจัดการของในมือให้เรียบร้อย”

ตู๋หยาพูดอย่างคลุมเครือมาก

เขาไม่ได้พูดถึงว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และไม่ได้พูดถึงเรื่องที่จะให้ชายปากเบี้ยวจัดการกับโทรศัพท์มือถือ

แต่เมื่อชายปากเบี้ยวได้ยินคำเตือนของตู๋หยา ก็นึกถึงคำกำชับของพี่ใหญ่ได้ทันที

ดังนั้น เขาจึงตอบกลับทางโทรศัพท์ว่า “พี่ใหญ่ครับ ผมเข้าใจความหมายของคุณแล้ว งั้นคุณรออีกสิบนาทีนะครับ หลังจากผมจัดการเรื่องในมือเสร็จ ผมจะไปหาคุณ”

ตู๋หยาได้ยินแล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ “ได้ พวกนายต้องระวังให้มาก ๆ อย่าให้ตำรวจจับได้ไล่ทันเด็ดขาด”

“ได้ครับ พี่ใหญ่วางใจได้!” ชายปากเบี้ยวตอบกลับไป

แท้จริงแล้ว คนที่อยู่ปลายสายไม่ใช่ชายปากเบี้ยว แต่เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ตำรวจจ้างมา

ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นสามารถเลียนแบบเสียงของคนอื่นได้หลายคน และเลียนแบบได้เหมือนมาก แทบจะฟังไม่ออกว่าของจริงหรือของปลอม

ตอนนี้ ชายปากเบี้ยวตัวจริงถูกมัดอย่างแน่นหนาอยู่ในห้องใต้ท้องเรือ

“ชายปากเบี้ยว พี่ใหญ่ของพวกนายอยู่ที่ไหนรีบบอกมา! ไม่งั้นนายจะไม่ได้จบแบบสวย ๆ นะ! สารภาพจะเบาลง ขืนขัดขืน หนักแน่!”

ชายปากเบี้ยวที่หน้าตาช้ำระบมหรี่ตาลง ดูเหมือนมะเขือเทศที่เหี่ยวแห้ง

ช่างน่าตาย เขาไม่เคยคิดเลยว่าสุดท้ายตัวเองจะถูกจับได้จริง ๆ

จุดสีแดงที่พวกเขาเห็นใต้น้ำตอนนั้น ที่จริงแล้วเป็นปลอกแขนที่ตำรวจแอบซุ่มอยู่ใต้น้ำสวมใส่

เขาแข็งคอ พูดอย่างดื้อดึง “พวกนายเลิกคิดไปเลย ฉันไม่มีทางทรยศพี่ใหญ่แน่นอน ไม่ใช่แค่ฉัน พวกเราทุกคนก็ไม่มีทางทรยศเขา!”

เจ้าหน้าที่สอบสวนหัวเราะเยาะ “ฮึ ๆ พวกนายไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร คนของเรานั่งเรือยอชต์ไปรับพี่ใหญ่ของพวกนายแล้ว”

ชายปากเบี้ยวได้ยินแล้วเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ “พวกนายยังไม่รู้เลยว่าพี่ใหญ่อยู่ที่ไหน แล้วจะไปรับเขาได้ยังไง”

เจ้าหน้าที่สอบสวนยิ้ม “ใครบอกว่าเราไม่รู้ล่ะ ฉันจะบอกให้นะ ตั้งแต่พวกนายเข้าไปในแม่น้ำหลานชาง การเคลื่อนไหวทุกอย่างของพวกนายล้วนอยู่ในสายตาพวกเรา”

“พี่ใหญ่ของพวกนายตอนนี้คงซ่อนตัวอยู่ในกอต้นอ้อสินะ ฮ่ะ ๆ ถึงนายจะไม่บอก พวกเราก็รู้อยู่แล้ว”

ชายปากเบี้ยวได้ยินแล้วก็พูดอะไรไม่ออก

“ไอ้บ้า ในเมื่อพวกนายรู้อยู่แล้วทำไมยังต้องมาถามฉันอีก มันไม่ใช่การทำอะไรซ้ำซ้อนเหรอไง”

เขารู้สึกโกรธในใจ จึงระเบิดอารมณ์ด่าทันที

ลุงฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มาตลอดทนไม่ไหวแล้ว เขากระโดดเตะเข้าที่หน้าอกของชายปากเบี้ยวทันที

จนทำให้ชายคนนั้นกระอักเลือดออกมา

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเป็นเพื่อนสนิทของลุงฉิน แม้ทั้งสองคนจะมีอายุต่างกันมาก แต่กลับเข้ากันได้ดี แทบจะไม่เคยห่างกันเลย

ตอนนี้เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกลักพาตัว เขารู้สึกร้อนใจยิ่งกว่าใคร ๆ

พอเห็นผู้ร้ายที่ลักพาตัวเซี่ยเฉิงอวิ๋น ลุงฉินโมโหจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เข้าไปต่อยสองหมัดติด ๆ กัน จนทำให้ชายปากเบี้ยวมึนงง ตาเห็นดาวเต็มไปหมด

คนอื่น ๆ กลัวว่าลุงฉินจะตีชายปากเบี้ยวตาย จึงรีบเข้าไปห้ามลุงฉินไว้ “พอแล้ว ๆ อย่าตีเขาตาย ไอ้พวกแบบนี้ไม่คุ้มค่าให้พวกเราเสียแรง แค่มองดูก็รู้สึกสกปรกแล้ว”

อีกด้านหนึ่ง

ลู่เย่หาคนที่มีรูปร่างใกล้เคียงกับนักโทษแหกคุกมาหลายคน พวกเขาจะต้องปลอมตัวเป็นนักโทษแหกคุกเพื่อล่อตู๋หยาออกมาจากทุ่งต้นอ้อ

ทุ่งต้นอ้อริมแม่น้ำหลานชางมีพื้นที่กว้างใหญ่มาก การจะค้นหาคนในนี้เป็นเรื่องยากมาก

แต่ลู่เย่กลับมีวิธี

หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที เรือยอชต์สีขาวลำหนึ่งแล่นเข้ามาใกล้ทุ่งต้นอ้อ

ตู๋หยาเห็นคลื่นน้ำบนผิวแม่น้ำเริ่มเปลี่ยนแปลง เขารู้ว่าเรือยอชต์กำลังมา รีบคว้าตัวเซี่ยเฉิงอวิ๋นแล้วเคลื่อนตัวออกไปด้านนอก

ตู๋หยามองผ่านช่องว่างระหว่างต้นอ้อ เห็นเรือยอชต์สีขาวจอดอยู่บนแม่น้ำไม่ไกล

เขารอต่อไปอย่างใจเย็นอีกสองสามนาที แล้วได้ยินเสียงนกประหลาดดังมาจากบนเรือยอชต์สองครั้ง

“จิ๊วติ๊ด… ฮูจิ๊ว…”

เมื่อได้ยินเสียงนก ตู๋หยาก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที มุมปากคลี่ยิ้ม

ดีมาก! พวกของเขามาแล้ว!