สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 555 การช่วยเหลือเริ่มต้น (1)

บทที่ 555 การช่วยเหลือเริ่มต้น (1)

เธอไอพลางขยิบตาให้เฉาเล่อ

เฉาเล่อกำลังจะพูดต่อ แต่ถูกเสียงไออีกสองครั้งของเสิ่นชิงขัดจังหวะเสียก่อน

โชคดีที่เฉาเล่อไม่ใช่คนโง่ เมื่อเห็นสายตาของเสิ่นชิงเขาก็หยุดพูดทันที ไม่พูดต่อ

สวีลี่รู้สึกว่าท่าทางของเฉาเล่อดูผิดปกติ จึงรีบถามว่า “นายออกไปซื้ออะไรมาเหรอ”

เฉาเล่อเสมองเพดาน แล้วพูดอย่างไม่มีพิรุธว่า “ก็แค่ซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน”

เสิ่นชิงได้ยินแล้วเงียบ

แย่แล้ว คราวนี้จบเห่แน่เลย

สวีลี่พอได้ยินก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมาทันที

ไม่น่าใช่นะ ในโรงพยาบาลมีทุกอย่างพร้อม ทำไมต้องออกไปซื้อของใช้ด้วย

ของใช้ในชีวิตประจำวันอะไรที่ต้องซื้อตั้งสองถุงใหญ่

สวีลี่รู้สึกว่าของสองถุงนั้นมีพิรุธ จึงฉวยโอกาสตอนที่เฉาเล่อเผลอคว้าถุงพลาสติกมาดูทันที

สวีลี่เคลื่อนไหวเร็วมาก เฉาเล่อไม่ทันได้ห้าม ได้แต่มองดูสวีลี่เทของในถุงพลาสติกทั้งหมดลงบนโต๊ะเสียงดังโครมคราม

กองของใช้ในชีวิตประจำวันปรากฏอยู่ตรงหน้าทั้งสามคน

สวีลี่มองดูภูเขาน้อยสองลูกบนโต๊ะแล้วเบิกตากว้าง โกรธจนพูดอะไรไม่ออก

เธอชี้ไปที่ของใช้ในชีวิตประจำวันแล้วถามด้วยน้ำเสียงเอาเรื่องว่า “เฉาเล่อ นี่คือของใช้ในชีวิตประจำวันที่นายออกไปซื้อมาเหรอ”

เฉาเล่อหัวเราะแห้ง ๆ อย่างเก้อเขิน แล้วส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่เสิ่นชิง

เฉาเล่อมองเสิ่นชิงอย่างกังวล

พี่เสิ่นชิง! ช่วยผมด้วย! สวีลี่เกลียดที่สุดเวลาถูกหลอก ฮือ ๆ ๆ ผมแย่แล้ว!

เสิ่นชิงรับรู้สายตาขอความช่วยเหลือของเฉาเล่อ แต่เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

แย่แล้ว สวีลี่เกลียดที่สุดเวลามีคนโกหกเธอ

เสิ่นชิงเองก็ทำอะไรไม่ได้ เธอได้แต่ส่งสายตาขอโทษให้กับเฉาเล่อ ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันก็แย่พอ ๆ กับนายแล้ว ช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ

เฉาเล่อรู้สึกอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา ฮือ ๆ ๆ

ทำไมมันถึงได้ยากขนาดนี้

…

ในห้องผู้ป่วย สวีลี่ใบหน้าเขียวคล้ำชี้ไปที่ขนมกองใหญ่บนโต๊ะ ทั้งตีนไก่พริกมะนาว ปลาหมึกแห้งรสเผ็ด น่องไก่หมักซอส มันฝรั่งทอดกรอบรสเผ็ด และขนมอื่น ๆ

เธอถามด้วยความโกรธ “เฉาเล่อ! นายแอบไปซื้อขนมพวกนี้มาเอาใจพี่เสิ่นชิงใช่ไหม”

เฉาเล่อรีบโบกมือปฏิเสธอย่างร้อนรน “ไม่ใช่ ไม่ใช่… สวีลี่ฟังฉันก่อน มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด มัน…”

เฉาเล่อพูดยังไม่ทันจบ เสิ่นชิงก็รีบแทรกขึ้นมา “สวีลี่อย่าไปว่าเฉาเล่อเลย เฉาเล่อแค่หวังดี เห็นฉันไม่รู้รสชาติ กินอะไรไม่ลง เขาถึงได้ซื้อขนมมาให้”

เสิ่นชิงพูดพลางเปิดถุงปลาหมึกแห้งรสเผ็ด “สวีลี่อย่าไปสนใจเลยนะ ไหน ๆ เฉาเล่อก็ซื้อมาแล้ว จะทำยังไงได้ละ”

พูดจบ เสิ่นชิงก็โบกมือเลื่อนขนมไปตรงหน้าสวีลี่ “มา ๆ ๆ กินด้วยกันดีกว่า กินด้วยกันนะ”

สวีลี่ได้ยินดังนั้นก็รีบหันไปมองเฉาเล่อ “เยี่ยมไปเลยเฉาเล่อ สรุปว่านายแอบซื้อขนมพวกนี้มาเอาใจพี่เสิ่นชิงจริง ๆ ด้วย!”

เฉาเล่อร้อนใจ เขาถูกใส่ร้ายชัด ๆ!

เห็นได้ชัดว่าของพวกนี้พี่เสิ่นชิงใช้ให้เขาไปซื้อ แต่ทำไมถึงกลายเป็นว่าเขาซื้อขนมพวกนี้มาเพื่อเอาใจพี่เสิ่นชิงละ

เฉาเล่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผ่านมุมปากของเสิ่นชิง จึงรู้ว่าเสิ่นชิงกำลังใช้วิธีฆ่าม้าเมื่อหมดประโยชน์

สวีลี่บิดหูเฉาเล่อพลางต่อว่าด้วยความโมโห “หมอบอกแล้วไงว่าถ้าอยากให้พี่เสิ่นชิงหายเร็ว ๆ ก็ห้ามกินของไร้สาระพวกนี้เด็ดขาด! ทำไมนายถึงไม่ยอมฟังเลย นายไม่ใช่แค่ไม่ฟัง แต่ยังกล้ามาหลอกฉันอีก นายก็รู้ว่าฉันเกลียดที่สุดเวลาโดนคนอื่นหลอก!”

สวีลี่ต่อว่าเฉาเล่อจนเขาพูดไม่ออก แต่เขาก็ไม่กล้าเปิดโปงเสิ่นชิงเลยได้แต่ก้มหน้ายอมรับผิดด้วยสีหน้าเศร้า ๆ

เฉาเล่อก้มหน้าพูด “ขอโทษนะ ฉันผิดไปแล้ว สวีลี่ยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีก!”

เฉาเล่อชูนิ้วทั้งสี่ขึ้น เริ่มสาบานกับเพดาน “ถ้าฉันทำอีกครั้ง ขอให้ฟ้าผ่าฉันห้าครั้ง!”

เฉาเล่อพูดยังไม่ทันจบ สวีลี่ก็รีบยื่นมือปิดปากเขาทันที “นายพูดอะไรของนาย! ฉันไม่อนุญาตให้พูด!”

“จุ๊ ๆ …”

เสิ่นชิงกะเทาะเมล็ดแตงไปพลางดูคู่รักตัวน้อยเล่นหยอกล้อกันไปพลาง

สวีลี่หันไปมองเสิ่นชิงทันที แล้วกวาดขนมบนโต๊ะใส่ถุงทั้งหมด “สนุกกับการดูละครใช่ไหม ของพวกนี้ฉันยึดไว้หมดแล้ว”

เสิ่นชิงอึ้งพูดอะไรไม่ออก

…

สายลมยามราตรีพัดโชยพาสายฝนโปรยปรายเบา ๆ ท่าเรือเมืองเจียงมืดสนิท ริมแม่น้ำเงียบสงัดจนได้ยินแต่เสียงฝน เสียงลม และเสียงใบไม้ไหว

ที่จริงแล้ว ภายใต้แสงสลัวมีเงาดำมากมายซ่อนตัวอยู่ พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในน้ำ ในพุ่มหญ้า และในมุมมืด

เงาเหล่านี้เหมือนเสาไม้ที่เงียบงัน กลืนหายเข้าไปในความมืดสนิทของราตรี

เพียงแค่รอสัญญาณ พวกเขาก็จะออกจากการพรางตัวเข้าโจมตีศัตรูอย่างดุเดือดทันที

กอต้นอ้อในทุ่งสูงเท่าตัวคน

สายลมราตรีพัดโชยอ่อน ๆ ปุยอ้อสีขาวภายใต้แสงจันทร์ล่องลอยเบา ๆ ผ่านท่าเรือ ข้ามแม่น้ำหลานชางล่องลอยไปจนถึงฝั่งทะเลตะวันตก

กอต้นอ้อที่หนาทึบบดบังทัศนวิสัยของเจ้าหน้าที่ประสานงาน ทำให้ไม่สามารถระบุตำแหน่งของพวกพอยเซินแฟ็งได้

ในทุ่งต้นอ้อ ตู๋หยายังคงต่อรองกับนายกเทศมนตรีเซี่ย

เขาถือโทรศัพท์มือหนึ่ง ส่วนอีกมือใช้ปิดปาก พูดเสียงเบา “ท่านนายกเทศมนตรีเซี่ย เอาแบบนี้ดีไหม พวกคุณนำเรือยอชต์ไปจอดใต้ประภาคารลำดับที่สองนับจากทางเหนือก่อน หลังจากคนของคุณนำเรือไปถึงจุดที่กำหนดแล้ว ให้รีบออกมาทันทีห้ามมีใครอยู่บนเรือเด็ดขาด ตอนนั้นคนของเราจะขึ้นไปตรวจสอบก่อน ถ้าพวกคุณทิ้งคนไว้บนเรือ ผมจะตัดแขนเซี่ยเฉิงอวิ๋นข้างหนึ่ง!”

เซี่ยจือจางเม้มริมฝีปากถามว่า “แล้วพวกนายจะปล่อยตัวประกันเมื่อไหร่”

ตู๋หยา “หลังจากที่พวกเราขึ้นเรือยอชต์และไปถึงทะเลตะวันตกแล้ว พวกเราจะปล่อยเซี่ยเฉิงอวิ๋นลงเรือชูชีพ ตอนนั้นพวกคุณก็สามารถไปรับเซี่ยเฉิงอวิ๋นได้”

ตู๋หยาหรี่ตามอง ตอนนี้เขาไม่อยากไปที่ประภาคารแล้ว เขากังวลว่าถ้าทุกคนรวมตัวกัน อาจจะถูกจับได้ทั้งหมด

ตอนนี้เขาไม่อยากเปิดเผยตำแหน่งของตัวเอง

ปลายสายโทรศัพท์ เซี่ยจือจางฟังคำพูดของตู๋หยาจบก็หายใจลึกหลายครั้ง

ตอนนี้เขาเหมือนเนื้อบนเขียง

เซี่ยเฉิงอวิ๋นอยู่ในมือของตู๋หยา เขาก็ทำได้แค่ตกลงไปก่อน

เซี่ยจือจางกำหมัดแน่น หลังจากจับนักโทษแหกคุกได้แล้ว เขาจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอก!

“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว นายวางใจได้ พวกเราจะทำตามที่นายบอกทุกอย่าง ขอแค่อย่าทำร้ายหลานฉันเด็ดขาด ฉันต้องการให้เขากลับมาอย่างปลอดภัย!” เซี่ยจือจางถอนหายใจอย่างจนใจ

ตู๋หยาถือโทรศัพท์พลางชำเลืองมองเซี่ยเฉิงอวิ๋นที่นอนอยู่ในโคลน “คุณวางใจได้ ผมตู๋หยาพูดแล้วต้องทำ พวกเราทำงานแบบนี้ ถือเรื่องเครดิตเป็นสำคัญที่สุด!”

เซี่ยจือจางฟังจบก็รู้สึกหมดคำพูด

พวกแกยังจะมีเครดิตอะไรอีก

พวกนักโทษแหกคุกที่ฆ่าคนวางเพลิง ทำเรื่องชั่วร้ายทุกอย่าง โหดเหี้ยมสุดขีด ไม่มีจรรยาบรรณแม้แต่น้อย ยังกล้าพูดว่าตัวเองมีเครดิต

“อ้อใช่ นายกเทศมนตรีเซี่ย ผมต้องการโทรศัพท์อีกเครื่อง พวกคุณเอาโทรศัพท์ใส่ถุงพลาสติกแล้ววางไว้ใต้ประภาคารให้ด้วย” ตู๋หยาพูดเสริมทางโทรศัพท์

“ได้ ฉันจะทำตามที่นายบอก” เซี่ยจือจางสูดลมหายใจลึกสงบสติอารมณ์ก่อนจะตอบกลับไป

ตู๋หยาแอบวางแผนเอาไว้ เขาตั้งใจบอกตำรวจว่ามีคนอยู่ที่ประภาคารทางเหนือ เขาอยากดูว่าตำรวจจะมีการเคลื่อนไหวหรือไม่

ถ้าอีกฝ่ายไม่รักษาคำพูด พวกเขาก็จะยกเลิกการแลกเปลี่ยนทันที

หลังจากตู๋หยาคุยกับเซี่ยจือจางเสร็จ ก็หันไปมองชายปากเบี้ยวแล้วพูดเสียงเบา

“เดี๋ยวนายว่ายน้ำไปดูทางนั้นหน่อย ดูสิว่าตำรวจมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง ถ้าพวกเขาไม่มีอะไรผิดปกติ นายก็ใช้โทรศัพท์บนเรือติดต่อฉัน”

ตู๋หยารู้สึกเสียใจที่ตอนแรกไม่ได้ให้ชายปากเบี้ยวซื้อโทรศัพท์ ไม่อย่างนั้นตอนนี้พวกเขาคงไม่ต้องขาดเครื่องมือสื่อสาร

ชายปากเบี้ยวฟังจบก็เข้าใจความหมายของตู๋หยาทันที

ชายปากเบี้ยวชูนิ้วโป้งให้เขา พูดด้วยสีหน้าชื่นชม “พี่ใหญ่ฉลาดจริง ๆ กลอุบายนี้แยบยลมาก! พี่ใหญ่นี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ ฉลาดเหลือเกิน!”

พูดจบ ชายปากเบี้ยวก็ยิ้มกว้างมองตู๋หยา ท่าทางดูซื่อ ๆ

ตู๋หยาได้ยินแล้วขมวดคิ้ว ตบหัวชายปากเบี้ยวพร้อมด่า “ไอ้โง่! เจ้าเล่ห์น่ะเป็นคำด่านะโว้ย!”

“เพียะ!”

ชายปากเบี้ยวโดนตบเต็ม ๆ

“โอ๊ย เจ็บจัง…”

ชายปากเบี้ยวลูบหัวตัวเองพลางย่นคอยิ้มแหย “ฮ่ะ ๆ… พี่ใหญ่ ผมไม่ใช่คนมีการศึกษานี่ครับ คุณอย่าเถียงเรื่องคำพูดกับผมเลย…”

จากนั้นชายปากเบี้ยวก็มองเซี่ยเฉิงอวิ๋นแวบหนึ่ง แล้วด่าออกมา “ไอ้หนู แกอย่าได้คิดทำอะไรเหลวไหล ถ้าฉันกลับมาเมื่อไหร่ จะจัดการแกให้พิการเลย!”

ชายปากเบี้ยวพูดพลางเตะเซี่ยเฉิงอวิ๋นไปสองที

แล้วบนตัวของเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็มีรอยเท้าเพิ่มขึ้นอีกสองรอย