สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 541 เงื่อนไขของผู้ลักพาตัว

บทที่ 541 เงื่อนไขของผู้ลักพาตัว

เมื่อเลขาหลิวได้ยินเสียงของตู๋หยา เขาก็เกร็งหลังตรงทันที “คุณคือคนร้ายที่ลักพาตัวเซี่ยเฉิงอวิ๋นใช่ไหม?”

“ฮ่ะ ๆ”

ตู๋หยาหัวเราะเยาะ “ฉันก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ คุณหูไม่ดีหรือไง หรือว่าความจำไม่ค่อยดีกันแน่?”

เลขาหลิว “…”

“พวกเราต้องการเสื้อเกราะกันกระสุน 6 ชุด เรือเร็ว 1 ลำ เงินสด 30 ล้าน คืนนี้เวลาสองทุ่มให้นำของมาส่งที่ท่าเรือแม่น้ำหลานชาง เมื่อพวกเราล่องเรือตามแม่น้ำหลานชางไปถึงทะเลตะวันตกแล้ว ก็จะปล่อยตัวคน

นอกจากนี้ ให้ถอนทีมช่วยเหลือที่ตามพวกเราอยู่ด้วย บอกคนของคุณให้ไปให้พ้น ๆ

ถ้าเงื่อนไขทั้งหมดนี้พวกคุณทำไม่ได้ ก็เตรียมรับศพของเซี่ยเฉิงอวิ๋นได้เลย”

เสียงของตู๋หยาทุ้มต่ำแหบพร่า ฟังแล้วน่าขนลุก

แม่น้ำหลานชางเชื่อมต่อกับทะเลตะวันตก เพียงแค่ผ่านเขตแดนทะเลตะวันตกก็จะเป็นน่านน้ำสากลแล้ว

เมื่อเข้าสู่น่านน้ำสากล ตู๋หยาก็เท่ากับได้กลับบ้านแสนสุข

ตอนนั้นก็จะเป็นเหมือนปลาที่ว่ายอย่างอิสระในทะเลกว้าง นกที่บินอย่างไร้ขีดจำกัดในท้องฟ้าสูง

มือที่ถือโทรศัพท์ของเลขาหลิวสั่นระริก

เมื่อนึกถึงความไว้วางใจของนายกเทศมนตรี เลขาหลิวรู้สึกกดดันขึ้นมาทันที

ไม่ได้ ตอนนี้นายกเทศมนตรีกำลังประชุมสำคัญอยู่ เขาต้องรักษาสถานการณ์ให้มั่นคงไว้ก่อน

เลขาหลิวพยายามทำใจให้สงบ

ไม่ว่าพวกโจรจะเรียกร้องอะไร เขาจะรับปากไปก่อน

เลขาหลิวกระแอมเบา ๆ แล้วเลียนแบบน้ำเสียงของเซี่ยจือจาง พูดว่า “ฉันยอมรับเงื่อนไขของคุณได้ แต่ฉันก็มีข้อเรียกร้องเช่นกัน เซี่ยเฉิงอวิ๋นต้องกลับมาอย่างปลอดภัยไร้บาดแผล

ไม่อย่างนั้น ฉันจะปิดล้อมแม่น้ำหลานชาง ไม่ให้พวกคุณไปถึงทะเลตะวันตกด้วยซ้ำ!”

ตู๋หยา “วางใจได้ ท่านนายกเทศมนตรีเซี่ย ผมไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับคุณ ที่ต้องจับตัวหลานชายของคุณก็เพราะจำเป็นจริง ๆ พวกเราแค่อยากกลับไปถึงน่านน้ำสากลอย่างปลอดภัย

ตราบใดที่คุณไม่ทำให้พวกเราลำบาก พวกเราก็จะไม่ทำให้คุณลำบากเช่นกัน

จำไว้ คืนนี้สองทุ่ม ผมต้องได้รับของ…”

พูดจบ ตู๋หยาก็วางสายดังปัง

“ตู๊ด…ตู๊ด…ตู๊ด…”

เมื่อได้ยินเสียงสายไม่ว่างในโทรศัพท์ เลขาหลิวที่เหงื่อท่วมตัวจึงวางหูโทรศัพท์กลับที่เดิม

“โธ่เอ๊ย จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย…”

เลขาหลิวถอนหายใจ เขาตัดสินใจรับปากเงื่อนไขของพวกโจรลักพาตัวไปเอง ก็ไม่รู้ว่าจะหาเรือเร็วกับเงินสดสามสิบล้านมาได้หรือเปล่า

อีกทั้งทีมช่วยเหลือที่กำลังติดตามตู๋หยาอยู่ เขาก็ไม่มีอำนาจเรียกกลับมาด้วย

ถ้าตู๋หยารู้ว่าทีมช่วยเหลือยังคงติดตามอยู่ จะลงมือกับคุณชายเซี่ยหรือเปล่า?

เลขาหลิวมองไปที่ห้องประชุมด้วยความกังวล จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ท่านนายกเทศมนตรีครับ รีบออกมาเถอะครับ

ผมทนไม่ไหวแล้ว!

เลขาหลิวเดินไปเดินมาอย่างร้อนใจอยู่หน้าห้องประชุม ผมบนหัวแทบจะร่วงหมดแล้ว

เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที เลขาหลิวรู้สึกทรมานใจมาก เขารู้สึกว่าแต่ละนาทีแต่ละวินาทีช่างยาวนานเหลือเกิน

ในตอนที่เลขาหลิวกำลังจะทนไม่ไหว ประตูห้องประชุมก็เปิดออกในที่สุด

พนักงานในชุดทางการหลายคนเดินออกมาก่อน เลขาหลิวไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปในห้องประชุมเหมือนลมหมุน

นายกเทศมนตรีเซี่ยกำลังนั่งดื่มน้ำอยู่บนเก้าอี้ เขาเพิ่งกล่าวสุนทรพจน์มามากมายในที่ประชุมใหญ่จนปากแห้งคอแห้ง

“นายกเทศมนตรี นายกเทศมนตรีมีข่าวแล้วครับ! มีข่าวแล้ว!” เลขาหลิวรีบวิ่งมาหน้าเซี่ยจือจาง พลางมองเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้น

เซี่ยจือจางพอได้ยินก็รีบลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ตาเบิกกว้าง “อะไรนะ? มีข่าวแล้ว? เป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย?”

เลขาหลิวไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ได้แต่ทำหน้าเศร้าพูดว่า “ไม่ค่อยเป็นข่าวดีเท่าไหร่…”

จากนั้นเลขาหลิวก็เล่าเงื่อนไขที่พวกโจรเรียกร้องให้ฟังอีกครั้ง

เซี่ยจือจางพอได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที “เงินสดสามสิบล้าน?”

พวกโจรกล้าเรียกร้องมากขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาไม่ใช่มหาเศรษฐี จะมีเงินมากขนาดนั้นได้ยังไง

เสื้อเกราะกันกระสุนกับเรือเร็วยังพอหาได้ แต่ค่าไถ่นี่เป็นปัญหาใหญ่

เลขาหลิวเห็นเซี่ยจือจางขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ก็กลืนน้ำลายด้วยความกังวล

เฮ้อ เขาก็เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่มีประสบการณ์อะไรเลย

เลยไม่กล้าต่อรองกับพวกโจร อีกฝ่ายบอกอะไรมาก็ได้แต่ตอบตกลงไปหมด

“นายกเทศมนตรี…ขอโทษครับ ผมคงทำพลาดไปแล้ว…” เลขาหลิวพูดด้วยสีหน้าละอายใจ

เซี่ยจือจางยกมือตบไหล่เลขาหลิว “ไม่หรอก นายทำได้ดีมากแล้ว”

ตอนนี้เซี่ยเฉิงอวิ๋นอยู่ในมือของผู้ลักพาตัว พวกเขาไม่สามารถยั่วยุโทสะผู้ลักพาตัวได้ ได้แต่ต้องยอมอ่อนข้อให้

“งั้น…งั้นจะให้เรียกทีมที่ส่งไปช่วยเหลือกลับมาไหมครับ?” เลขาหลิวถาม

เซี่ยจือจางส่ายหน้า “ไม่ ไม่มีทางเรียกกลับมาแน่นอน ช่วยติดต่อลู่เย่ให้หน่อย ฉันต้องการปรึกษากับเขาให้ดี”

…

บ่ายสามโมง ฝนที่ตกหนักในเมืองเจียงก็หยุดลงในที่สุด

แต่เมฆดำบนท้องฟ้ายังไม่สลายตัว ยังคงอัดแน่นทับถมอยู่เหนือศีรษะผู้คน

เมฆดำกดทับเมืองราวกับจะทำลายล้าง แสงสะท้อนจากชุดเกราะส่องประกายวาววับดุจเกล็ดทองยามต้องแสงอาทิตย์

เมฆดำที่กดทับอยู่เหนือศีรษะผู้คนบดบังแสงอาทิตย์ นำพาบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวมาสู่เมืองเจียง

บางแห่งมีสายฝนพรำโปรยปราย ตกลงบนผู้คนที่เดินผ่านไปมา ให้ความรู้สึกเย็นเฉียบ…

เมื่อฝนหยุดตก ผู้คนที่อัดอั้นอยู่ในบ้านมาหนึ่งวันหนึ่งคืนก็ออกมาขยับเขยื้อนร่างกายกันในที่สุด

เสียงร้องขายของจากแม่ค้าพ่อค้าเริ่มดังขึ้นตามถนนและตรอกซอกซอย

ในตอนนี้ ลู่เย่กำลังจอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้ข้างทาง พิงตัวอยู่ข้างรถเข็นขายเครื่องในวัว

รถเข็นขนาดเล็กส่งไอร้อนขึ้นมา บนเตาต้มมีเอ็นวัว เนื้อวัว ปอดวัว และไส้วัวที่กำลังเดือดปุด ๆ ในหม้อมีน้ำมันสีทองลอยวนเป็นวง กลิ่นหอมของเนื้อและน้ำซุปโชยเข้าจมูกคน

ลู่เย่ยื่นธนบัตรให้เจ้าของร้าน “เถ้าแก่ ขอเครื่องในวัวหนึ่งชาม เผ็ดนิดหน่อย ไม่เอาปอด ขอน้ำซุปเยอะ ๆ”

“ได้เลย ๆ เสี่ยวฮวา ช่วยตักเครื่องในวัวให้ลูกค้าหน่อย” เจ้าของร้านเรียกลูกสาวพลางหั่นเนื้อวัวไปด้วย

ลูกสาวเจ้าของร้านอายุราวสิบสามสิบสี่ปี เธอคิดว่าลู่เย่หล่อมาก จึงแอบเพิ่มเนื้อวัวลงในชามให้เขาเยอะเป็นพิเศษ

ลู่เย่ยิ้มน้อย ๆ รับชามเครื่องในวัวที่เต็มไปด้วยน้ำซุปมา แล้วจิบน้ำซุปหนึ่งคำ

น้ำซุปเครื่องในวัวที่มีรสเผ็ดนิด ๆ พร้อมกลิ่นหอมเข้มข้น ส่งไอร้อนลงท้อง ขับไล่ความหนาวในร่างกายของลู่เย่ออกไปในทันที

เขารู้สึกว่าความเย็นในแขนขาถูกขับไล่ออกไปหมด ในท้องอุ่นสบาย รู้สึกดีมาก

น้ำซุปเครื่องในวัวรสชาติกำลังดี เข้มข้นหอมอร่อย เอ็นวัว เนื้อวัว และไส้วัวต้มจนนุ่มเปื่อยได้ที่ กินแล้วอร่อยมาก

ลู่เย่แอบจดจำตำแหน่งร้านรถเข็นเอาไว้ เขาตั้งใจว่าเมื่อภารกิจเสร็จจะซื้อมาให้เสิ่นชิงชิม

“ติ๊ง… ติ๊ง…”

โทรศัพท์ที่เอวของลู่เย่ดังขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นสายจากนายกเทศมนตรี

ลู่เย่รีบกินเครื่องในวัวที่เหลือจนหมด แล้วรับสาย

“ฮัลโหล ลู่เย่ใช่ไหม? พวกเราเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากคนร้าย…”

ในโทรศัพท์ นายกเทศมนตรีเซี่ยได้ทวนข้อเรียกร้องของตู๋หยาอีกครั้ง

ลู่เย่ขมวดคิ้วถามว่า “งั้นพวกเราต้องถอยเหรอ?”

นายกเทศมนตรีเซี่ยตอบว่า “ไม่ ๆ ๆ ผมอยากให้คุณแอบติดตามพวกมัน ระหว่างนี้ถ้ามีโอกาสช่วยเฉิงอวิ๋นออกมาได้ก็จะดีมาก

ถ้าไม่มีโอกาส ก่อนสองทุ่ม ผมจะวางกำลังตำรวจไว้ที่ท่าเรือ ตอนนั้นคุณค่อยร่วมมือกับพวกเรา จับกุมคนร้ายให้หมด

พวกคุณต้องระมัดระวังในการปฏิบัติการ อย่าให้พวกมันจับได้เด็ดขาด”

ลู่เย่เงยหน้ามองไปที่หัวถนน ยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย “นายกเทศมนตรีเซี่ยวางใจได้ ตอนนี้พวกเราแฝงตัวอยู่ในฝูงชนแล้ว รอให้พวกคนร้ายมาถึง พวกเราจะแอบติดตามพวกมันเอง”

ลู่เย่และสมาชิกทีมช่วยเหลือขี่มอเตอร์ไซค์ลัดเลาะตามตรอกเล็ก ๆ มาถึงด้านหน้าของพวกคนร้ายแล้ว

เส้นทางข้างหน้ามีปัญหา รถไม่สามารถผ่านได้

พวกคนร้ายต้องเลือกที่จะซ่อนตัว รอจนถึงสองทุ่มแล้วค่อยรีบไปที่ท่าเรือหลานชาง…

…

ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็น เหลือเวลาอีกสามชั่วโมงก่อนถึงเวลานัดแลกเปลี่ยน

กลุ่มพอยเซินแฟ็งเตรียมจะขับรถออกนอกเมืองตามถนนใหญ่ทางใต้ แล้วค่อยรีบไปที่ท่าเรือหลานชางตอนสองทุ่ม

“พี่ใหญ่ พวกเราเรียกค่าไถ่น้อยไปหรือเปล่า? แค่สามสิบล้านหยวน? พวกเราควรเรียกจากนายกเทศมนตรีแก่ ๆ คนนั้นให้มากกว่านี้ ผมว่านะ สามสิบล้านดอลลาร์สหรัฐถึงจะพอ”

ชายปากเบี้ยวมือหนึ่งคีบบุหรี่ อีกมือถือเบียร์ เขารู้สึกว่าค่าไถ่ที่พี่ใหญ่เรียกนั้นน้อยเกินไป

ตู๋หยาพ่นควันบุหรี่ออกไปนอกหน้าต่างเป็นวงแล้วพูดว่า “ฉันได้ยินมาว่า นายกเทศมนตรีเมืองเจียงเป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์สุจริต ในมือคงมีเงินไม่เท่าไหร่ สามสิบล้านนี่อาจจะลำบากเขาแล้ว”

“เฮอะ… ข้าราชการสามปีก็รวยเป็นหมื่นหยวน เปิดเผยไม่โกง ลับหลังก็ต้องโกงแน่ ๆ พวกนี้แค่สร้างชื่อเสียงเท่านั้นแหละ” ชายปากเบี้ยวดื่มเบียร์อึกหนึ่ง พูดอย่างไม่เห็นด้วย

“คืนนี้ตอนฝั่งนั้นส่งเงินมา ต้องตรวจสอบของจริงของปลอมให้ดี ระวังพวกเขาเอากระดาษมาหลอกพวกเรา”

ตู๋หยายกนิ้วขึ้น เคาะกระจกรถเป็นระยะ

เขามาครั้งนี้ไม่ง่าย จะไม่กลับไปมือเปล่าแน่ ๆ

“ได้ครับ…” ชายปากเบี้ยวรับคำ “ทั้งค่าไถ่บวกเงินรางวัล เงินก้อนนี้พอให้พวกเราสบายไปครึ่งชีวิตที่เหลือแล้ว”

ขณะที่ทุกคนในรถกำลังจมอยู่กับความฝันที่จะได้ใช้ชีวิตหรูหรา จู่ ๆ นักโทษที่นั่งอยู่ในที่นั่งคนขับด้านหน้าก็เหยียบเบรกอย่างแรง

“เอี๊ยด…”

เสียงเบรกแหลมสั้นดังขึ้น รถแท็กซี่สีขาวหยุดกะทันหัน

ด้วยแรงเฉื่อยอันมหาศาล ทุกคนในรถถูกเหวี่ยงไปข้างหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

เมื่อไม่มีนิสัยคาดเข็มขัดนิรภัย หลายคนกระเด็นไปชนกระจกบังลมด้านหน้าโดยตรง

ตู๋หยาลูบหัวที่เจ็บจากการกระแทก แล้วตะโกนด้วยความโกรธ “เหล่าลิ่ว! นายทำอะไรของนาย? นายขับรถเป็นหรือเปล่า?”

นักโทษหนีคุกที่ถูกเรียกว่าเหล่าลิ่วชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดติดอ่าง “พี่…พี่ใหญ่ ข้างหน้าผ่านไม่ได้ครับ”

เห็นถนนข้างหน้ามีอิฐและไม้กองระเกะระกะอยู่มากมาย ไม่ไกลจากรถมีหลุมใหญ่ยุบลงไปบนถนนลาดยาง

มีรอยแยกพาดผ่านหลุมลึกตัดขวางถนนลาดยาง

เนื่องจากฝนตกหนัก ทำให้พื้นถนนทางตอนใต้ของเมืองเจียงยุบตัวลง

ตู๋หยามองดูหลุมที่ยุบตัวลงตรงหน้าแล้วสบถในใจ “บ้าเอ๊ย โครงสร้างพื้นฐานของเมืองเจียงแย่จริง ๆ แค่ฝนตกหนักนิดหน่อยถนนก็พังหมดแล้ว”

ชายปากเบี้ยวมองดูหลุมลึกแล้วพูดเสียงเบา “พี่ใหญ่ ข้างหน้าผ่านไม่ได้ พวกเรากลับกันดีไหม?”

ตู๋หยา “ฮึ ถ้ากลับไป พวกเราก็จะไปถึงท่าเรือไม่ทัน 2 ทุ่ม”

ชายปากเบี้ยวพูดไม่ออก ได้แต่พึมพำ “อ่า…พี่ใหญ่…พี่นี่ตรงต่อเวลาจริง ๆ…”

ตู๋หยากลอกตา “ไม่ใช่หรอก ฉันกลัวว่าจะมีคนไล่ตามมาข้างหลัง พวกเราไปทางเดิมไม่ได้ ถ้าย้อนกลับไปก็เท่ากับเดินเข้ากับดัก มีแต่นอกเมืองเท่านั้นที่ปลอดภัย”

คนอื่น ๆ ก็เห็นด้วย “พี่ใหญ่พูดถูก ในเมืองมีกล้องวงจรปิดอยู่ทุกที่ อันตรายที่สุด พวกเราถอยกลับไม่ได้ ต้องรีบออกนอกเมืองเท่านั้น”

ชายปากเบี้ยว “งั้น…งั้นต่อไปพวกเราจะไปทางไหนดี?”

ตู๋หยาครุ่นคิดก่อนพูดว่า “แยกย้ายกันไป ถ้าพวกเราเดินด้วยกันจะเป็นที่สะดุดตา หลังจากลงรถแล้ว พวกเราจะแฝงตัวเข้าไปในฝูงชน แยกย้ายกันปฏิบัติภารกิจ แล้วค่อยมารวมตัวกันที่อ่าวทางใต้ของท่าเรือตอน 1 ทุ่ม”

“แล้วตัวประกันล่ะจะทำยังไง? ถ้าพาเขาไปด้วย จะถูกจับได้ง่ายเกินไป” เหล่าลิ่วคนขับรถชี้ไปที่ท้ายรถ

ในท้ายรถ เซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังแกล้งหลับ เขาได้ยินพวกโจรวางแผนแยกย้ายกันชัดเจนทุกคำ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้สึกดีใจในใจ

เมื่อต้องแยกย้ายกันไป โอกาสในการหนีของเขาก็มาถึงแล้วไม่ใช่เหรอ!

ตู๋หยามองไปที่ท้ายรถ แล้วมองไปที่ร้านสะดวกซื้อริมถนนพลางพูดว่า “เดี๋ยวพวกนายไปซื้อกระเป๋าเดินทางใบใหญ่จากร้านสะดวกซื้อ แล้วยัดตัวประกันเข้าไป”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นได้ยินแล้วรู้สึกขนลุกซู่

กระเป๋าเดินทาง?

ในสถานการณ์แบบนี้ กระเป๋าเดินทางมักจะใช้ใส่ศพไม่ใช่เหรอ!

การใช้กระเป๋าเดินทางขนคนเป็น เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

อีกอย่าง พื้นที่ในกระเป๋าแคบขนาดนั้น เขาจะหายใจออกเหรอ?

ชายปากเบี้ยวกระตือรือร้นที่จะจัดการเซี่ยเฉิงอวิ๋นเสมอ เขารีบตะโกนว่า “ได้เลยพี่ใหญ่ ผมจะไปซื้อกระเป๋าเดินทางเดี๋ยวนี้”

จากนั้น ตู๋หยาก็สั่งให้พรรคพวกจอดรถที่ด้านหลังป่าเปลี่ยวแห่งหนึ่ง

สถานที่แบบนี้สามารถหลบหูหลบตาผู้คนได้ สะดวกสำหรับพวกเขาในการขนตัวประกันใส่ลงกระเป๋า

ตู๋หยา “อ้อใช่ อย่าเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตนะ ในนั้นมีกล้องวงจรปิด นายไปซื้อของที่แผงข้างทางแทน ที่นั่นไม่มีกล้องวงจรปิด

แล้วก็อย่าลืมซื้อเสื้อผ้าห้าชุด หมวกหกใบ แว่นกันแดดหกอัน ถ้ามีร้านขายวิกผม ก็ซื้อมาสักสองสามอันด้วย”

นอกจากชายปากเบี้ยวที่ใส่ชุดคนขับแท็กซี่แล้ว คนอื่น ๆ ยังคงสวมชุดนักโทษอยู่

ถ้าเดินไปตามถนนแบบนี้ ต้องทำให้ชาวบ้านตกใจแน่ ๆ นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการเข้ามอบตัว

ดังนั้นพวกเขาจำเป็นต้องปลอมตัว

ชายปากเบี้ยวพยักหน้า “ได้เลยครับ! พี่ใหญ่คิดรอบคอบจริง ๆ!”

…

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายปากเบี้ยวก็ปรากฏตัวที่ถนนการค้า

บนถนนการค้ามีแผงลอยมากมาย ขายของหลากหลายประเภท ครบครันมาก

ชายปากเบี้ยวเดินไปที่ถังขยะ คุ้ยเอาหมวกเก่าที่คนทิ้งไว้ออกมา จากนั้นก็หันหลังไปฉี่ที่มุมกำแพง

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงเด็กผู้หญิงดังมาจากด้านหลังชายปากเบี้ยว “แม่คะ ลุงคนนี้กำลังทำอะไรอยู่คะ? มาดูเร็ว ๆ!”

เด็กหญิงตัวน้อยชี้ไปที่มุมกำแพง มองดูชายปากเบี้ยวด้วยความสงสัย

แม่ของเด็กหญิงเห็นชายปากเบี้ยวกำลังปัสสาวะ รีบเอามือปิดตาลูกสาวทันที พร้อมด่าว่าไอ้ลามก แล้วอุ้มลูกสาววิ่งหนีไป

ชายปากเบี้ยวไม่ได้สนใจอะไร ดึงกางเกงขึ้นมาแล้วเดินอย่างไม่ใส่ใจไปตามถนนใหญ่

แต่สิ่งที่ชายปากเบี้ยวไม่รู้ก็คือ พอเขาเพิ่งก้าวเท้าเข้าไปในย่านการค้า ก็มีคนจับตามองเขาทันที