สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 532 ออดอ้อน

บทที่ 532 ออดอ้อน

ลู่เย่เพิ่งเดินออกจากห้อง ก็เจอกับเฉาเล่อที่ถือกล่องอาหารมาพอดี เฉาเล่อถือกล่องอาหารมาทั้งสองมือรวมหกกล่อง

เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่อยากเจอลู่เย่เลยผลักภาระการส่งอาหารให้เฉาเล่อแทน แล้วตัวเองก็แอบไปหาเค่ออวิ๋น

“พี่ลู่ กลับมาแล้วเหรอครับ” เฉาเล่อทักทายลู่เย่

“อืม…”

ลู่เย่ยิ้มพลางพยักหน้า ตอบรับเบา ๆ แล้วก้าวไปรับกล่องอาหารจากมือของเฉาเล่อ

เฉาเล่อกับลู่เย่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ราวกับเป็นผู้ชายที่เข้าอกเข้าใจกัน

เฉาเล่อมองหน้าลู่เย่พลางพูดว่า “พี่ลู่ครับ พี่เสิ่นชิงบอกว่าเบื่อไข่ตุ๋นกับโจ๊กแล้ว ผมเลยขอให้เชฟใหญ่ตุ๋นซุปพิเศษมา แล้วก็ทำขนมมาด้วยครับ”

ลู่เย่เปิดกล่องอาหารดู เห็นข้างในมีซุปไก่โสม ขนมนึ่งห้าสี กระเพาะหมูตุ๋นเม็ดบัว เนื้อฝอยตุ๋นเก๋ากี้ และต้มซี่โครงหมูกับฟัก

ล้วนเป็นอาหารบำรุงที่ปรุงมาอย่างพิถีพิถัน

ลู่เย่พยักหน้าอย่างพอใจ “อืม อาหารวันนี้ใช้ได้ เอาเข้าไปก่อนเถอะ ต่อไปเรื่องอาหารการกินของชิงชิง ฉันจะเป็นคนดูแลเอง”

เมื่ออาหารเหล่านี้ถูกจัดวางตรงหน้าเสิ่นชิง เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ฮ่า… ก็แค่น้ำแกงจืดชืดไร้รสชาติพวกนี้อีกแล้ว…

เสิ่นชิงชอบกินรสหวานเผ็ด อาหารเพื่อสุขภาพรสจืดแบบนี้ไม่ถูกปากเธอเลย

เสิ่นชิงแทบไม่ได้แตะตะเกียบ เพียงแค่จิบน้ำซุปนิดหน่อยและกินขนมนึ่งไปสองสามชิ้น

ลู่เย่เห็นเสิ่นชิงกินอย่างทรมาน จึงถอนหายใจเบา ๆ “เธอจะทำแบบนี้ได้ยังไง ป่วยแล้วต้องกินอาหารรสจืดสิ”

พูดพลาง ลู่เย่ก็ตักซุปกระเพาะหมูใส่เม็ดบัวใส่ชาม ใช้ช้อนเล็กตักน้ำซุปขึ้นมาเป่าให้เย็น แล้วป้อนให้เสิ่นชิง

ลู่เย่มองหน้าเสิ่นชิง “เชื่อฟังหน่อย กินให้หมดนะ เธอต้องกินเยอะ ๆ นี่เป็นอาหารบำรุงเลือดลมนะ”

เสิ่นชิง “…”

พระเจ้าช่วย ปากเธอจืดชืดจนจะเป็นนกแล้ว อาหารหกอย่างนี้รวมกันยังไม่มีเกลือสักช้อน

จืดชืดไร้รสชาติจริง ๆ รู้สึกเหมือนกำลังดื่มน้ำเปล่าที่ถูกต้ม

อาหารแบบนี้ เธอต้องกินติดต่อกันมาหลายวันแล้ว

เธอเคยประท้วงสวีลี่กับเฉาเล่อแล้ว แต่ทุกครั้งก็ไม่เป็นผล

พูดตามตรง ถ้าเธอออกไปข้างนอกได้ เธอคงรีบไปกินที่ร้านอาหารให้หนำใจแล้ว

ครั้งหนึ่งเธอแอบใช้เบอร์โทรศัพท์ของเค่ออวิ๋นสั่งปูผัดหวานเผ็ด แต่ระหว่างทางสวีลี่กับเฉาเล่อก็สกัดไว้เสียก่อน

ที่น่าโมโหกว่านั้นคือ สองคนนั้นยังกินปูผัดหวานเผ็ดที่เธอสั่งต่อหน้าเธอจนหมดอีกด้วย

ส่วนเธอ ได้แต่กอดชามโจ๊กข้าวฟ่างที่ไม่มีรสชาติ จะทิ้งก็น่าเสียดาย ดื่มมันอย่างทรมานที่สุด

แต่ตอนนี้ลู่เย่มาแล้ว เสิ่นชิงรู้สึกว่าตัวเองเห็นความหวัง

“แค่ก แค่ก…” เสิ่นชิงกระแอมเบา ๆ

“ลู่เย่ฉันไม่อยากกินของไม่มีรสชาติพวกนี้ ฉันอยากกินตีนไก่พริกมะนาว ปลาเปรี้ยวหวาน หมูเชอร์รี่ หมูฝอยเสฉวน…”

คนที่ร่างกายอ่อนแอมักจะรับรสชาติได้แย่ลง จึงชอบกินของที่มีรสจัดมากกว่า

เสิ่นชิงเบ้ปากน้อย ๆ น้ำเสียงมีความออดอ้อนแฝงอยู่

มีแต่ต่อหน้าลู่เย่เท่านั้น เสิ่นชิงถึงจะแสดงท่าทางออดอ้อนเหมือนเด็กสาวแบบนี้ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแบบนี้

เสิ่นชิงแค่ออดอ้อนเบา ๆ ลู่เย่ก็แทบจะรับมือไม่ไหวแล้ว

มองแก้มที่เบ้เล็กน้อยของเสิ่นชิง เขารู้สึกเหมือนมีคนยิงปืนเข้าที่หัวใจ กระสุนระเบิดในช่องอกของเขา ทำให้เส้นประสาททั่วร่างชาวูบวาบไปหมด

ตายละ เสิ่นชิงกำลังออดอ้อนเขาอยู่นะ!

แต่ว่า… เขาปฏิเสธไม่ได้เลย!

เฉาเล่อรู้กาลเทศะถอยออกไปนานแล้ว ตอนนี้ในห้องจึงเหลือแค่เสิ่นชิงและลู่เย่สองคนเท่านั้น

เสิ่นชิงเห็นลู่เย่ถือชามน้ำซุปด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ดูเหมือนจะมีหวัง

“อาเย่ ฉันไม่อยากกินพวกนี้ นายช่วยทำกุ้งแช่พริกมะนาวให้ฉันหน่อยได้ไหม กินแต่พวกนี้ทุกวัน ฉันไม่มีความอยากอาหารเลย”

เสิ่นชิงเขย่าแขนของลู่เย่เบา ๆ ดวงตาเป็นประกายมองเขา

สมองของลู่เย่แทบระเบิด

พระเจ้า ชิงชิงยิ้มให้เขา เธอกำลังออดอ้อนเขา เธอน่ารักจริง ๆ!

“ได้ไหม อาเย่ พวกนี้ฉันกินไม่ลงเลยสักนิด”

การที่เสิ่นชิงออดอ้อนนั้นหาดูได้ยากมาก พลังทำลายล้างระดับนี้สำหรับลู่เย่แล้ว เทียบเท่ากับอาวุธนิวเคลียร์เลยทีเดียว

เสิ่นชิงมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวัง ดวงตาเป็นประกายราวกับมีดวงดาวเล็ก ๆ อยู่เต็มไปหมด

ดวงดาวทุกดวงเหมือนกำลังพูดว่า “ตกลงนะ ตกลงนะ ชอบอาเย่ที่สุดเลย ฉันชอบนายขนาดนี้ นายคงไม่ทำให้ฉันผิดหวังใช่ไหม”

ลู่เย่หมดปัญญาจริง ๆ แต่ก็ต้องฝืนใจพูดว่า “แต่… แต่ว่า หมอสั่งไว้ว่าเธอกินได้แค่อาหารรสจืดเท่านั้น พวกอาหารที่มีน้ำมันเยอะ เค็มจัด หวานจัด เผ็ดจัด กินไม่ได้ มันไม่ดีต่อการฟื้นตัวของแผล”

ภายใต้การโจมตีด้วยคำหวานของเสิ่นชิง ลู่เย่ก็ยังไม่เสียสติ

เขาจำคำกำชับของหมอได้แม่น

“ชิงชิง ถ้าเธออยากหายเร็ว ๆ ก็กินพวกนี้เถอะ พวกอาหารที่มีน้ำมันเยอะ เค็มจัด หวานจัด เผ็ดจัด มันไม่ดีต่อการฟื้นฟูร่างกาย”

“พอร่างกายของหายดีแล้ว เธออยากกินอะไร ฉันจะพาไปกิน ตกลงไหม?”

ลู่เย่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมาก ครึ่งหนึ่งเป็นการอ้อนวอน อีกครึ่งเป็นการปลอบโยน

“ฮึ!”

เมื่อเห็นว่าแผนออดอ้อนไม่ได้ผล เสิ่นชิงรู้สึกพ่ายแพ้อยู่บ้าง เธอแค่นเสียงฮึออกมาแล้วหันหน้าไปอีกทาง

“ถ้าไม่อยากทำก็ช่างเถอะ ถือว่าฉันไม่เคยพูดอะไรไป”

เสิ่นชิงแค่นเสียงฮึอย่างแรงอีกครั้ง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว

พฤติกรรมเหมือนเด็ก ๆ ของเสิ่นชิงทำให้ลู่เย่ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี

พระเจ้า ชิงชิงของเขาน่ารักขนาดนี้ได้ยังไง…

ใครจะคิดว่า อัยการสาวที่ปกติดูสง่างามและเด็ดขาด จะมีช่วงเวลาที่เป็นเด็กแบบนี้ได้

ถ้าให้คนทั่วไปเห็นเข้า คงจะตกตะลึงเป็นแน่

ลู่เย่เกาหัวแกรก ๆ แล้วดึงไหล่ของเสิ่นชิงครึ่งหนึ่ง บังคับให้เธอมองหน้าเขา

เสิ่นชิงก็ไม่ได้สนใจความสุภาพ ส่งสายตาเย็นชาให้ลู่เย่ตรง ๆ

“ไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับฉัน!”

“ฮึ…”

เสิ่นชิงแค่นเสียงฮึอีกครั้ง แล้วหันไปอีกด้าน ทิ้งให้ลู่เย่เห็นแค่ท้ายทอยอันเย็นชา

“แฟนคนอื่นเขาดูแลเอาใจใส่แฟนสาวอย่างละเอียดอ่อน ไม่ละเลยแม้แต่เรื่องเล็กน้อย บอกให้ไปทางตะวันออกก็ไม่เคยไปทางตะวันตก แต่ดูนายสิ คอยแต่จะบังคับให้ฉันทำนั่นทำนี่ ไม่เห็นจะสงสารฉัน ไม่เห็นจะเอาใจใส่ฉันเลย…”

เสิ่นชิงขดตัวอยู่ในผ้าห่ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ

ถ้าให้คนที่ไม่รู้เรื่องมาเห็นเข้า คงคิดว่าเธอถูกรังแกอย่างหนัก

แต่ผ้าห่มที่สั่นน้อย ๆ บนตัวเสิ่นชิงนั้นได้เผยความจริงออกมา

ลู่เย่ลูบจมูกพลางยิ้มอย่างจนใจ “เสิ่นชิง เธอจะหลบอยู่ในผ้าห่มแอบหัวเราะไปถึงไหน รู้ไหมว่าตัวเธอสั่นไปหมดแล้ว…”

ลู่เย่เปิดโปงพฤติกรรมของเสิ่นชิงอย่างไม่ปรานี

เสิ่นชิงรู้สึกว่าไม่สนุกแล้ว จึงทำหน้าบึ้งพูดว่า “ลู่เย่ฉันขอร้องให้นายออกไป”

น้ำเสียงของเสิ่นชิงเย็นชา ไม่มีความรู้สึกใด ๆ แม้แต่น้อย

ลู่เย่ “…”

“ออกไป! ถ้านายไม่ออกไป ฉันจะไล่นายแล้วนะ!” เสิ่นชิงขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ตวาดเสียงเย็น

ลู่เย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “งั้น…งั้นฉันไปละกัน?”

“รีบไปเลย ไม่มีใครอยากให้นายอยู่หรอก ยิ่งไปให้ไกลยิ่งดี”

เสียงอู้อี้ดังออกมาจากใต้ผ้าห่ม เสิ่นชิงขดตัวซ่อนอยู่ในผ้าห่มทั้งตัว

“…ฉันก็…งั้นฉันไปจริง ๆ ละนะ อย่าโกรธฉันล่ะ…”

ลู่เย่ยิ้มจนปากแทบฉีก แต่ในใจกลับบ่นอย่างทุกข์ใจ

เขารู้สึกขำและลำบากใจไปพร้อมกัน

เพราะเขารู้ดีว่าถ้าเขาจากไปจริง ๆ เสิ่นชิงจะต้องโกรธหนักกว่าเดิมแน่

ตอนนี้จะไปก็ไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่ได้ ลำบากใจไปหมด

ลู่เย่ได้แต่มองเพดานพลางถอนหายใจยาว

พระเจ้า ผู้หญิงนี่มันสิ่งมีชีวิตที่ยุ่งยากที่สุดในโลกจริง ๆ…

…

ประตูห้องคนไข้เปิดแง้มไว้ สวีลี่ เฉาเล่อและเค่ออวิ๋นทั้งสามคนต่างแอบยืนแนบประตูคอยแอบฟังอยู่

การชอบซุบซิบนินทาเป็นประเพณีอันดีงามของสำนักงานอัยการ และทีมตรวจสอบวินัยก็ได้สืบทอดประเพณีอันดีงามนี้ไว้อย่างภาคภูมิใจ

“เอ๊ะ ๆ ข้างในดูเหมือนจะทะเลาะกันนะ…”

สวีลี่ที่ยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุด มองสองคนข้างหลังด้วยสีหน้าลึกลับ

เค่ออวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง “ฮะ? ทะเลาะกันได้ยังไง? พี่สวีลี่แน่ใจนะว่าไม่ได้ฟังผิด?”

สวีลี่ส่ายหน้า “ฉันได้ยินกับหูตัวเองเลย ไม่ผิดแน่ พี่เสิ่นชิงบอกให้พี่ลู่เย่ออกไป…”

เค่ออวิ๋นย่นจมูก รู้สึกงุนงง “ฮะ? ไม่ใช่คู่รักที่เพิ่งได้เจอกันหลังจากพรากจากกันไปหรอกเหรอ? ทำไมถึงทะเลาะกันได้?”

สวีลี่ยักไหล่ “ใครจะไปรู้ล่ะ แต่หัวหน้าทีมลู่น่ารำคาญขนาดนั้น พูดอะไรไปทำให้พี่เสิ่นชิงโกรธก็ได้”

เฉาเล่อมีความประทับใจที่ดีต่อลู่เย่เขาจึงค้าน “คู่รักทะเลาะกันก็เป็นเรื่องปกติ พวกเธออย่าคิดมากไปหน่อยเลย บางทีพวกเขาอาจจะแค่หยอกล้อกันก็ได้

อย่างที่เขาว่ากัน ตีกันคือรัก ด่ากันคือเอ็นดู ชกต่อยเตะถีบคือจีบกัน”

ขณะที่ทั้งสามคนกำลังถกเถียงกันอย่างออกรส จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“เฮ้! พวกคุณสามคนกำลังทำอะไรกันน่ะ?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเห็นคนทั้งสามแอบ ๆ มอง ๆ อยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่ไกล รู้สึกสงสัยว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันจากด้านหลังเกือบทำให้ทั้งสามคนตกใจจนวิญญาณแตก

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเค่ออวิ๋นปิดปากไว้ทันที “ชู่! เบา ๆ หน่อย! พวกเรากำลังแอบฟังอยู่นะ!”

“อื้อ ๆ ๆ…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกปิดปากไว้ ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ “อื้อ ๆ… ผมรู้แล้ว ปล่อยมือเร็ว…”

“ชู่!”

สวีลี่ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก แล้วหันไปมองทั้งสองคน กระซิบเบา ๆ “พวกเธอสองคนเบา ๆ หน่อย ระวังคนข้างในจะได้ยิน”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลอกตา “เฮอะ มีอะไรน่าแอบฟังนักหนา ก็แค่เรื่องระหว่างชายหญิงเท่านั้นเอง”

เค่ออวิ๋นกระทุ้งแขนเซี่ยเฉิงอวิ๋น “คุณพูดน้อย ๆ หน่อย หุบปากไปเลย”

สวีลี่หันไปมองเซี่ยเฉิงอวิ๋น “เอ๋? คุณไม่ได้กลับไปกองบังคับการตำรวจจราจรแล้วหรอ ทำไมกลับมาอีกล่ะ?

แล้วคุณไม่ได้บอกเหรอว่า ไม่ชอบลู่เย่ ไม่อยากเจอเขา ในเมื่อคุณไม่ชอบเขา แล้วทำไมยังมาดูเขาอีกล่ะ?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเบ้ปาก พูดอย่างดูแคลน “ผมไม่ชอบเขาแน่นอนอยู่แล้ว ผมมาหาเค่ออวิ๋นต่างหาก ผมไม่สนใจสองคนในห้องนั่นสักนิด”

“นี่ ๆ อยุดพูดกันได้แล้ว ในห้องมีเสียงอะไรอีกแล้ว!” เค่ออวิ๋นแนบหูกับประตู พยายามฟังเสียงในห้อง

“ชู่…ทุกคนเงียบ อย่าส่งเสียง!”

สวีลี่หันไปมองทุกคนแล้วทำสัญญาณมือให้เงียบ

“พวกเธอยังอยากฟังอยู่ไหม? ถ้าอยากฟังก็หุบปากซะ”

ทุกคนเงียบกริบ จ้องมองช่องประตูตาไม่กะพริบ แล้วเอาหูแนบไปที่ประตู

…

ภายในห้อง ลู่เย่กำลังง้องอนเสิ่นชิงอยู่

ลู่เย่พูดเสียงอ่อนโยน “โอเค ๆ ชิงชิง อย่าโกรธเลยนะ ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง ฉันขอโทษ อยากกินอะไรฉันจะไปซื้อให้หมด

แต่เธอต้องสัญญากับฉันอย่างหนึ่ง หลังจากซื้อกลับมาแล้ว เธอห้ามกินเยอะนะ กินได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น”

จริง ๆ แล้ว เสิ่นชิงไม่ได้อยากกินอะไรหรอก เธอแค่อยากให้ลู่เย่ง้องอนเธอเท่านั้น

แท้จริงแล้ว ชายหญิงในโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนแบบไหน เมื่อตกหลุมรัก ก็ล้วนกลายเป็นเด็ก ๆ และชอบงอแงไร้เหตุผลทั้งนั้น

ลู่เย่กอดเสิ่นชิงพร้อมผ้าห่มเอาไว้ พลางปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ในขณะที่เขาปลอบเสิ่นชิงก็มองไปที่ประตู ขมวดคิ้วเบา ๆ

แปลกจัง พวกหนูที่หน้าประตูนั่นฟังมานานขนาดนี้แล้ว ยังไม่คิดจะไปอีกหรือไง?

ลู่เย่ชำเลืองมองประตูแล้วหัวเราะเบา ๆ “ชิงชิง ฉันว่าแผนกของพวกเธอควรเปลี่ยนชื่อซะที ต่อไปนี้จะถูกเรียกว่าสำนักข่าวซุบซิบบันเทิง ไม่ใช่ฉันพูดนะ แต่คนในแผนกของเธอนี่ชอบซุบซิบจริง ๆ”

“ถ้าเป็นในกองทัพของพวกเรา ป่านนี้โดนขังห้องมืดไปแปดร้อยรอบแล้ว”

“ฮึ…”

เสิ่นชิงแค่นเสียงหึอย่างเย็นชา มองค้อนลู่เย่ “ทำไม? หมายความว่าไง? นายกำลังบอกว่าฉันควบคุมลูกน้องไม่เข้มงวด สั่งสอนไม่ดีงั้นเหรอ?”

ลู่เย่ถึงกับพูดไม่ออก

ตายละ เขาไม่ได้มีความคิดแบบนั้นเลย!

ผู้หญิงคนนี้เวลาไม่ยอมฟังเหตุผล ก็จะไม่ยอมฟังเหตุผลจริง ๆ

“เธออย่าคิดในแง่ร้ายกับฉันตลอดได้ไหม?” ลู่เย่พึมพำ กวาดตามองประตูอย่างเย็นชา ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

…

นอกประตู มีหัวน้อย ๆ หลายหัวแนบอยู่ที่ประตูเหล็ก พยายามเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

สวีลี่ “เป็นไง? ได้ยินอะไรบ้างไหม?”

เค่ออวิ๋นส่ายหัว “ไม่เลย ในห้องดูเหมือนจะไม่มีเสียงอะไรแล้ว”

เฉาเล่อ “ฮะ? พวกเขาพักผ่อนกันแล้วเหรอ?”

เซี่ยเฉิงอวิ๋น “อ๋อ คุณหมายถึงพวกเขาสองคนกำลังนอนกันอยู่เหรอ? แต่ในห้องมีเตียงแค่เตียงเดียว พวกเขาจะนอนยังไงล่ะ?

จุ๊ ๆ ชายโสดหญิงโสด อยู่ในห้องเดียวกัน กลางวันแสก ๆ…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นยังพูดไม่ทันจบ ประตูเหล็กก็เปิดออกทันที ลู่เย่กางแขนทั้งสองข้าง มือหนึ่งจับประตูไว้ครึ่งบาน

เมื่อประตูถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน ทั้งสี่คนที่พิงประตูอยู่ก็ล้มลงไปกับพื้นพร้อมกัน

“โอ้โฮ ตรุษจีนยังอีกนาน ทำไมถึงมาคำนับกันแต่เนิ่น ๆ แบบนี้ล่ะ?”

ลู่เย่กอดอกพิงประตู มุมปากมีรอยยิ้มบาง แต่ในรอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์

“ทุกคนลุกขึ้นมาเถอะ เดี๋ยวแอดวีแชตฉันแล้วจะให้อั่งเปา”

ลู่เย่ลากเสียงท้ายประโยคยาว ๆ ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“พรืด…”

เสิ่นชิงที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้หลุดขำออกมาทันที

สวีลี่ไม่รู้สึกเขินอายแต่อย่างใด เธอรีบลุกขึ้นจากพื้นทันที แล้วปัดฝุ่นที่หัวเข่า หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า

สวีลี่ “ไม่ต้องแอดวีแชตหรอกค่ะ หัวหน้าทีมลู่เย่สแกนคิวอาร์โค้ดโอนเงินเลยก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

ลู่เย่ “…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็พูดเสริมขึ้นมาว่า “ใช่ ๆ โอนเงินเข้าบัญชีเลยดีกว่า โอนมาก่อน 200,000 ไว้ใช้จ่ายก่อน”