สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 531 เชื้อไฟและเปลวเพลิง

บทที่ 531 เชื้อไฟและเปลวเพลิง

หลังจากสวีลี่และเค่ออวิ๋นออกไปแล้ว ในห้องจึงเหลือเพียงเสิ่นชิงและลู่เย่สองคน แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องเข้ามาในห้อง ทั้งสองคนนั่งเอนพิงกันและกัน

ภายในห้องเงียบสงัด เงียบจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นของกันและกัน

“ตึกตัก…ตึกตัก…ตึกตัก…”

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสิ่นชิงเงยหน้ามองไปที่ลู่เย่ “ทำไมนายกลับมาล่ะ? นายไม่ได้อยู่ระหว่างการฝึกพิเศษในกองทัพหรอกเหรอ?”

พูดตามตรง เสิ่นชิงกังวลมากว่าลู่เย่จะแอบหนีกลับมา

วินัยทหารนั้นเข้มงวด หากทหารไม่เชื่อฟังคำสั่งและหนีออกจากค่ายทหาร

โทษเบาคือไล่ออกจากกองทัพ โทษหนักคือถูกประหารด้วยข้อหาเป็นสายลับ

ด้วยนิสัยเดิมของลู่เย่ เสิ่นชิงกังวลว่าเมื่อเขาได้ยินว่าเธอมีเรื่อง เขาจะแอบหนีออกมา

เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นชิง ลู่เย่ยิ้มน้อย ๆ “เธอกลัวว่าฉันจะเป็นทหารหนีทัพใช่ไหม?

เธอวางใจได้ ไม่ได้เป็นอย่างนั้น การฝึกพิเศษของหน่วยพวกเราจบลงแล้ว ฉันลาพักร้อนอย่างถูกต้อง

พวกเราฝึกแบบปิด ระหว่างช่วงฝึก ข่าวสารใด ๆ ก็ไม่สามารถส่งเข้ามาในค่ายทหารได้ ฉันเพิ่งรู้เรื่องของเธอหลังจากได้วันหยุดนี่แหละ

และตั้งแต่ตอนนี้จนถึงสิ้นเดือน ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ คอยปกป้องและช่วยแก้ไขปัญหาให้เธอ”

ลู่เย่เอื้อมมือไปแตะเส้นผมของเสิ่นชิงเบา ๆ พลางจ้องมองดวงตาของเธออย่างจริงจัง

เสิ่นชิงกะพริบตาถาม “จริงเหรอ? ตั้งแต่ตอนนี้จนถึงสิ้นเดือน นายจะไม่ไปไหนแล้วใช่ไหม?”

ลู่เย่พยักหน้าอย่างจริงจัง “อืม ฉันจะไม่ไปไหนแล้ว จะอยู่ข้าง ๆ เธอ ไม่ไปที่ไหนทั้งนั้น”

พูดจบ ลู่เย่ก็จับมือของเสิ่นชิง มือทั้งสองประสานกันแน่น

นิ้วมือของเสิ่นชิงเรียวบางขาวสะอาด ดูประดุจหยกขาวบริสุทธิ์ ฝ่ามือและปลายนิ้วของเธอนุ่มละเอียด แต่ที่โคนนิ้วมีหนังด้านบาง ๆ เกิดขึ้น

รอยด้านนี้เป็นร่องรอยที่เกิดจากการฝึกยิงปืน

มือของลู่เย่ใหญ่กว่ามือของเสิ่นชิงมาก เมื่อเทียบกับนิ้วมือเรียวขาวของเสิ่นชิงแล้ว มือของเขาดูเหมือนถูกแช่ในถังซีอิ๊ว

คล้ำดำ หยาบกร้าน เต็มไปด้วยริ้วรอยและหนังด้าน

แต่มือของเขากลับมั่นคงและแข็งแรงกว่าเดิม

เพราะการฝึกฝนอย่างหนักวันแล้ววันเล่า ลู่เย่ต้องถือปืนลุยทั้งลมทั้งฝน ฝ่ามือของเขาผ่านร้อนผ่านหนาว เต็มไปด้วยหนังด้านที่หนาและแข็ง ดูหยาบกร้านมาก

เสิ่นชิงจำได้ว่าไม่นานมานี้ มือของลู่เย่ก็เคยนุ่มละเอียดและมีข้อนิ้วชัดเจนเหมือนมือของเธอ

แต่เพียงครึ่งปีก็กลายเป็นสภาพนี้แล้ว

ต้องยอมรับว่า ชีวิตทหารนั้นลำบากจริง ๆ

เสิ่นชิงลูบฝ่ามือที่แข็งแกร่งของลู่เย่เบา ๆ “ช่วงนี้นายเหนื่อยมากเลยนะ”

ปลายนิ้วไล้ผ่านฝ่ามือ ลู่เย่รู้สึกราวกับมีขนนกเส้นหนึ่งปัดผ่านฝ่ามือเบา ๆ ทั้งชาและคันยุบยิบ

ลู่เย่คว้ามือของเสิ่นชิงไว้ ก้มลงจูบหลังมือของเธอเบา ๆ

“เมื่อเทียบกับเธอแล้ว ความเหนื่อยของฉันไม่มีความหมายอะไรเลย”

ลู่เย่โอบเสิ่นชิงเบา ๆ “ช่วงนี้คนที่เหนื่อยที่สุดคือเธอต่างหาก เธอต้องรับมือกับคนพวกนั้นคนเดียว

แต่เธอไม่ต้องกังวลนะ ในเมื่อฉันกลับมาแล้ว ฉันจะยืนอยู่เคียงข้างเธอ คอยปกป้องเธอเอง”

พูดจบ ลู่เย่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจ้องมองเสิ่นชิงด้วยสายตาเป็นประกาย “เอ่อ ชิงชิง เธอช่วยรับปากอะไรฉันสักอย่างได้ไหม?”

ดวงตาของลู่เย่เป็นประกายวาววับ มองไปที่เสิ่นชิงด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวังและความปรารถนา

เหมือนลูกหมาน่ารักที่คาบจานร่อนมาอย่างว่าง่าย หวังว่าคุณจะเล่นเกมจานร่อนนี้ด้วย

เสิ่นชิงทนไม่ไหวเมื่อลู่เย่มองเธอด้วยสายตาแบบนี้

มันผิดกติกาเกินไปแล้ว สำหรับสายตาแบบนี้ เธอไม่อาจใจแข็งปฏิเสธได้

“แค่ก แค่ก…”

เสิ่นชิงกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “งั้นนายลองบอกมาก่อน ฉันจะพยายามตกลง แต่ต้องไม่เกินเลยเกินไปนะ”

เสิ่นชิงรู้จักลู่เย่ดี ลู่เย่ไม่ใช่คนที่จะขอร้องใครง่าย ๆ ถ้าเขาเอ่ยปากขอแล้ว ต้องไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่าย ๆ แน่นอน

ดวงตาของลู่เย่โค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ไม่เกินไปหรอก ไม่เกินไป ความต้องการของฉันง่ายมาก ปลายเดือนนี้พวกเราจะไปแข่งขันกีฬาทางทหารที่ประเทศ M ฉันหวังว่าเธอจะไปอยู่ที่นั่นด้วย

เพราะฉันจะคว้าถ้วยรางวัลในการแข่งขันครั้งนี้ แล้วมอบมันให้เธอ”

ลู่เย่ยังมีอีกเรื่องที่ไม่ได้พูดออกมา

เขาอยากจะเซอร์ไพรส์เสิ่นชิงในพิธีมอบรางวัล

เขาวางแผนจะใส่แหวนเพชรไว้ในถ้วยรางวัลชนะเลิศ แล้วขอเสิ่นชิงแต่งงานต่อหน้าผู้คนทั่วโลก

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เย่ เสิ่นชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “การแข่งขันกีฬาทางทหารเหรอ? ประเทศเราเพิ่งเข้าร่วมเป็นครั้งแรกใช่ไหม?”

ลู่เย่พยักหน้าถี่ ๆ “ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! ประเทศเราเพิ่งเข้าร่วมเป็นครั้งแรก เลยยังไม่เคยได้ถ้วยรางวัลเลย!”

เสิ่นชิงจ้องมองลู่เย่ด้วยสายตาเป็นประกาย ตบไหล่เขาเบา ๆ พูดอย่างจริงจัง “อืม สู้ ๆ นะ ต้องเอาถ้วยรางวัลมาให้ได้!”

ลู่เย่ทำปากยื่น พูดอย่างน้อยใจ “ชิงชิง เธอยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ”

เสิ่นชิงเอียงหัวคิดสักครู่ เธอเก็บวันหยุดไว้หลายวันไม่ได้ใช้ ตอนนั้นน่าจะขอลาได้

ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าเบา ๆ “อืม ฉันสัญญาว่าจะไปดูนายแข่งแน่นอน”

ลู่เย่ชูกำปั้นอย่างดีใจ “เยี่ยม! งั้นเราตกลงกันแล้วนะ เธอต้องไปให้ได้เลยนะ!”

พูดจบ ลู่เย่ก็จับมือของเสิ่นชิงพร้อมกับหัวเราะคิกคัก “ฮ่า ๆ มาเกี่ยวก้อยกันเถอะ”

“เราจะเกี่ยวก้อยสัญญากัน ห้ามผิดคำพูดตลอด 100 ปี!” ลู่เย่เกี่ยวนิ้วก้อยของเสิ่นชิงอย่างร่าเริง

ต่อหน้าเสิ่นชิง บางครั้งลู่เย่ก็เหมือนเด็กน้อย เด็กจนทนไม่ไหว

เสิ่นชิงมองเขาพร้อมรอยยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร

พฤติกรรมแบบนี้มันเด็กเกินไปแล้ว

เธอไม่อยากทำหรอก

ลู่เย่แกว่งแขนของเสิ่นชิงอย่างออดอ้อน แล้วมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง “นะ ๆ มาพูดคำสัญญาพร้อมกับฉันสิ”

เมื่อเจอสายตาน่าสงสารของลู่เย่ เสิ่นชิงก็ทนไม่ไหว จึงต้องพูดว่า “โอเค ๆ เกี่ยวก้อยสัญญากัน ห้ามผิดคำพูดตลอด 100 ปี!”

…

นอกห้องผู้ป่วย มีหูเล็ก ๆ สองคู่แนบติดประตูเหล็ก พยายามฟังความเคลื่อนไหวในห้อง

สวีลี่และเค่ออวิ๋นทั้งสองคนหลังจากออกจากห้องผู้ป่วยแล้ว จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล

พวกเธอทั้งสองแอบฟังการสนทนาด้านในอยู่ที่หน้าประตู

“พี่สวีลี่ คุณได้ยินอะไรบ้างไหม” เค่ออวิ๋นเอียงหัวน้อย ๆ มองไปที่สวีลี่

สวีลี่ขมวดคิ้ว ส่ายหน้า ถอนหายใจพูดว่า “เฮ้อ ก็เป็นเพราะห้องนี้มันเป็นส่วนตัวเกินไป เก็บเสียงดีเกินไปแล้ว ฉันเลยไม่ได้ยินอะไรเลย”

เค่ออวิ๋นเบ้ปากน้อย ๆ ด้วยความไม่พอใจ “ใช่เลย ใช่เลย ฉันก็ไม่ได้ยินอะไรเลยเหมือนกัน พี่สวีลี่ คุณคิดว่าพี่เสิ่นชิงกับพี่ลู่เย่พวกเขาสองคนคุยอะไรกันในห้องเหรอ”

“ฮิ ๆ” สวีลี่หัวเราะอย่างมีเลศนัย สีหน้าดูลามกนิด ๆ “เค่ออวิ๋นเธอเคยได้ยินประโยคนี้ไหม”

เค่ออวิ๋นมองไปที่สวีลี่อย่างสงสัย “ประโยคอะไรเหรอ”

สวีลี่ยิ้มมุมปาก พูดอย่างยิ้มแย้ม “สายลมทองกับน้ำค้างหยกพบกัน ดีกว่าสิ่งใดในโลกมนุษย์…”

เค่ออวิ๋นย่นจมูกเล็ก ๆ อย่างน่ารัก ถามว่า “หมายความว่าอะไร”

สวีลี่ “การพบกันหลังพรากจากไปไม่นาน ดีกว่าการแต่งงานใหม่ พวกเขาสองคนเป็นคู่รักที่ไม่ได้เจอกันมานาน ตอนนี้เหมือนเชื้อไฟที่พร้อมจะลุกไหม้ แค่จุดนิดเดียวก็ติดแล้วนะ…”

เค่ออวิ๋นยังไม่ทันได้ตอบสนอง สีหน้าดูงง ๆ

สวีลี่หัวเราะอย่างกระเซ้า “ชายโสดหญิงโสดอยู่ในห้องด้วยกัน เธอคิดว่าพวกเขาจะทำอะไรกันล่ะ ฮิ ๆ ต้องทำอะไรที่มีแต่คู่รักเท่านั้นที่ทำได้แน่ ๆ”

เค่ออวิ๋นฟังจบ ใบหน้าเล็ก ๆ ก็แดงขึ้นในทันที

เธอผลักสวีลี่อย่างแรง “พี่สวีลี่ ฉันต้องตำหนิคุณหน่อยแล้ว คุณคิดอะไรอยู่กันแน่? พี่เสิ่นชิงเพิ่งหายป่วย บาดแผลยังไม่หายดี จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกัน!”

“ฮะ?” สวีลี่อุทานออกมา มองดูเค่ออวิ๋นอย่างประหลาดใจ

สวีลี่เอียงหัวมองไปที่เค่ออวิ๋น “ไม่ใช่นะ ฉันไม่เข้าใจ ทำไมคนเพิ่งหายป่วยถึงทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้ล่ะ?”

เค่ออวิ๋นกระทืบเท้า พูดผ่านไรฟันออกมา “ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ถ้าทำแบบนั้น… ถ้าทำแบบนั้น บาดแผลจะปริออกนะ”

“จุ๊ ๆ…”

สวีลี่ทำเสียงจุ๊สองที มองเหลือบตาไปที่เค่ออวิ๋น “อ๋อ? งั้นฉันยิ่งไม่เข้าใจใหญ่แล้ว ก็แค่จูบกันเองนิดหน่อย แค่จูบเท่านั้นเอง แล้วทำไมบาดแผลจะปริล่ะ?”

พอได้ยินคำพูดนั้น สมองของเค่ออวิ๋นก็หยุดทำงานไปชั่วขณะ

เอ่อ… เรื่องที่แฟนกันเท่านั้นถึงจะทำได้ หมายถึงแค่จูบเหรอ?

“อ๋อ… ฉันรู้แล้ว…”

สวีลี่มองดูเค่ออวิ๋นพร้อมรอยยิ้ม ลากเสียงท้ายประโยคอย่างจงใจ “เค่ออวิ๋นของพวกเรา เมื่อกี้คิดเรื่องลามกอะไรอยู่สินะ?”

“พระเจ้า เค่ออวิ๋นเธอช่างลามกจัง! ฉันแค่คิดว่าพวกเขาจะกอดและจูบกันเท่านั้น เธอคงไม่ได้คิดว่าพวกเขากำลังมีอะไรกันหรอกนะ?”

ภายใต้สายตาเจ้าเล่ห์ของสวีลี่ ใบหน้าของเค่ออวิ๋นเปลี่ยนจากขาวเป็นแดง จากแดงเป็นม่วง จนกระทั่งใบหูก็แดงไปด้วย

ใบหน้าของเค่ออวิ๋นแดงเหมือนก้นลิง เธอโกรธจนกระทืบเท้าเล็ก ๆ พลางชี้นิ้วด่าสวีลี่ “พี่สวีลี่! พี่ต้องตั้งใจแกล้งฉันแน่ ๆ! พี่ตั้งใจ!”

สวีลี่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ พูดเสียงกวน ๆ “เอ๊ะ อะไรกัน? ตั้งใจอะไร? ที่จริงเธอต่างหากที่คิดลามก เลยคิดไปไกล จะมาโทษฉันได้ยังไง?

จุ๊ ๆ แถมยังบาดแผลปริด้วย คงจะรุนแรงมากเลยสินะ ไม่นึกเลยว่าเค่ออวิ๋นน้อยของเรา จะมีจิตใจที่ลามกขนาดนี้”

น้ำเสียงประชดประชันของสวีลี่ทำให้เค่ออวิ๋นโกรธจนอยากกัดเธอให้ตาย

“อ๊าา! โมโหจะตายอยู่แล้ว! พี่สวีลี่แกล้งคน! แกล้งคน!”

เค่ออวิ๋นพูดพลางพุ่งเข้าหาสวีลี่ เวลาเค่ออวิ๋นโกรธ ดวงตาจะแดงก่ำ เหมือนกระต่ายน้อยที่กำลังโกรธ

หมาจนตรอกย่อมกระโดดกำแพง กระต่ายจนตรอกก็กัดคนเหมือนกัน

ทั้งสองวิ่งไล่กันไปถึงสวนของโรงพยาบาล เค่ออวิ๋นไล่ตามสวีลี่พลางด่า “พี่สวีลี่ พี่แย่มาก แกล้งฉันทุกวัน แกล้งฉันทุกวัน ฮือ ๆ ๆ…”

สวีลี่หันมายิ้มตอบ “เค่ออวิ๋นจะมาโทษฉันไม่ได้นะ ที่จริงมันเป็นปัญหาของเธอเองต่างหาก ที่คิดเรื่องลามกพวกนั้น มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?”

“ฮะ? พวกเธอสองคนคุยอะไรกัน? เรื่องอะไรเหรอ?”

ไม่ไกลนัก เซี่ยเฉิงอวิ๋นและเฉาเล่อก็ถือกล่องข้าวเดินเข้ามา เขาเห็นคนทั้งสองที่กำลังวิ่งไล่กันในระเบียงสวนทันที

เซี่ยเฉิงอวิ๋นและเฉาเล่อมาส่งอาหาร พวกเขาแต่ละคนถือกล่องอาหารมาหลายกล่อง

สวีลี่ชี้ไปที่เค่ออวิ๋นพลางหัวเราะ “ฮ่า ๆ เค่ออวิ๋นน้อยช่างลามกจัง ในหัวคิดแต่เรื่องพวกนั้นที่มีสี…”

สวีลี่พูดยังไม่ทันจบ เค่ออวิ๋นก็กระโจนเข้าใส่ตัวสวีลี่แล้วปิดปากเธอแน่น

พระเจ้า อย่าได้พูดออกไปเชียว ฉันไม่อยากอับอายต่อหน้าผู้คนหรอกนะ

พี่สวีลี่นี่น่ารำคาญจริง ๆ!

ภายใต้สายตาฆาตกรของเค่ออวิ๋น สวีลี่ก็ปิดปากเงียบในที่สุด

เซี่ยเฉิงอวิ๋นอยากรู้อยากเห็นจึงเข้ามาใกล้ มองไปที่สวีลี่แล้วถามว่า “พี่สวีลี่ครับ พวกคุณเมื่อกี้กำลังทำอะไรกันเหรอ? อาอวิ๋นกำลังคิดอะไรอยู่? เธอกำลังคิดถึงผมใช่ไหม?”

พอเซี่ยเฉิงอวิ๋นถามแบบนั้น สวีลี่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เค่ออวิ๋นน่ะ…”

“พี่สวีลี่! หุบปาก! ถ้าคุณกล้าพูดออกไปแม้แต่คำเดียว ฉันจะตัดขาดมิตรภาพกับคุณ!”

เค่ออวิ๋นโกรธจนหน้าแดง ดวงตาลุกโชนราวกับจะพ่นไฟออกมาในวินาทีถัดไป

สวีลี่ไม่กล้าพูดอีก แต่เซี่ยเฉิงอวิ๋นยังคงถามไม่หยุด

“พี่สวีลี่ครับ พี่สวีลี่บอกผมหน่อยสิครับ พวกคุณเมื่อกี้คุยอะไรกันแน่?” เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลายเป็นเด็กช่างสงสัย ตามถามสวีลี่ไม่หยุด

เค่ออวิ๋นกระทืบเท้าด้วยความโมโห เธอแค่นเสียงหึอย่างเย็นชา “เซี่ยเฉิงอวิ๋น! ถ้าคุณยังกล้าถามอีก ฉันจะไม่สนใจคุณอีกเลย ชาตินี้ ชาติหน้า และชาติต่อ ๆ ไป ฉันจะไม่แยแสคุณอีกเลย!”

เมื่อได้ยินเค่ออวิ๋นพูดแบบนั้น เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็รู้สึกตกใจขึ้นมาทันที

“ได้ ๆ ผมไม่ถามแล้ว ไม่ถามแล้ว อาอวิ๋นใจเย็น ๆ ขอโทษนะ…”

จริง ๆ แล้วก็เหมือนน้ำเกลือจิ้มเต้าหู้ ต่างฝ่ายต่างมีจุดอ่อนให้กันและกัน

ต่อหน้าเค่ออวิ๋น เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับกลายเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ไม่มีท่าทีกบฏและหยิ่งผยองเหมือนแต่ก่อน

เซี่ยเฉิงอวิ๋นต่อหน้าคนอื่นจะแสดงความกบฏ แต่ต่อหน้าเค่ออวิ๋น ถ้าเค่ออวิ๋นบอกให้ไปทางตะวันออก เขาก็จะไม่มีทางไปทางตะวันตกเด็ดขาด

เฉาเล่อชั่งน้ำหนักกล่องอาหารในมือ “พอเถอะ ๆ อย่าชักช้าอีกเลย ถ้าช้าต่อไป อาหารก็จะเย็นหมด พวกเรารีบเอาไปให้พี่เสิ่นชิงกันเถอะ วันนี้พวกเราให้เชฟใหญ่ต้มซุปไก่ใส่โสม ถ้าซุปเย็นแล้วจะไม่อร่อย”

สวีลี่เอียงหัว “จริงด้วย พี่เย่มาแล้ว เขากับพี่เสิ่นชิงอยู่ในห้องกันสองคน พวกเราจะเข้าไปตอนนี้มันเหมาะสมไหม”

“ฮะ? หัวหน้าทีมลู่มาแล้วเหรอ?”

เมื่อรู้ว่าลู่เย่มา เฉาเล่อรู้สึกแปลกใจ “หัวหน้าทีมลู่ไม่ได้อยู่ในช่วงฝึกพิเศษหรอกเหรอ? ทำไมถึงมาได้?”

เค่ออวิ๋น “พี่เย่เพิ่งจบการฝึกพิเศษ พอเสร็จปุ๊บก็รีบมาเยี่ยมพี่เสิ่นชิงเลย”

เมื่อได้ยินว่าลู่เย่อยู่ที่นี่ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็เบ้ปาก สีหน้าไม่ค่อยพอใจ

ทำไมไปที่ไหนก็เจอเขาตลอด? ช่างน่ารำคาญจริง ๆ…

…

ภายในห้อง

สายตาของลู่เย่ตกลงบนไข่ตุ๋นที่อยู่ข้างโต๊ะ

ไข่ตุ๋นเย็นชืดแล้ว แข็งตัวเป็นก้อนสีน้ำตาลไหม้

ลู่เย่ขมวดคิ้ว “ในช่วงที่เธอกำลังพักฟื้น สวีลี่กับคนอื่น ๆ ดูแลเธอแบบนี้เหรอ?”

อาหารแย่มาก คนป่วยของเขาต้องกินแบบนี้เหรอ

เสิ่นชิงรีบอธิบาย “ช่วงก่อนหน้านี้ฉันเพิ่งผ่าตัดเสร็จ กินได้แค่อาหารเหลว ไม่ใช่ว่าพวกเขาให้ฉันกินแค่นี้ แต่เป็นเพราะฉันกินได้แค่นี้ต่างหาก”

ลู่เย่ไม่พูดอะไร เพียงแค่หยิบไข่ตุ๋นที่เย็นชืดขึ้นมาแล้วกินจนหมดในไม่กี่คำ

หลังจากกินเสร็จ เขามองไปที่เสิ่นชิง และพูดว่า “รอแป๊บหนึ่ง ฉันจะไปทำอะไรดี ๆ ให้กิน…”

เสิ่นชิงเหลือบมองด้วยความประหลาดใจ “ฉันนึกว่านายจะเทไข่ตุ๋นทิ้งเสียอีก…”

การประหยัดมัธยัสถ์แบบนี้ไม่ใช่สไตล์ปกติของคุณชายตระกูลลู่เลย

ลู่เย่โบกมือไปมา “เสียดายจะทิ้งไปเปล่า ๆ แถมฉันชอบกินข้าวที่เหลือด้วย โดยเฉพาะข้าวที่เหลือของภรรยา”