สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 523 ขับด้วยความเร็วแสง

บทที่ 523 ขับด้วยความเร็วแสง

ในเดือนเมษายน เมืองเจียง ต้นหลิวเมามายในม่านหมอกฤดูใบไม้ผลิ

รถยนต์สีดำคันหนึ่งพุ่งทะยานผ่านถนนและตรอกซอกซอยราวกับสายลม เร็วจนเห็นเพียงเงาพร่าเลือน

ลู่เย่กุมพวงมาลัย หลังตั้งตรง

ไม่รู้ว่าทำไม หลังจากเข้ามาในเมืองเจียง หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้น

ลู่เย่ชินกับการขับรถเร็ว จึงเหยียบคันเร่งจนสุดโดยไม่รู้ตัว

เขาอยากพบเสิ่นชิงจนทนไม่ไหว คิดแต่จะขับให้เร็วขึ้น เร็วขึ้นอีก

และแล้ว… เขาก็ขับเร็วเกินกำหนด

…

กองบังคับการตำรวจจราจร เมืองเจียง

วันนี้เป็นวันแรกที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับเข้ารับตำแหน่งเดิม

ช่วงก่อนหน้านี้ เรื่องที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นแอบไปภูเขาเสี่ยวเหมยโดยพลการ ทำให้นายกเทศมนตรีเซี่ยโกรธจัด

นายกเทศมนตรีเซี่ยจึงส่งเซี่ยเฉิงอวิ๋นไปสำนักบริหารจัดการเมือง ให้เขาสวมชุดยางแบบเต็มตัวไปทำความสะอาดท่อระบายน้ำเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

ในช่วงชดใช้ความผิด เซี่ยเฉิงอวิ๋นแสดงพฤติกรรมที่ดีมาก ดังนั้น เซี่ยจือจางจึงให้อภัยเขาก่อนกำหนด

วันนี้เป็นวันที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับมาที่กองบังคับการตำรวจจราจร

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเพิ่งก้าวเข้ามาในกองบังคับการตำรวจจราจร ก็เห็นลุงฉินกำลังพิงรถมอเตอร์ไซค์สูบบุหรี่อยู่

ลุงฉินใช้นิ้วหยาบกร้านสองนิ้วคีบบุหรี่ แล้วค่อย ๆ พ่นควันบุหรี่เป็นวงกลม หรี่ตาด้วยความเพลิดเพลิน

“เอ้า เซี่ยเฉิงอวิ๋น กลับมาแล้วเหรอ? ได้ยินว่าสองวันก่อนไปกวาดถนนมาเหรอ?”

ลุงฉินพูดล้อเลียนเซี่ยเฉิงอวิ๋นด้วยน้ำเสียงขบขัน

หลังจากเซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกลดตำแหน่ง ลุงฉินก็ได้เป็นหัวหน้าหน่วยตำรวจจราจร

ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยตำรวจจราจรของเขา พูดได้ว่าได้มาเพราะเซี่ยเฉิงอวิ๋นโดนปลด

เซี่ยเฉิงอวิ๋นแคะหู แล้วกลอกตาใส่ลุงฉิน “คุณก็ภูมิใจไปเถอะ ถ้าไม่ทันระวังเอวจะเคล็ดเอานะ”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกับลุงฉินมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ปกติทั้งสองคนชอบล้อเลียนกันเป็นประจำ

ลุงฉินหัวเราะเบา ๆ ยกมือโบกควันบุหรี่รอบตัว

“เซี่ยเฉิงอวิ๋น นายก็สนุกไปเถอะ ยังไงก็เหลืออีกแค่ครึ่งปีก็เกษียณแล้ว” เซี่ยเฉิงอวิ๋นชูสองนิ้วขึ้นแล้วยกขึ้น ทำท่าเหมือนยิงปืน

ลุงฉินคาบบุหรี่ หัวเราะพลางลูบท้ายทอยตัวเอง แล้วถอนหายใจยาว

เขาทำงานที่กองบังคับการตำรวจจราจรมาครึ่งชีวิต สุดท้ายก็ได้เป็นหัวหน้าทีมเพราะโชคช่วย แต่พอได้เป็นหัวหน้าทีม อีกแค่ครึ่งปีก็ต้องเกษียณแล้ว

ลุงฉินหรี่ตามอง เอียงหน้าทำมุม 45 องศา มองท้องฟ้าอย่างเศร้าสร้อย “จิ๊…จิ๊… ชีวิตคนเราก็แล้วแต่โชคชะตาจริง ๆ ไม่มีอะไรอยู่ในการควบคุมของเราเลย”

ท่าทางเศร้าสร้อยและถอนหายใจของลุงฉิน ทำให้เซี่ยเฉิงอวิ๋นถึงกับพูดไม่ออก

“พอเถอะ อย่าถอนหายใจอีกเลย ผมรักคุณนะ…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นส่งจูบให้ลุงฉิน จากนั้นก็สวมหมวกกันน็อก ก้าวขาขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์

“บึ่ม ๆ…บึ่ม ๆ…”

เสียงเครื่องยนต์ดังกึกก้อง ขณะที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นขับรถออกจากประตูกองบังคับการตำรวจจราจร

ระหว่างขับรถมอเตอร์ไซค์ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็คิดว่า วันนี้เป็นวันแรกที่กลับมาปฏิบัติหน้าที่ เขาต้องทำงานให้ดี ห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด

เมื่อถึงเส้นทางที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ เซี่ยเฉิงอวิ๋นจอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้ข้างทาง แล้วเริ่มลาดตระเวนตรวจตรา

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเพิ่งกลับมาที่กองบังคับการตำรวจจราจร ลุงฉินอยากให้เขาได้พักผ่อนสักระยะ จึงจงใจดูแลเซี่ยเฉิงอวิ๋นด้วยการส่งเขาไปประจำที่ถนนเจียงหลิง

ถนนเจียงหลิงเป็นเส้นทางที่ค่อนข้างห่างไกลในเมืองเจียง ครึ่งวันอาจไม่มีรถสักคัน

เมื่อเทียบกับงานจราจรที่วุ่นวายในย่านใจกลางเมือง งานของเซี่ยเฉิงอวิ๋นถือว่าสบายมาก

แม้จะเป็นงานที่สบาย ๆ แต่ก็น่าเบื่อมาก

เซี่ยเฉิงอวิ๋นยืนตากแดดอยู่สิบกว่านาที แต่ก็ไม่เห็นเงาของรถสักคัน

เซี่ยเฉิงอวิ๋นบิดคอและขยับขา เขารู้สึกว่าถ้าไม่ขยับตัวบ้าง เห็ดคงงอกบนหัวแน่ ๆ

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง บนถนนก็ยังไม่เห็นรถสักคัน

เซี่ยเฉิงอวิ๋นทนไม่ไหวแล้ว เขารีบโทรหาลุงฉินทันที แล้วตะโกนว่า

“คุณนี่มันแย่จริง ๆ ลุงฉิน เพิ่งได้เป็นหัวหน้าทีมไม่กี่วัน ก็คิดจะกำจัดผมแล้วเหรอ?

ตอนนี้รีบส่งผมไปทำหน้าที่ในเขตเมืองเดี๋ยวนี้!

ผมไม่อยากอยู่ในที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้แล้ว!”

ที่ปลายสาย ลุงฉินเกาศีรษะ

ตามนิสัยเดิมของเซี่ยเฉิงอวิ๋น เขามักจะชอบไปที่ไหนก็ตามที่สบาย ๆ แต่ทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนไป กลับกระตือรือร้นอยากทำงานขึ้นมา?

“แค่ก แค่ก…”

ลุงฉินแกล้งไอ

“แค่ก แค่ก เสี่ยวเซี่ย นายก็รู้ว่าฉันหวังดีนะ เส้นทางห่างไกลไม่เหนื่อยหรอก สบาย ๆ ดี

นายนั่งตากแดดเหม่อลอยไปวัน ๆ มันเหมาะกับการขี้เกียจของนายไม่ใช่เหรอ?

“นี่มันสิ่งที่นายเคยฝันอยากได้มาก่อนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงบอกว่าฉันจงใจกีดกันนาย ทำให้นายถูกลดความสำคัญลง? นายนี่มันเนรคุณจริง ๆ…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้สึกหมดคำพูด เขากลอกตา “ใครบอกคุณว่าผมจะขี้เกียจ?

ผมจะพยายาม! ผมจะต่อสู้!

ผมจะใช้ผลงานที่โดดเด่น ดึงลุงลงมาจากตำแหน่งหัวหน้าทีมตำรวจจราจร!”

ลุงฉิน “…”

ลุงฉินยิ้มอย่างจนใจ “ได้ ๆ พี่เซี่ยว่าอะไรก็เป็นอย่างนั้น งั้นตอนนี้ฉันจะจัดคนมาสลับกะกับนาย”

“ฮึ่ม แค่นี้ยังไม่พอ…”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็เห็นเงาดำปรากฏขึ้นทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

เงาดำนั้นกำลังพุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกะพริบตาหนึ่งที เงาดำนั้นก็พุ่งผ่านหน้าเขาไป

และตรงหน้าจุดที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นยืนอยู่พอดี มีแอ่งน้ำขนาดกลาง ๆ อยู่แอ่งหนึ่ง

เงาดำพุ่งผ่านหน้าเซี่ยเฉิงอวิ๋น ทำให้น้ำกระเซ็นขึ้นมา

“ซ่า…”

หลังจากเงาดำผ่านไป น้ำก็เทลงมาบนศีรษะของเซี่ยเฉิงอวิ๋น

น้ำโคลนสกปรกมาก มีกลิ่นเหม็นของน้ำเน่าและโคลนตม

เสื้อกั๊กสีเหลืองที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นสวมอยู่กลายเป็นเสื้อกั๊กสีดำ มีโคลนเปื้อนเต็มไปหมด

ใบหน้าของเซี่ยเฉิงอวิ๋นดำทะมึนทันที “ไอ้บ้าเอ๊ย!”

ปลายสาย ลุงฉินที่ถือโทรศัพท์อยู่ขมวดคิ้ว

เขาคิดในใจว่า ตัวเองก็ทำตามที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นขอแล้วไม่ใช่เหรอ

ทำไมไอ้หมอนี่ยังด่าอีก

ลุงฉินคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างระมัดระวัง “พี่เซี่ย… ถ้ามันไม่ไหวจริง ๆ นายนก็ไปพักผ่อนเถอะ ไปพักใจสักหน่อย ฉันจะอนุมัติวันลาให้…”

อีกฝั่ง เซี่ยเฉิงอวิ๋นบีบโทรศัพท์ ปาดน้ำโคลนที่ไหลลงมาจากผม พูดกัดฟันกรอด “ผม! จะ! ไม่! พัก! วัน! นี้!”

ลุงฉินรู้ว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นโมโหจนควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว เขาคิดว่าเป็นเพราะตัวเองล้อเล่นจนทำให้เซี่ยเฉิงอวิ๋นโกรธ จึงรีบขอโทษเซี่ยเฉิงอวิ๋นทันที

ลุงฉิน “เสี่ยวเซี่ยเฉิงอวิ๋นอ่า อย่าโกรธสิ ตอนเช้าฉันแค่แซวนายเล่นเท่านั้น ถ้าไม่พอใจจริง ๆ ฉันยอมให้นายแซวกลับก็ได้”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ตอบอะไร เขาจ้องมองรถสีดำที่กำลังจะหายลับไปจากสายตา “มีรถสีดำคันหนึ่งขับเร็วเกินกำหนดบนถนนเจียงหลิง เอ่อไม่สิ ขับด้วยความเร็วแสงเลยต่างหาก

ตอนนี้มันกำลังมุ่งหน้าไปทางถนนใหญ่เจียง เรียกพวกพี่น้องเรามาช่วยดักจับให้ผมหน่อย!”

พูดจบ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็รีบอธิบายเพิ่ม “ลุงฉิน ผมไม่ได้ด่าคุณหรอก ผมกำลังด่าเจ้าของรถคันนั้นต่างหาก! บ้าจริง รถคันนั้นเพิ่งสาดน้ำโคลนใส่ผมจนเปียกไปทั้งตัว!”