สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 482 ถูกหลอกเข้าให้แล้ว

บทที่ 482 ถูกหลอกเข้าให้แล้ว

เสิ่นชิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่มีนี่คะ เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ได้อยู่ที่กองบังคับการตำรวจจราจรเหรอคะ?”

เมื่อได้ยินว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ได้ติดต่อเสิ่นชิง เซี่ยจือจางรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกทันที

ที่สำนักงานนายกเทศมนตรี

ลุงฉินที่สวมเสื้อกั๊กสีเหลืองยืนอย่างเกร็ง ๆ อยู่ด้านข้าง สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

เซี่ยจือจางหันไปมองลุงฉิน “เสิ่นชิงบอกว่า เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ได้ติดต่อเธอเลย”

ลุงฉินลูบจมูกอย่างเก้อเขิน “งั้นเซี่ยเฉิงอวิ๋นอาจจะไปที่นั่นแล้ว”

ตอนบ่ายสองโมง ลุงฉินพบว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่อยู่ในสำนักงาน เขากำลังกลุ้มใจว่าไอ้หนูนี่วิ่งไปไหน

จากนั้นเขาก็หันไปเห็นโต๊ะทำงานของตัวเองถูกรื้อค้นจนยับเยิน คอมพิวเตอร์ก็เปิดอยู่

แผนผังท่อระบายน้ำที่เขาเคยวาดไว้ถูกเปิดออกมา

ลุงฉินขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ถ้าเสิ่นชิงต้องการพาคนไปตรวจสอบท่อระบายน้ำ ต้องการแผนผังท่อ เธอแค่บอกกับสำนักงานบริหารเมืองก็พอ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่บอกกล่าวอะไรเขาเลย แล้วมาค้นคอมพิวเตอร์หาแผนผังท่อระบายน้ำ เรื่องนี้ดูยังไงก็แปลก ๆ

ลุงฉินรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล รีบแจ้งเรื่องให้เซี่ยจือจางทราบทันที

เซี่ยจือจางโทรถามดู ถึงได้รู้ว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ได้ติดต่อเสิ่นชิงเลย

ตอนนั้นที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นส่งข้อความหาเสิ่นชิงต่อหน้าลุงฉิน แน่นอนว่าเป็นแค่การแสดง

เขาถึงกับปิดบังทุกคนไปจับคนร้ายเองแล้ว!

เสิ่นชิงได้ยินว่าปลายสายไม่มีเสียงตอบ จึงลองถามออกไป “ท่านนายกเทศมนตรีเซี่ยคะ เป็นอะไรไปหรือเปล่า? มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นคะ?”

เซี่ยจือจางสูดหายใจลึก พูดอย่างกัดฟัน “เซี่ยเฉิงอวิ๋นไอ้เด็กโง่นั่น อาจจะไปจับคนร้ายคนเดียวแล้ว!”

เสิ่นชิงเพิ่งรู้ว่าท่อในอุโมงค์ใต้น้ำของเมืองเจียงสามารถเชื่อมต่อไปยังเมืองข้าง ๆ ได้

น่าแปลกใจที่พวกตนหาคนไม่เจอ ที่แท้คนอยู่ใต้ดินนี่เอง!

เฉาเล่อลุกพรวดขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายวาบ “สวีลี่กับพวกเธออาจจะติดอยู่ในอุโมงค์ใต้น้ำ!”

เสิ่นชิงพยักหน้า “เป็นไปได้มาก!”

…

เจ้าหน้าที่ที่เหลือในสำนักงานตำรวจออกปฏิบัติการทั้งหมด ลุงฉินก็เข้าร่วมทีมในฐานะผู้นำทาง

กองกำลังคุ้มกันที่ติดอาวุธครบครันห้อมล้อมเสิ่นชิงขบวนใหญ่ เคลื่อนออกเดินทางอย่างยิ่งใหญ่

ในอุโมงค์ใต้น้ำ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นถือไฟฉายแสงจ้าเดินเข้าไปในทางแยกด้านซ้ายสุด

ลมเย็นพัดผ่านข้างหู น้ำที่ขังอยู่ใต้เท้าก็ยิ่งลึกขึ้นเรื่อย ๆ

เขาเปิดไฟฉายให้สว่างที่สุด ส่องตรงไปด้านหน้า

เค่ออวิ๋นซ่อนตัวอยู่ที่ทางเลี้ยวไม่ไกลจากเซี่ยเฉิงอวิ๋น เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาราวกับเหยียบอยู่บนหัวใจของเธอ ทำให้เธอสั่นไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่ได้

ด้านหน้าคือที่ซ่อนตัวของสวีลี่และเพื่อนร่วมทีม พวกเขาล้วนบาดเจ็บสาหัส ถ้าเจอกับคนพวกนั้นอีก คงหนีความตายไม่พ้น

เค่ออวิ๋นกัดริมฝีปาก มองไปทางที่มาของเสียงฝีเท้า

เธอจำเป็นต้องล่อพวกคนเลวเหล่านี้ไปทางอื่น

เซี่ยเฉิงอวิ๋นเข้าใกล้เค่ออวิ๋นมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงหัวใจของเค่ออวิ๋นก็เต้นแรงขึ้น เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากของเธอ

“ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า…”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาของผู้หญิงดังขึ้นในท่อระบายน้ำที่มืดมิด

เสียงนั้นฟังดูเศร้าสร้อย ราวกับร้องไห้ปนหัวเราะ ดังใกล้บ้างไกลบ้าง

เซี่ยเฉิงอวิ๋นสะดุ้ง ตะโกนเสียงดัง “ใครน่ะ! อย่ามาทำตัวลึกลับ!”

ทันใดนั้น เซี่ยเฉิงอวิ๋นเห็นเงาสีขาวพุ่งออกมาจากทางเลี้ยวด้านหน้า แล้วหายวับไปในความมืดในพริบตา

“หยุดนะ! อย่าวิ่ง!”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นวิ่งไล่ตามไปในทิศทางที่เงาสีขาวหายไป

เค่ออวิ๋นเขย่งปลายเท้าวิ่งอย่างเบาในท่อ เธอพยายามล่อเซี่ยเฉิงอวิ๋นไปให้ไกลที่สุด

เค่ออวิ๋นมุดเข้าออกในท่อระบายน้ำ ย่างก้าวของเธอเบาหวิว ราวกับผีจริง ๆ

เสียงฝีเท้าด้านหลังค่อย ๆ เบาลง เค่ออวิ๋นพิงกำแพงท่อหอบหายใจ

ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าแล้ว เธอคงจะสลัดเขาหลุดแล้วสินะ?

คนคนนั้นคงจะหันไปทางอื่นแล้วละมั้ง

ขณะที่เค่ออวิ๋นเพิ่งจะโล่งใจ แสงจ้าก็สาดมาที่ตัวเธอทันที จนเธอลืมตาไม่ขึ้น

ท่อที่มืดสนิทสว่างราวกับกลางวัน ใบหน้าของเค่ออวิ๋นซีดขาวในทันที

เซี่ยเฉิงอวิ๋นโบกแผนผังท่อในมือ “ขอโทษนะ ผมคาดการณ์การคาดการณ์ของคุณไว้แล้ว”

“ตอนนี้ ให้ผมดูสิว่าคุณเป็นคนหรือผี” เซี่ยเฉิงอวิ๋นก้าวเร็ว ๆ เข้าไปข้างหน้า แล้วกระชากผ้าขาวที่คลุมศีรษะของเค่ออวิ๋นออกทันที

“ตุ้บ!”

ไฟฉายในมือของเซี่ยเฉิงอวิ๋นร่วงลงพื้น แสงสว่างจ้าสะท้อนกับน้ำที่ขังอยู่ใต้เท้าระยิบระยับ

เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่เคยคิดมาก่อนว่าใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าขาวจะเป็นแบบนี้

เด็กสาวมีใบหน้ารูปหัวใจ ดวงหน้าเล็ก ๆ มีเค้าโครงที่ประณีตงดงาม ใต้จมูกเล็ก ๆ คือริมฝีปากสีชมพูซีด ดวงตารูปเมล็ดแอปริคอตเป็นประกายคล้ายหมอกน้ำ แต่แฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว

ผมของเด็กสาวเปียกชื้น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เธอดูเหมือนกวางน้อยที่ตกใจกลัว

หัวใจของเซี่ยเฉิงอวิ๋นอ่อนยวบลงในทันที

เซี่ยเฉิงอวิ๋นกลืนน้ำลายเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยปากพูด

แต่ไม่ทันคาดคิด เค่ออวิ๋นใช้นิ้วสองนิ้วจู่โจมเข้าที่ดวงตาของเขาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า

“โอ๊ย!”

เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกจู่โจมที่ตาอย่างไม่ทันตั้งตัว เจ็บจนร้องโหยหวน รีบยกมือขึ้นถูดวงตาที่ปวดแสบปวดร้อน

อย่างไรก็ตาม พอเซี่ยเฉิงอวิ๋นได้สติกลับมา เขาก็ถึงกับงงงัน

เด็กสาวที่เหมือนกวางน้อย ไฟฉายแสงจ้าของเขา และแผนผังท่อระบายน้ำทั้งหมดหายวับไปกับตา

เซี่ยเฉิงอวิ๋นมองท่อระบายน้ำที่มืดมิด ยืนอึ้งอยู่กับที่สองสามวินาที

‘เขา…โดนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หลอกเข้าให้แล้ว?’