สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 479 เตะออกไป
บทที่ 479 เตะออกไป
เสิ่นชิงหน้าซีดเผือด
จริง ๆ แล้วอันตรายมาก เมื่อครู่เธอเกือบจะเข้าใกล้ความตายมากเหลือเกิน
ถ้าเซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ได้ซ้อมเฉียนจิ่วในตอนนั้น คนที่ตายวันนี้ก็คงจะเป็นเธอแล้ว
และเมื่อมือสังหารไม่สามารถลงมือได้สำเร็จในครั้งเดียว พวกเขาก็กลัวว่าจะถูกจับได้ จึงรีบยกเลิกแผนการและหนีไปทันที
“เสิ่นชิงหลุบตาลง ซ่อนความเยือกเย็นทั่วร่างไว้ “พวกเขาจะต้องลงมืออีกแน่นอน”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเบิกตาโพลง เกือบทำชามในมือหล่น “บ้าเอ๊ย ถึงกับมีคนกล้าลอบสังหาร ‘ขุนนางของราชสำนัก’ เลยเหรอ นี่มันใจกล้าเกินไปแล้ว”
เสิ่นชิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ก็เพราะฉันเป็นต้นเหตุของปัญหา ถ้าจัดการฉันได้ ทุกปัญหาก็จะถูกแก้ไขหมด”
สีหน้าของเฉาเล่อดูไม่ดีเอาเสียเลย ในใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและละอายใจ
การปกป้องเสิ่นชิงเป็นหน้าที่สำคัญที่สุดของเขา แต่เมื่อครู่นี้ ต่อหน้าต่อตาเขา เสิ่นชิงเกือบถูกลอบฆ่าแล้ว เขาช่างบกพร่องต่อหน้าที่จริง ๆ!
เสิ่นชิงมองออกถึงความรู้สึกผิดของเฉาเล่อ จึงตบไหล่เขาเบา ๆ แกล้งทำเป็นสบาย ๆ พูดว่า “ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย เดี๋ยวก็ชินไปเองแหละ”
เธอเคยเผชิญกับการลอบทำร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งกลอุบายและแผนการร้ายแรงต่าง ๆ นานา ทั้งเปิดเผยและลับ ๆ ผลัดกันเข้ามาไม่ขาดสาย
จนถึงวันนี้ เสิ่นชิงก็พอจะเข้าใจแล้ว
หลังจากผ่านพ้นพายุร้ายมามากมาย สุดท้ายเธอก็ยังปลอดภัยดี มันบ่งบอกได้เพียงสิ่งเดียว
ชีวิตของเธอมีแค่คำเดียว แกร่ง!
เซี่ยเฉิงอวิ๋นพยายามกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ไม่แปลกเลยที่รถของเสิ่นชิงจะถูกดัดแปลงให้เหมือนป้อมปราการเคลื่อนที่ ที่แท้ก็มีคนต้องการทำร้ายเธอจริง ๆ
แต่ก่อนเขายังอิจฉาที่เสิ่นชิงหารถที่เจ๋งขนาดนี้มาได้ ทว่าตอนนี้ไม่อิจฉาเลยสักนิด
ในโลกนี้ จริง ๆ แล้วไม่มีอาหารกลางวันฟรี
เมื่อเซี่ยจือจางได้ยินว่ามีคนจะลอบสังหารเสิ่นชิง เขาโกรธจนหน้าเขียว!
มีคนลอบฆ่า ‘ขุนนางของราชสำนัก’ ต่อหน้าต่อตาเขา!
ชื่อเสียงของเขาในฐานะเมืองเจียงที่ปลอดภัยที่สุด คงไม่เหลือแม้แต่ให้สุนัขกินแล้ว
เซี่ยจือจางสีหน้าเคร่งเครียดสั่งการผู้กำกับจ้าวว่า “จ้าวเหิงสุ่ย คุณไปที่สถานีตำรวจและเรียกคนมาอีกชุดหนึ่ง รับผิดชอบการรักษาความปลอดภัยของคุณเสิ่นโดยเฉพาะ
ถ้าเสิ่นชิงเป็นอะไรแม้แต่เส้นผม พวกคุณทั้งหมดกลับบ้านไปเลี้ยงลูกซะ!”
สีหน้าของผู้กำกับจ้าวเคร่งขรึมทันที เขายืดอกและเงยหน้าขึ้น “รับทราบครับ!”
หลังจากผู้กำกับจ้าวจากไป เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็เข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเขินอาย “ลุงใหญ่ครับ แล้วผมยังต้องหันหน้าเข้ากำแพงคิดทบทวนความผิดอีกไหม?”
ถ้าไม่มีเซี่ยเฉิงอวิ๋นเข้ามาขัดขวาง ตอนนี้เสิ่นชิงคงเป็นศพเย็นชืดไปแล้ว
ในเรื่องนี้ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ถือว่าได้ทำความดีไว้
เซี่ยจือจางมองหลานชายของตัวเองแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างหงุดหงิด “ถ้านายอยากหันหน้าเข้ากำแพงก็ไปทำซะ อย่ามายืนขวางหูขวางตาฉัน และอย่าไปรบกวนคุณเสิ่นทำงานด้วย”
ความนัยที่แฝงอยู่คือ ให้ไปให้ไกลเท่าที่จะไกลได้ อย่ามายุ่งเกี่ยว
เซี่ยจือจางได้กลิ่นอันตรายของคดี เขาไม่อยากให้หลานชายตัวเองเข้าไปพัวพันกับเรื่องที่อาจเอาชีวิตไม่รอด
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเข้าใจความหมายแฝงของประโยคนั้น แต่เขาไม่พอใจ
“ลุงใหญ่ อย่ามาดูถูกผมสิ ผมเป็นผู้มีบุญคุณใหญ่หลวงนะ คดีนี้น่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว จะไล่ผมไปเหรอ? ไม่มีทาง!”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา แกล้งทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวพูดว่า “ผมจะติดตามคุณเสินไปเรื่อย ๆ ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”
งานประจำวันที่กองบังคับการตำรวจจราจรนั้นน่าเบื่อและไม่มีอะไรน่าสนใจ ในที่สุดก็เจอคดีที่น่าสนใจ เขาจะไม่ยอมพลาดแน่นอน
เซี่ยจือจางหน้าบึ้งทันที สั่งตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “ยกทั้งคนทั้งโซฟาออกไปให้ฉัน!”
นายกเทศมนตรีเซี่ยสั่งแล้ว ใครจะกล้าไม่ฟัง
กลุ่มคนรีบเข้าไปข้างหน้า ช่วยกันยกโซฟาออกไปข้างนอกอย่างวุ่นวาย
“เฮ้ย! พวกคุณทำอะไรน่ะ! ปล่อยผมลง! ปล่อยผมลง!”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นตะโกนเสียงดังลั่น แต่ไม่มีใครสนใจเขา
หลังจากเซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกพาตัวไป เซี่ยจือจางมองไปที่เสิ่นชิง แล้วพูดเสียงนุ่มว่า “หลานชายคนนี้ของผมถูกตามใจจนเสียคน ทำอะไรไม่มีหลักการ ทำให้คุณเสิ่นชิงต้องหัวเราะเยาะแล้ว”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็คือลูกหลานข้าราชการอย่างชัดเจน มีท่าทางไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน
เสิ่นชิงเข้าใจความหมายของนายกเทศมนตรีเซี่ย จึงยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่หรอกค่ะ เซี่ยเฉิงอวิ๋นเป็นคนดีมาก มีความกระตือรือร้นมาก”
หลังจากเซี่ยจือจางกลับไปแล้ว ผู้กำกับจ้าวก็นำคนกลุ่มหนึ่งมา คนเหล่านี้ติดอาวุธครบมือ รับผิดชอบการคุ้มครองเสิ่นชิงโดยเฉพาะ
“พี่เสิ่น ตอนนี้จะทำยังไงดีครับ? สืบมาถึงตรงนี้ เบาะแสก็ขาดหายไปแล้ว” เฉาเล่อรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย
เสิ่นชิงหรี่ตาลง “เฉียนจิ่วไม่ได้มีลูกน้องอีกหรอกเหรอ?”
ตามคำให้การของสตรีมเมอร์สองคนนั้น ตอนนั้นเฉียนจิ่วยังพาลูกน้องมาอีกหลายคน
ดวงตาของเฉาเล่อสว่างวาบขึ้นทันที “เข้าใจแล้วครับ!”
กรมตำรวจแห่งเมืองเจียงทำงานได้รวดเร็วมาก ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็สืบหาที่อยู่ของลูกน้องเฉียนจิ่วได้หมดแล้ว
เสิ่นชิงเคาะโต๊ะเบา ๆ ขมวดคิ้วด้วยความกังวลเล็กน้อย “พวกลูกน้องที่เหลืออีกไม่กี่คนก็ไม่ใช่คนโง่ คาดว่าตอนนี้คงหลบซ่อนตัวไปแล้ว”
ผู้กำกับจ้าว “คุณเสิ่นวางใจได้ เมืองเจียงได้ประกาศภาวะฉุกเฉินทั่วเมืองแล้ว ตำรวจในแต่ละเขตกำลังค่อย ๆ ตรวจสอบ พวกมันไม่มีทางออกจากเมืองเจียงได้ การจับกุมเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น”
…
อีกด้านหนึ่ง
เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกส่งกลับไปยังกองบังคับการตำรวจจราจรอย่างเด็ดขาด เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
เขาโกรธที่เสิ่นชิงไม่ช่วยพูดแทนเขา และยังโกรธที่เสิ่นชิงมองเขาถูกส่งตัวไปต่อหน้าต่อตา
การสืบสวนคดีนี้ยังไม่ทันจบครึ่ง เขาก็ถูกเตะออกมาแล้ว เซี่ยเฉิงอวิ๋นรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
ความรู้สึกนี้เหมือนกับการถ่ายไม่สุดนั่นแหละ
รู้สึกแย่มาก!
เซี่ยเฉิงอวิ๋นก้มหน้าลง แล้วเตะถังขยะกระเด็นไปด้วยความโมโห ถังขยะกลิ้งไปมาบนพื้นสองสามรอบ แล้วหยุดลงที่เท้าของใครบางคน
“โอ้โห ใครทำให้หัวหน้าทีมของเราโกรธกัน?”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นลุงฉินกำลังเหยียบถังขยะอยู่
ลุงฉินเป็นคนเก่าแก่ของกองบังคับการตำรวจจราจร มีฝีมือเล็กน้อย ปกติแล้วสนิทสนมกับเซี่ยเฉิงอวิ๋นมากที่สุด
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด
ลุงฉินสูบบุหรี่พ่นควัน หรี่ตามองเซี่ยเฉิงอวิ๋น “นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? นายกเทศมนตรีกำลังปกป้องนายอยู่ คนที่กล้าลอบฆ่าคุณเสิ่นไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ แค่นายเด็กหัวรั้นคนเดียวจะไปขวางกระสุนได้ยังไง ที่คุณเสิ่นไม่ช่วยพูดให้นาย ก็เพราะคำนึงถึงความปลอดภัยของนายเหมือนกัน”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเบ้ปาก “ขอบคุณพวกเขามากที่ปฏิบัติกับผมเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่แตกง่าย”
ลุงฉินยิ้มพลางพ่นควันบุหรี่เป็นวงกลม เผยให้เห็นฟันเหลืองทั้งปาก “ตอนนี้ทั้งเมืองปิดล้อมหมดแล้ว พวกที่หลุดรอดไปไม่กี่คนนั่นออกไปไม่ได้หรอก การถูกจับก็แค่เรื่องของเวลา ถ้าพวกเขาอยากออกจากเมือง ก็มีแค่วิธีเดียวเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยเฉิงอวิ๋นถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ลุงฉิน คุณรู้เหรอว่าพวกลูกน้องของเฉียนจิ่วอยู่ที่ไหน?”
ลุงฉินสูบบุหรี่เข้าปอดอย่างแรง “ฉันอาจจะรู้ แต่ไม่บอกนายหรอก”
เขากลัวว่าถ้าพูดออกไป เซี่ยเฉิงอวิ๋นจะแอบไปจับคนเอง
เซี่ยเฉิงอวิ๋นร้อนใจ “ไม่ใช่อย่างนั้น ถ้าคุณรู้จริง ๆ คุณต้องบอกผมนะ วางใจได้ ผมจะไม่ใจร้อนไปจับคนเองคุณบอกผมมา แล้วผมจะโทรแจ้งคุณเสิ่น”
ลุงฉินมองเซี่ยเฉิงอวิ๋นอย่างพินิจพิเคราะห์ “จริงเหรอ?”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นพยักหน้า “จริงสิ! ผมขอสาบานต่อฟ้า!”
เขาขอสาบานต่อฟ้า เขาต้องหาตัวคนร้ายให้ได้ก่อนเป็นอันดับแรก!
เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเซี่ยเฉิงอวิ๋น ลุงฉินก็เริ่มเชื่อใจขึ้นมาบ้าง
ลุงฉินพยักหน้า “ขอบอกนายไว้ก่อนนะ เรื่องนี้ฉันไม่รับประกัน ฉันก็ไม่แน่ใจนักว่าลูกน้องของเฉียนจิ่วจะไปอยู่ไหน”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง “ได้ ๆ คุณพูดต่อเลย”
ลุงฉินสูบบุหรี่อีกครั้ง แล้วค่อย ๆ นึกย้อนไปว่า “นายก็รู้นะ ก่อนที่ฉันจะเข้าทำงานที่กองบังคับการตำรวจจราจร ฉันเคยทำงานที่สำนักงานบริหารเมือง ตอนนั้นฉันรับผิดชอบงานระบายน้ำและบำบัดน้ำเสียของทั้งเมือง
ดังนั้น ฉันจึงรู้จักระบบท่อระบายน้ำทั้งเมืองเป็นอย่างดี
เมืองเจียงมีแม่น้ำล้อมรอบสามด้าน มีสะพานใหญ่เพียงสองแห่งที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอก
ถ้าเมืองเจียงปิดล้อมอย่างเต็มรูปแบบ แค่ควบคุมท่าเรือต่าง ๆ และด่านตรวจบนสะพานใหญ่ทั้งสอง ก็จะทำให้เมืองเจียงกลายเป็นเกาะโดดเดี่ยวได้
เมื่อไม่กี่ปีก่อน เมืองเจียงได้สร้างอุโมงค์ใต้น้ำหลายสายเพื่อแก้ปัญหาการขนส่งไปยังเมืองข้างเคียง
แต่ภายหลังเกิดปัญหาในการออกแบบ อุโมงค์ใต้น้ำเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง จึงถูกปิดไปในที่สุด
แต่ระบบท่อระบายน้ำในบริเวณนั้นยังคงสมบูรณ์อยู่”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็เข้าใจความหมายของลุงฉินแล้ว “หมายความว่า พวกเขาสามารถใช้ท่อระบายน้ำตรงนั้นแอบหนีไปเมืองข้างเคียงได้ใช่ไหม?”
ลุงฉินพยักหน้ารับ “แต่ฉันไม่แน่ใจนัก เรื่องนี้มีคนรู้น้อยมาก พวกอันธพาลตัวเล็ก ๆ อาจจะไม่รู้เรื่องนี้เลยก็ได้”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเม้มปาก “พูดถูกแล้ว เรื่องแบบนี้มีแต่คนวงในอย่างคุณเท่านั้นที่จะรู้ พวกอันธพาลตัวเล็ก ๆ พวกนั้นจะรู้ได้ยังไง”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นถอนหายใจ “แต่เพื่อความไม่ประมาท ผมจะเตือนคุณเสิ่นสักหน่อย”
พูดจบ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แกล้งทำเป็นส่งข้อความถึงเสิ่นชิง
ส่งข้อความเสร็จ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็โยนบุหรี่ให้ลุงฉินหนึ่งซอง “ลุงฉิน ให้คุณเป็นรางวัล”
ลุงฉินรับบุหรี่มาดู เป็นบุหรี่หงซี่ราคาสามร้อยหยวนต่อซอง เขายิ้มกว้างทันที “ขอบคุณคุณชายเซี่ย…”
หลังจากยืนสูบบุหรี่ด้วยกันสักพัก เซี่ยเฉิงอวิ๋นแกล้งทำเป็นง่วง ตบไหล่ลุงฉินแล้วพูดว่า “ลุงฉิน คุณคอยเฝ้าตรงนี้นะ ผมจะเข้าไปนอนสักหน่อย”
ลุงฉินสูบบุหรี่อย่างมีความสุข “ได้ นายไปเถอะ ถ้ามีอะไรฉันจะเรียก”
Comments for chapter "บทที่ 479 เตะออกไป"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
